Als bij rijzen van zonnegloren
over velden parelen zijn gestrooid
toont de wereld mooier dan ooit
dat zij eens voor geluk is geboren
hoe vredig kunnen landerijen zijn
als alles in ochtendlicht is overgoten
aan iedere tak een fonkelende robijn
smaragdgroen van tere jonge loten
maar over de wegen raast verkeer
in niets ontziende haast en geweld
mensen kennen de schepping niet meer
het einddoel is het enige dat nog telt
langzaam aan verdwijnt het groene land
met dat al zet men het leven aan de kant.