Categorie: humor

Afkicken


Het is al lang geleden dat ik hem doofde
mijn verslaving en allerlaatste sigaret
het was een peuk die mij van lucht beroofde
heb daarom de asbak maar uit huis gezet.

Mijn vrouw is nu echt dol gelukkig en blij
de atmosfeer is in heel het huis opgeklaard
een ieder ademt nu opgelucht en vrij
en uiteindelijk is dat toch ook wat waard.

Toch mis ik zonder rookgerij mijn vertier
wat moet ik met mijn handen beginnen
er mee lopen wapperen geeft ook geen plezier
’t wroet mij toch allemaal nog wel vanbinnen.

Maar ’t gespaarde geld besteed ik nu als troost
in ‘t vullen van een sprankelend glas, PROOST!

Nadeel van voordeel


Al twintig pond, tien kilo afgevallen
hoe houdt een mens dat vele weken vol
je ingewanden brullen leeg en hol
haast zou de broek je van je gat afvallen.

Van extra kilo’s heb je enkel hinder
terwijl je vel op barsten komt te staan
kan je hart het allengs beslist niet aan
daarom eet ik nu maar een hapje minder.

Één nadeel kleeft er echter aan dit voordeel
je moet een garderobe aan gaan schaffen
want alles floddert, fladdert om je lijf.

Je koopt broeken overhemden, wel actueel,
vergeet vooral niet iets om in te maffen
want het kan koud zijn in een nachtverblijf.

Gemak dient de mens


Zelfs eten kan men thuis per internet bestellen
maaltijden pan- of oven klaar naar ieders smaak
van varkens is gekruide beenham in de maak.
Ja, men behoeft de slager zelfs niet meer te bellen.

Zo men het wenst is zelfs het maal al voorbereid
in oven, magnetron verwarmd meer is niet nodig
alleen de reuk uit de pan maakt eten overbodig
en enkel vergt de aanblik soms ook dapperheid.

Een onomstotelijk voordeel kan geen mens ontkennen
men kan naar hartenlust ontspannen heerlijk eten
al zal men aan de samenstelling moeten wennen

men plaagt bij diner danwel brunch niet zijn geweten
we zijn ons van de herkomst van het vlees niet bewust
het is bereid, dus “smakelijk eten”, smul gerust.

Hoogvlieger


Uit een cel kil en donker
rezen zij met machtige vleugelslagen
vrijheid tegemoet en het licht
was voor hem als wijn
hoger dan de wolken stijgen
tot in de hemel wilde hij zijn.

Helaas was zijn vlucht te hoog
de zon brandde meedogenloos
zijn vleugels van pek en teer smolten
en stortend in de zee besefte hij
dat hoogvliegers eens ten val komen
en verdrinken als ze nooit leren zwemmen.

Leeftijdsverschil


Wil schrijven over jaren uit jeugd herinnerd
tijden van lach en speelse onbezorgdheid
gehoorzaam niet zelden ook baldadigheid
beleefd, dikwijls niet door vrijheid gehinderd

nog verlegen tegenover ander geslacht
jezelf dan nog geen houding kunnen geven
maar nonchalant toch naar haar aandacht streven
met een kop als een biet als ze naar je lacht.

Niet jijzelf, nee de jaren worden ouder
heel langzaamaan wordt de jeugd verledentijd
en wordt het nijpend gevoel steeds vertrouwder

dat je vergeefs tegen vele kwalen strijdt.
Maar, mij krijgen ze er beslist niet onder
als ik honderd ben zegt elk; ’t Is een wonder.

Droevige Pierrot


Als ledenpop voel ik mij
slap over waslijn hangen
een droevige Pierrot
die zijn tranen laat drogen
in koele herfstzon.

Een afgedankte clown
ver van geliefde verwijderd
een stem zonder klank
geen muziek om te spelen
adem zonder lach.

Waar is mijn liefste
die mijn lippen weer krult
bij muziek van mijn viool
dansend bij licht der maan
op galabal onder sterren.

Don Quichotte


Hij valt te paard met woedend strijdgekletter
open poorten binnen en de vijand aan
slaat zijn slag en ieder veegt hij van de baan
zijn trouwe knecht volgt met trompetter

ten aanval trekt hij moedig onverschrokken
geharnast en gezeten op zijn vurig ros
vijanden die niet vluchten zijn de klos
heeft geen tijd te eten of jagen achter rokken

de burger ziet hem naarstig komen
men heeft geen echte vrees voor hem
mensen kennen zijn verdwaasde dromen

zijn wapens zijn slechts houten speer en stem
geen standplaats is zijn huis hij kan slechts dolen
als oprecht dichter bevecht hij iedere molen.

