Zover het oog reikt
rijzen de golven
deint de horizon
eindeloos ver
zover het water
de zeeën vult
getekend door golven
die ruisen in rust
daar zie ik vogels
scheren langs duinen
als blanke stralen licht
en zwevend gedicht
gedicht van ruimte
van vreugd en geluk
Ergens, op grens van hemel en aarde
daar waar het zicht zijn einder vindt
over dat punt wil ik reizen naar dat land
eindeloos ver onder wolkeloze lucht
waar zelfs nachten helder stralen
iedere morgen weer nieuwe zon begroet
daar waar woord en daad vrede brengen
liefde, broederschap, saamhorigheid,
volkeren zich allemaal tezamen mengen
tot ieders dienst en hulp elkaar bereid
dan zullen er tussen aarde en hemel
geen eindeloze grenzen meer bestaan.
Er was een deftig man uit Zoelen
die kon het aan zijn water voelen
dat pessimisten
toch beter wisten
“Goed” doemdenken, toch “Slecht” bedoelen .
