Categorie: liefde

Vannacht gevraagd
aan de volle
heldere maan
doe haar groeten
die ver
hier vandaan
nog steeds wacht
op ons ontmoeten
in door jou
verlichte nacht

breng haar
mijn woorden
over liefde
en vertel
dat zij
moet weten
dat zolang Jupiter
Venus en Apollo
hun eigen
banen gaan
ik haar niet
zal vergeten

laat haar
tranen drogen
zij zal niet
voor niets wachten
als alle sterren
aan de hemel staan
beschenen
door jouw licht
o stralende maan
al duurt het

nog duizend-en-één nachten

Ik wil het glas niet breken
dat jouw ziel beschermt
waarin je teerheid is gebleken
je kwetsbaarheid ontfermt.

’t Fragiele van je wezen
de zichtbare angst en pijn
transparant is daar te lezen
dat jij mens wilt en kunt zijn.

Vandaar dat ik ‘t glas niet wil breken
jou draag als ‘t kostbaarst bezit
noch contact of woord met jou verbreken
omdat ik je grenzeloos aanbid.

Door de nevel tussen herfstkleuren
aan het einde van de eikenlaan
zag ik je genieten van herfstgeuren
en bleef daar bij dat hekje staan

de herfstmuze was je gelijk
met zonnestralen over je haren
daar op dat bankje onder die eik
je lange lokken als zilveren snaren

je lach was als voorjaarszon
zo fris als enkel lente kan zijn
welk hart zo hard dat jij niet overwon
zo onbekommerd en zo rein

kleuren bleven en nevel loste op
de geur van herfst bleef om je hangen
uiteindelijk bleek jij een etalagepop
jou liefde heb ik nooit kunnen vangen.

Beklim rotsen stijgend uit zee
door zon verwarmd en gedroogd
en wees de nimf waarvan ik droom
omwaaier mij met je lange haren
sla je slanke armen om mij heen

samen duiken wij naar grote diepte
min mij op de bodem van de oceaan
jij mooiste parel uit een oester
in glans van zuiver water gekoesterd
reik mij de tranen der zeeën aan.

Kom wandelen met mij in dat land
waar rust heerst en bloemen geuren
samen over paden, hand in hand.

Waar geluk en liefde simpel gebeuren
in een hecht gesmede band
als bij maanlicht en rozengeuren.

Samen zitten aan heldere beken
aan de oever tussen het riet
dicht bijeen zonder spreken.

Denken aan dat eens gezongen lied
zonder de ban te verbreken
die geen menselijk oog ziet.

Glans van je ogen
helder ochtendlicht

je stem
fluister van bries
door hoge kruinen

je lach
sprankeling in zoete wijn

je geuren
van vele rozenperken.

Mijn gedachten
nachten vol maneschijn.

Je overviel mij als een bui
een schaduw zonder huis
morgendauw waar geen nevel was
frisheid in parelend glas

je straalde warmte als een zon
streelde als een zachte bries
ruimte waar ik ademen kon
in wind die over mij blies

je toonde mij je schone vorm
ronding in zwier en elan
met felheid in je oog als storm
een droom voor elke man

één dans vol gratie en verlangen
ieder beweging een passie op zich
wie zou niet aan jouw lippen hangen
heel jouw zijn is een gedicht.

Kom weer terug
vanuit gebroken spiegel
duister werend
in het schijnend licht
reik mij je hand
je hart op mij gericht
en wees mijn liefde

veeg beslagen waas
weer van de ramen
en streel mijn wang
laten wij weer samen
de weg bewandelen
voor mij alleen
is hij veel te lang.