Gewoon ergens op straat
kwam ik jou tegen
een knikje en je liep door
hoe komt het
dat ik aan je blijf denken
van herkenning
aan jou kant geen spoor
elke keer meen ik je te zien lopen
gewoon ergens op straat
maar bij nader inzien
is het toch slechts een hopen.
Lopend over pad gebroken grind
zoekend gelijkvloersheid
tussen verschil der stenen
in kleuren en nuances
om heelheid te herstellen.
Vind ik slechts pulver en gruis,
door onwil en hamers
met kracht verbrijzeld,
badend in zweet en tranen
hun naïviteit betreurend.
In feite is politiek
praktijkloos meelopen
met ontwikkelingen
in de samenleving.
Behalve in verkiezingstijd
dan loopt ze
veel te ver vooruit.
Takken van mijn boom gerukt
liggen verspreid op het tuinpad.
In bossen vleien gouden bladeren
zich rottend op de bodem.
In water zakt de lelie
terug naar ’t stinkend drab.
Over groene velden
kwijnen laatste bloemen.
En op gouden stranden
liggen lege schelpen
van oesters die wij hebben gegeten
en wrakhout van onze zekerheid.
Waar dagelijkse druk doet toenemen
een stroom van geluid en kakofonie
in drang, drift of sloven der economie
zal frustratie door stress ons claimen
geen schoonheid in poëzie verwoord
klinkt nu nog vanuit afgeladen zalen
zangen van Muzen in velerlei talen
worden op pleinen, straten niet gehoord
en ’s nachts als de geluiden verstommen
mogelijk de rust ook wederkeert
slechts hier en daar werktuigen grommen
schijnt men de weldaad van stilte verleerd
zoekt men razend vertier in auto of disco
geen verschil met de dag. Jammer, het zij zo!
Zacht ruisen stromen tijd aan ons voorbij
stil zonder werkelijk aandacht vragen
verdwijnen zonder opzien uren, dagen
en voor ons staan nieuwe tijden weer op rij
op de laatste dag komen wij tot bezinning
dat zoveel wat mis is onherroepelijk was
menig wond die wij opliepen nooit genas
onze hartenpijn daar niet voorbij ging.
Nu breken in de toekomst betere tijden aan
veel deuren staan daarvoor voor ons open
van onze goede wensen het beste te hopen
om voor vrede schouder aan schouder te staan.
Zacht ruisen dan stromen vrede aan ons voorbij
en voor ons staan nieuwe tijden weer op rij.
Met iets of wat afwezige blik
stond hij op de hoek
net of hij niet wist
waar hij heen moest.
Ik tikte hem op zijn schouder
vroeg of ik misschien helpen kon
z’n ogen veranderden
in gloeiende kolen vuur.
“Niemand helpt mij
en ik heb niemand nodig”
bitste hij mij toe
en draaide zich om.
Met grote stappen
liep hij de straat uit
en ik vraag me af,
wie en waar is hij?
Stil is deze dag weer langs getrokken
zonder rumoer of kabaal
dagelijks normaal gebeuren
onder een bleke herfstzon
tussen schone herfstkleuren.
Was het een deel van een droom
een fictie van alleen verlangen
een beeld zo wij graag zien
of realiteit van rust en vrede
in alledaags gewoon stramien.
Laat in werkelijkheid horen
vanuit hart en brein geboren
dat de wereld vol mag zijn
van dagen als deze
in een toekomst zonder pijn.
Zo vaak is ’t anders
dan wij zijn gewend
worden wij bedrogen
in maatschappelijk verkeer
men wil belazerd zijn
en dikwijls
zie je door de bossen
de bomen niet meer.
Verten zijn niet ver meer,
de wereld is zo dichtbij
maar verder zijn mensen
gedreven uit elkaar
door onbegrip en onvermogen,
de afgunst weegt zo zwaar.
Mensen in dorpen en steden
wonen allen zo dichtbij
maar mijden steeds elkander
als wonen ze zo ver uit elkaar
kennen niet die ander
de afstand is zo schrijnend tastbaar.
Vragen niet beantwoord
kennis alleen onthouden
hulp zo vaak ontzegd
geen hand ooit uitgestoken
waarheid weerlegd
samenleving ontwrichten
individueel en anoniem
verschuilen achter massa
bal masqué zonder gezichten
benaderen alleen op afstand
brein zonder denken
alleen volgen in gelid
hart zonder bloedstroom
ogen waar geen leven in zit
en gevoel vooral bevroren.
Soms zet ik jaren van gedachten
in enkele gebrekkige zinnen
in hoop dat men ze begrijpt
zomaar soms wat losse woorden
geen specifieke filosofie
of diepzinnig bedoeld
zomaar om wat van me af te schrijven
mijn overtuiging open te geven
en mijn brein te ontlasten.
Gewoon dus,
om er maar zomaar
wat tegenaan te zeuren.
Pakken wat je pakken kunt,
hebben is hebben, houden is kunst.
Sparen graaien potten maar.
Jatten zakkenvullen stelen hier-en-daar.
Een bankie kraken
een auto pikken
rammen die juwelenzaken
ergens miljonair kop in tikken.
Dag oom agent
hoe gaat ’t met u?
Ik ben een beste vent,
alleen geen parvenu.
Recessie? Hoe kán dat nou?
Ga ik verhuizen, sta jij straks in de kou.
Stenen worden gestapeld
gemetseld tot een muur
om ons te beschermen
tegen kou en wind
de muren worden omgeworpen
met de stenen wordt gegooid
wij staan weerloos in de wind
en deppen onze wonden
geen hart bevat de warmte
om muren te beschermen
in omzien naar elkaar.
Ik heb een krans gelegd
voor hen die vielen
bloemen ter nagedachtenis
in stilte hen herdacht
die streden voor onze vrijheid
gerouwd om die niet meer zijn.
Ik heb de vlag gehesen
ter ere van het feest
om de vrijheid te vieren
van hen die levend zijn
want zij die hun leven lieten
wilden dat wij blij zouden zijn.
