In het zwakke schijnsel
dat nachtelijke vlakte vult
zie ik dromerig de velden
met donkere silhouetten
en wacht zonder te weten
wie mij licht zal brengen
om het pad niet te missen
dat ik niet vind zonder flambouw
zie tussen de bomen
schimmen van verleden
hoor ook hun stemmen
door de kruinen reeds gaan
voel hun ademzachte streling
reik mijn handen naar omhoog
ik wil hen minnen lieven
volgen tot voorbij de hemelboog.
Zo graag wil ik zachte woorden spreken
die gevoel weerspiegelen uit mijn hart
in een liefdeslied dat geen mens verwart
geen band van vriendschap zullen breken.
Één zang van vroege ochtend tot de avond
de gehele dag vullen met genot
veraangenamen het menselijk lot
dat reeds zoveel ellende ondervond.
Zal dan het antwoord als echo keren
uit de verte, uit het diepe donkere dal,
van achter gindse hoge bergen
die ons van vrede en begrip weren
als angst onze leermeester wezen zal?
Dan zal het van ons nog vele krachten vergen.
Open je poorten en ramen
toon mij je visie
van waaruit
je denken
je woorden
en je daden staaft.
Ik open mijn poorten
en ramen
toon je mijn visie
waaruit ik mijn denken
mijn woorden
en mijn daden staaf.
Laten we een huis bouwen
tussen onze burchten
van eigen
visie, denken,
woorden en daden
en vergelijken
en laten we dan bouwen
een kathedraal van vrede
een symbool voor
eeuwige vriendschap
Shalom
MIJN VRIEND!!!
Zal rust van deze morgen wijken
voor gebulder en geweld
van windstoten en stormen
in dit ruwe jaargetij
zoals vrede van alle dagen
door mensen wordt gemeden
als alleen hun ego telt
ik bid dat de storm mag gaan liggen
en eind komt aan ruw geweld
dat de mens zijn eigen lijden
door een vaste wil gesteld
vrede overal mag herstellen
in een liefde die de wereld overstelpt
zoals nú slechts het eigen ego telt.
Hoe verder zicht over veld en vlakte gaat
bepaald door wind en wolk
word ik gedreven tot rusteloos gemis
zoekend naar einder zonder grens
niet bepalend waar mijn einddoel is
maar streven voorbij eigen wens.
Geen binding die vlucht belemmerd
in gevoel voor vrijheid en ruimtedrang
van haastig jagen naar andere oorden
achter horizon en verten niet hechten
zoeken betekenis van andere woorden
die onze barrières en moeiten slechten.
Woorden waarmee wij vrede kiezen
wat zullen wij daarmee verliezen?
Laat als kiemen uit de aarde
mijn woorden wassen in de lucht
en samen tot één oogst gevormd
niet voor storm of regen zijn beducht.
Laat als akkers vol rijpend graan
mijn gedichten worden geoogst
mijn gedachten niet verloren gaan
niet van inhoud worden berooft.
Laat mijn woorden voedend graan
een spijze voor het innerlijk zijn
dat voor ieder aan begin zal staan
van vrede en leven zonder pijn.
In stilte kleur je de horizon
van einder tot einder
in zachte stralende gloed
en kom over velden als wade
brekend duister van de nacht
voor vredige dag.
En boven de kim
stijgt majestueus de zon
begroet door vogelzang
met verwarmende gloed
op kleurende bloemen
als stempel en schrift
van hoogste gebeuren.
Leid dan mijn paden
door dat licht naar het doel
waar ik de rust vind
de diepste vrede voel.
Wens elk mens een rustige vredige dag
die begint met schone welluidende klank
zodat een ieder zingen mag
uit pure blijdschap en dank
beginnend in het blinkend ochtendlicht
rijzend met de stralen van de zon
als een veel belovend vooruitzicht
dat sombere stemming overwon
en heel de dag horen we nog die tonen
die ons het hart verblijden
alsof ze in ons hoofd blijven wonen
in goede en in slechte tijden.
Er moet een land zijn
waar altijd bloemen bloeien
altijd kinderen stoeien
volwassenen kinderen zijn
waar distels en netels
rozen dragen.
Dat land heet
vriendschap, rust,
en vrede
De straat waar ik loop is stil en verlaten
Tegen muren de echo van mijn voetstap
Loop eenzaam tegen mijzelf te praten
Hoe men daarover denkt heb ik geen boodschap
Mijn gedachten geef ik vrij aan de wind
Laat ze zweven over zeeën velden bergen
Laat hen landen waar een ieder hen vindt
Voor niemand heb ik iets te verbergen
Tussen wolken vliegen mijn dromen over vrede
Over vrijheid en geluk voor ieder mens
Dat het eens zover komt is mijn bede
Op een wereld vol vriendschap is mijn vurige wens
Niet zo heel ver hier vandaan
moet je geweest zijn
toen ik je miste en zocht
verlangde naar je hartslag
je armen warm om me heen
toen ik hoopte je stem te horen
je ademtocht als warme streling
je handen in die van mij
niet zo heel ver was je van hier
je stond naast me.
Geen vriendschap zonder strijd
geen vrede zonder oorlog.
Wanneer zal de mens zichzelf kennen
door afkeer van zijn ego.
Zal dan de vriendschap
geen strijd meer kennen
en de vrede
nooit van oorlog hebben gehoord?
Onzichtbare mantel
die de aarde omvat
streelt met satijnen handen
beweegt wat statisch lijkt
grenzeloos verbind
volken en vele landen
verspreidt geruchten
van kennis en vrede
over bergen en zeeën
adem der schepping
voor ieder een rede
gelijkheid te zien.
en leven in vrede
Ik had een droom, en laat me dromen
Die droom die zegt dat ieder mens is gelijk
Die droom die enkel gaat over vrede
Tederheid, liefde en vriendschap waar ik kijk
Laat mij koesteren die dromen
Dat zwart, wit, bruin, geel of rood elkaar vinden
En alle naties tot een eenheid komen
Niet allen gelijk maar wel als vrinden
De wereld vormen als eens het paradijs
Verbonden in de ban van liefde en geluk
Tezamen naar slechts één doel op reis
Verlost van angst en haat en wereldse druk.
Ik had die droom, en ik koester die droom
En ik bid dat eens die droom
Ook werkelijk uit mag komen.
(Naar de speech van ds. Martin Luther King)
Zoek materiaal een brug te slaan
een brug die oost en west verbindt
het noorden aan het zuiden bindt
waarover alle mensen in vrede gaan.
Moet het een brug zijn van steen
dan wel van staal en beton
met overkapping tegen regen of zon
bekleed met goud en edelsteen?
Ik heb een andere brug voor ’t oog
één die schittert in vele kleuren
van horizon tot horizon één boog
één, die verbindt alle deuren.
