Categorie: pinksteren

Dank dat U ons niet alleen hebt gelaten
ook nadat U op wolken werd gedragen
en wij bedroeft tezamen zaten
stuurde U Uw Geest om ons te schragen

U schonk ons die Geest, Uw heilig vuur,
zodat wij steeds van U zouden getuigen
bij vrolijk feest of droevig uur
en U alle lof en eer betuigen.

Wij danken U dat U in de doop
de geesteskracht wilt bezegelen
bevestig hiermee voor ons de hoop
dat U ons plek in de hemel wilt regelen.

Stuur ons Heer, als op de dag die wij herdenken
weer het vuur over heel uw wonder schone aard
dat Uw liefde en warme gloed blijft bewaard
die U ons in vertrouwen hebt willen schenken

Uw Geest weert de koude uit ons aards bestaan
en is de rots waar wij vaste voet vinden
Hij is steun die van onze schuld wil ontbinden
Hij helpt ons in liefde en vrede te bestaan

Stuur ons die Geest die enkel tot U kan leiden
voor ons baant het smalle pad dat U ons wees
dat pad wat ons voert naar ons zeker bevrijden

dan komen wij blij en opgewekt zonder vrees
laait in ons die warme gloed in vuur en vlam
dan zingen wij verheugd als dank aan het Lam.

Laat wind waaien waar het vruchten vindt
daar de zaden zaaien in goede grond
waar slechts oprechtheid daden bindt
en men reeds eeuwen de vrede vond

in het stille ruisen door boom en over veld
waar wij de wereld ook doorkruisen
wordt over de rust en liefde vertelt
die van kust tot kust de zee doet bruisen

deze bries raakt slechts onze hoofden
bijna onvoelbaar teder liefdevol aan
niet door onze daad maar door geloven
mogen wij in Zijn Geest eeuwig bestaan.

Zend, Heer, mij die begeleider
die naast mij is, dag en nacht,
laat mij Hem zien als bevrijder
mijn juk verlicht en last verzacht

leer mij door Hem verstaan
talen die de wereld spreekt
waardoor mijn hart zal opengaan
in gevoel dat hardheid breekt

geef de gloed die kou doet wijken
laat mij getuigen met vuur en vlam
wil mij de juiste woorden reiken
dat ik openlijk belijd over het Lam.

Zacht waait een bries om ons hoofd
en zacht bewegen de bladeren
en ik denk aan wat eens is beloofd
reeds aan de vroege vaderen
in wind dat vuur deed gloeien
en vonken als warme regen
van geloof op deden bloeien
als teken van vrede en zegen.

En met de wind waaide het woord
in alle talen over heel de aarde
door de Geest wordt het gehoord
voor ieder die in zijn hart bewaarde
dat elk mens in Gods verbond
in rust en vrede mag leven
door de Trooster die Hij ons zond
die ons slechts door genade is gegeven.

Wind speelt met de wolken
door de helder blauwe lucht
als onzichtbare hand die stuurt
langs blinde wegen.

Wind speelt met de golven
in onnavolgbaar lijnenspel
of werpt hoge branding
op vaste rotsen.

Wind speelt met het lover
soms strelend zacht en teer
dan ruw en hard in stormweer
dat zelfs eik doet buigen.

Wind streelt zacht het riet
zodat de pluimen wuiven
alles wat schepping biedt
wordt door de wind bewogen.

Wind wakkert gestaag het vuur
waarvan wij mogen leven
geeft ons als wolk en water stuur
het is de Geest aan ons gegeven.

Geest uitgestort op aarde
troost voor ieder mens
gezonden als onschatbare waarde
te vervullen onze wens.

Geef ons hier op aarde
naar Christus’ evenbeeld
als wachters in Zijn gaarde
te leven naar Zijn beeld.

Leer ons vergeving schenken
die ons niet zijn welgezind
en aan eigen fouten denken
die U bij elk wel vindt.

Breng ons hoop op toekomst
leven zonder verdriet of pijn
dat wij zeker van een thuiskomst
aan het eind van levensloopbaan zijn.

Als weer de dag ontwaakt,
de nieuwe morgen licht
eerste zonlicht ons raakt
knielen wij voor Uw aangezicht
en danken U thans uitgerust
voor Uw bescherming deze nacht
dat U ons weer hebt toegerust
nu de dagelijkse taak ons wacht.

U die over het leven waakt
de wereld altijd wil besturen,
met Uw Geest ons weer raakt,
die U met Pinksteren wilde sturen,
zo blijft U ons steeds nabij
alsof U nog op deze aarde bent,
beschermt voor vreemde heerschappij
met liefde in Uw heilige tent.

Ik hoorde de stem
Van iemand
Die nooit is gezien
Maar vol van
Liefde, genade
En grootheid

Ik voelde een stroom
Van lucht
Die vulde
Mijn longen
En hart en ziel
Met warmte
En vertrouwen.

Duister valt en ik verdwijn in ’t niets
Geen hand voor ogen, in donker
Is geen schaduw te zien
En in de stilte
Klinkt geen stem.

Duister valt als schaduw van de dag
Elke lichtschijn schijnt overwonnen
Keert ooit de morgenstond terug
Als glorieus overwinnaar van de nacht

Maar zie het licht spreekt als met vuur
Met duizenden warme tongen
Zelfs in het donkerste uur
Vanuit de Geest ontsprongen
Een woord van eeuwige duur.

Terug van mijn verdriet
op eenzame weg
gekweld door wroeging
aan gesloten graf

verdriet om wat verdween
een vraag hoe het is
geen antwoord op de dood
op mijn eenzame weg

misschien ontmoet ik Hem
die geeft de zekerheid
daar op mijn eenzame weg
de weg naar Emmaus.

Nog ben ik niet aan ’t eind
Aan ’t eind van die lange weg
Die weg die leidt naar Emmaüs
Door brandende zon en stof
Verbitterd door schrijnend leed
Verlaten door een wrekend God
Een vraag waar ik geen weg mee weet
Laat Hij Zijn Zoon over aan aards lot?

Een stem die mij ten diepste roert
En raakt in innerlijke strijd
Wijst mij de weg die naar Kapernaüm voert
Waarheen Hij ons voor zou gaan
Zo, volg dan nu de weg tot Emmaüs
Wellicht komt u ook eens in Kapernaüm aan
En vertel dan aan Zijn broeders daar
De Heer is werkelijk opgestaan!

Een witte vogel
een blinkende duif
vliegt over de aarde

in zijn snavel
het teken van vrede
hoop van grote waarde

die witte vogel
een vredesduif
sterker dan een arend

gedreven door wind
van de Geest
in gloed van vuur

draagt hij
Gods teken mee
vrede die hij bewaarde.

Een witte vogel zag ik gaan
langs donker wolkendek
vliegend in lichtende baan
een vurige krans rond zijn nek

achter hem klaarde de lucht
en scheen een heldere zon
vanaf begin van zijn vlucht
eeuwigheid van de Vredesbron.