Sta oog in oog met de tijd
Zonder dat hij mij laat passeren
Er is geen voet zo snel
Of hij attaqueert iedere stap
En houdt het roer in handen
Nauwlettend houdt de tijd zijn oog
Gericht op elk gebeuren
Hij speelt de meester van het zijn
Maar is een ware slavendrijver
En drijft de wereld naar ondergang.
Wij kennen de cirkel der seizoenen
De permanente rondgang van het jaar
Waarin dag en nacht elkaar verzoenen
Als zomer en winter verhouden tot elkaar
Maar toch kennen wij niet in ons leven
De tijden die gelijken dag op dag
Als een kleurrijk tapijt aaneen geweven
Zo nu en dan een traan, dan weer een lach
Iedere dag is als snoer van edelsteen
Die wij rond ons midden rijgen
Maar die past wat moeilijk er omheen
Als we te veel omvang krijgen.
In kleine ruimten waarin
ons leven veilig geborgen
In stilte en vrede opgebouwd
Zonder leed of zware zorgen
Laat ons zo dikwijls
een ander koud
Laat ons maar in onze
Kleine ruimte leven
Tussen muren van beton en steen
Zonder ramen en geen deuren
De hele wereld is
Van ons alleen.
Ik laat mijn gedachten tussen regels vallen
zo blijven ze blanco op papier
vertellen niet wat woorden willen zeggen
maar klinken in eigen akkoorden
en tonen waar ik nadruk wil leggen
zonder pressie of enige dwang.
Zo kan men lezen tussen regels
die ik beschreven heb
inter-pretentie van eigen gevoel
kan met mijn mening leren leven
in ruimte voor eigen interventie
en eigen woord zo ik bedoel.
Kom uit die hoge toren
van lucht en ivoor
waar je de ladder
stuk hebt gegooid
glanzend glad geschuurd
de rand met diamant bestrooid.
Verblind mij niet
daar in die toren
met fonkeling van klatergoud
vanuit je hoge standpunt
gedragen door afstandelijk wit
kleurloos en zo koud.
0nberoerd ligt maagdelijke grond
in reine vorm en structuur
verwachtingsvol te dromen
van rijke opbrengst, goede oogst
reeds zijn de ploegscharen
voor de komende tijd
geslepen en de eerste voren
ontmaagden vorm en structuur
en maken pijnlijk kenbaar
dat zonder verwarren
geen vruchtbaarheid kan leven
zo grond daartoe niet vervormd wordt.
Ontmaagd dan dagelijks mijn grond
die steeds harder en stugger wordt
en meng de vormen en structuren
door scherpe ploegscharen gesmeed in vuren.
Een maatschappij in groei.
Een economie in bloei.
Een productie hoger dan nodig.
Een mens meer dan overbodig.
Welvaart die men niet wil delen.
Het volk wíl; “Brood en spelen!”.
In kamer en kabinet,
wordt uitvoerig uiteen gezet,
hoe verdelen we het beleid,
over inkomsten en welvaartsstrijd.
En om de kiezers te strelen,
geven ze; “Brood en spelen!”.
We wíllen wel wat doen.
Maar ’t kost minstens een miljoen
om vele levens te redden.
Helaas, vergokt met wedden.
En om de wonden te helen,
kiezen we voor; “Brood en spelen!”.
Nooit verzadigd van ’t genoeg,
vliegt ons geld in casino en kroeg.
En in veel onnodige zaken.
Tijd om de overheid te kraken.
Géén tijd om te verdelen,
wij móéten; “Brood en spelen!”.
Een wereld in ellende.
Geen mens die dat nog ontkende.
Kindersterfte en hongersnood,
bittere klacht om dagelijks brood.
Een overschot bij velen,
wij éísen; “Brood en spelen!”.
Tv. en radio staan “bol”.
Oorlog eist dagelijks zijn tol.
En wij…, rustig thuis?
Bekijken het op de “buis”.
Beelden, die onze ogen strelen.
Wij hébben; “Brood en spelen!”.
Eens was er, het Rijk der Romeinen.
Dat ging –geheid- “naar de Filistijnen!”.
Hun cultuur ging verloren.
Geen roem was hen verder beschoren.
De strijd begon hen te vervelen.
Ze hádden; “Brood en spelen!”.
Als golven de rotsen beuken
strand overspoelen met geweld
grauw het water tot de einder
waar wereld en hemel
versmelten in kleurloze streep
liggen op het zand lege schelpen
als wijzers uit verleden tijd
wrakhout van verloren schepen
die in storm van vergeten roem
reddeloos ten onder zijn gegaan.
Als zwiepende kruinen in duister
golvende branding tegen rots
gierende winden door dalen
schichtige spannen paarden
koppige ezels in juk
domme plompe ossen
gedreven door demonen
willoos en blind
in windhoos en thermiek
gebonden in machteloosheid
gebroken in verzet
…………!
Een straat met vele mensen
vol geroezemoes en stemmen
over allerhande onderwerpen
wordt gesproken en gelachen
door die drukte
sleept een mens zich voort
en zwijgt.
Een straat met vele mensen
vol geroezemoes en stemmen
er wordt gesproken, gelachen.
Ik mis iets.
Gevoel!