Droomtuin


Mijn droom van luchten, bries van warme zomer
de witte wolken zwevend langs het blauw
vergeten, winter, hagel, sneeuw en kou
in mijmer over struik en bloem als dromer

en langs de oprit zie ik reeds de rozen
en lelie’s blanke kelken borders sieren
voor schoonste vormen heb ik steeds gekozen
ik zie de kleur’ge borders nu al tieren

helaas een harde domper zal mij wachten
als na de winter bloemen niet ontspruiten
geen tulp of rozen kunnen pijn verzachten

maar straks geen bloemen struik of boom hier buiten
en heel misschien is ’t niet zo ongewoon
gezien de flat waarin ik sinds kort woon.

Drie pond


Drie pond, anderhalf kilo afgevallen
in vijf dagen lijnen slechts
misschien kom ik af van die vetkwallen
je kun het al zien vanaf rechts

een paar scheppies suiker minder
geen koekje bij de thee
van extra gewicht heb je maar hinder
en straks met kerst zit je er mee

drie pond, dat geeft weer moed
maar je broek moet niet af gaan zakken
eigenlijk vind ik mezelf al heel goed
ga vanavond drie spekpannenkoeken bakken.

Dans van de crisishorlepiep


De muziek zette in
het ensemble van de kromme noten
en Economie startte als begin
hij heette Olifant met Lompe Poten


Daarna volgde zijn vriendin
die hij enthousiast begeleidde
zwierden en zwaaiden met alle zin
zij heette Nijlpaard Politiek, dat ter zijde.


En Bureaucratie Buffel completeerde
het illustere driemanschap
dat met de horlepiep zich amuseerde
dwars door de porseleinkast voor de grap.

Herfstkolder

Hoe kan ik nu toch somber zijn
terwijl ik met de bladeren wil dansen
door ‘t veld over straat of over plein
wind in ‘t hoofd gewoon heerlijk sjansen

begeleid door muziek in kale bomen
op maat van loeiende stormwind
flamenco of in slow-step heerlijk dromen
met flair en passie zo je nergens vindt

in wals zie ik mezelf al elegant zwieren
en dat ik dat niet doe is toch van de zotten
wat zit ik nou te zeuren en te klieren
ik kan ’t gewoon niet met m’n ouwe botten.

Voortkabbelend


Geen tijd gaat ongemerkt voorbij
in dagen van jagen en jachten
als een zee met wisselend getij
gaan en komen steeds gedachten

verleden leeft in de herinneringen
als vaststaand alledaags beleven
van gewone en niet gewone dingen
van ontvangen en geven

in stilte wordt de tijd gesleten
onopgemerkt aan ons voorbij
tot plots toekomst laat weten
in een slag keert het tij.

Wat is poëzie?


Duizenden vormen bekend
één erkend ander verzwegen
voor mij als ik het leven zie
niet strak in geweven lijnen

schoonheid van een wilde tuin
de één geniet van deze bloem
de ander weer van een ander
men moet orde er in kunnen zien

onder lezen ziet men beelden
schoonheid, verlangen of verdriet
maar hoe de toekomst wordt
dát verklap ik nú nog niet.

Want dat is poëzie!

Elke dag in ‘t leven


Mijn dagen zijn mij kostbaar
Nu mijn uren zacht heengaan
Tijden die ik draag in mijn hart
Vanaf mijn jeugd en kindzijn
Mijmerend tot het heden
Herinneringen uit nog
Niet eens zo’n ver verleden
Als men de tijd in universum telt

Korte tijd is de mens beschoren
In een leven van stille aard
Dikwijls in eenzaamheid verloren

En ergens hangt de hoop
Dat toekomst eeuwig zal duren
Waarin vrede en liefde
Pijn angst en haat doen vergeten.

Wie zou vermoeden dat wij dichten voor de lol


Wie zou vermoeden dat wij dichten voor de lol
En maling hebben aan hen die recenseren
Wat mij betreft, al schelden ze mij uit voor drol
Ze moeten eerst maar zelf eens schrijven leren
Reeds Bredero zei vroeger; het kan verkeren.

Waarom zou hij die slechts woorden kan vinden
Zijn mening mengt met stormen of iele winden
Alleen nut kennen van klanken die niets binden.

Dus zal ik mij door hen niet laten frustreren
Die denken mij met hun zotheid te beleren
Ze maken mij met hun kritieken heus niet dol
Op mijn fantasie kan ik nog heel lang teren
Wie ’t niet wil lezen doet zijn broek maar vol.

Alleen dat resultaat kan mij al amuseren.