Geen schoner gedichten die ik schrijf
of glansrijker odes uit mijn ziel
enkel versjes voor de vrouw waar ik voor viel
slank van taille schoon en recht van lijf.
Haar lieve ogen bruin en zacht
geen poëtisch schrijven zou toerijkend zijn
haar lippen roder dan Bourgondische wijn
de wereld danst wanneer zij lacht.
En zij, zij danst door het groene woud
over de paden als de hinde, als een ree
zij is een legende, een wonderschone fee
een schilderij gevat in een lijst van goud.
Geen muze is grazieuzer dan zij
haar stem klinkt als een echo tussen de bomen
een wondere vogelzang om alleen bij te dromen
als ik haar hoor of zie wordt ik blij
ze is van mij.