Koester die ene lichtstraal
in je leven.
Dank voor dat ene
uur van geluk.
Herinner dat ene moment van warmte
door liefde gegeven.
Geniet van alle kleurige bloemen
die bezorgen je levensgeluk.
Ontvang de zon iedere morgen.
met een stralend blijde lach.
Ontspan iedere avond
na een drukke dag.
Mocht ik daar eens wezen
in het land van
blijdschap vreugde en vrede
van lente zon en zomer
waar geen verdriet valt te vrezen.
Aan het eind van die lange wegen
waarover onze gedachten gaan
zullen wij eens moeten komen
bij dromen die werkelijk bestaan
en die alle leed genezen.
Tere vleugels door de tuin
als engelen in het paradijs
kleurrijk van bloem tot bloem
genietend van zoete nectar.
Ook zacht klinkt het gezoem
van honderden bezige bijen
honing verzamelend in raat
en bevruchten zo het zaad.
Verzameling van stil genot
toonbeeld van uitbundig leven
schoonheid en geluk zoals eens God
ons in de schepping wilde geven.
Hoe vaak bewonderde ik niet de ochtendgloed
De gouden glans die de horizon besproeide
Over smaragdgroen veld werd nieuwe dag begroet
Terwijl over ‘t stille meer ’t licht met golfjes stoeide
Schone belofte vanaf ’t eerste uur der dag
Gesteund door allereerste prille vogelzang
Verwekte bij ’t vroeg ontwaken een blijde lach
Die blijft de hele dag tot aan zonsondergang
Wees jij daarna bij nacht mijn heldere maneschijn
Die sterren strooit langs het duister firmament
En wil de hele verdere nacht ook bij mij zijn
Omdat er geen ander is die mij zo goed kent
O muze al besta jij alleen in mijn fantasie
Van ochtendgloed tot ochtendgloed ben jij mijn poëzie
Azuren blauwe hemel
met witte wolken
en gouden randen
door zonnestralen
boven parelend dauw
als smaragd en edelsteen
en tegen somber grauw
een boog in vele kleuren
ik schilder mijn hemel
blauw met zonnestralen
waar grauwheid verdwijnt
en in mijn hart zon ook schijnt.
Het enige volslagen
pure geluk
van de volwassen mens
ligt niet in rijkdom
of ander materialisme
maar is als het geluk
van een vlinder
met zijn schoonheid
de kleurenpracht
en zoete geur
van een boeket
schitterende bloemen
vrij en dartel
als een kind.
Als mijn dagen grijs zijn
En mijn ogen somber
Kom, rijk mij van je gulle lach
Die ene roze dag
Die ook mij weer
Zal doen zweven.
In deinen van golven, in ruisen van riet
In ritme van dans en vogelzangen
Een regelmaat van walsen en lied
En tijden van liefde en verlangen
Een bries die fluisterend door bomen streelt
Een zacht geritsel ergens in de struiken
Een nachtegaal die in de verte zijn liedje kweelt
Tere plantjes die in vroege lente ontluiken
Gedachten ergens op een warme zomerdag
Drijvend met de wind op de wolken
Zoveel tovert op je gezicht een tevreden lach
’t Is moeilijk om het op papier te vertolken.
Hoe wonderlijk mooi de wereld
In het licht der liefde
Waarin ik vrijelijk dansen mag
Voelende de schoonheid
Die mij omgeeft in ruimte
En de horizon doet blozen.
Is alles al gezegd
wat gezegd moet worden
en alles al gezien
dat ook bestaat
gehoord wat geluid geeft
en van belang is?
Zijn alle liefdes al geleefd
geluk genoten
verdriet afgeschud, vergeten
haat en woede omgezet
in vergeving?
Is er ooit al wérkelijk geleefd?
‘k Zie zacht zonlicht kaatsen
over golven van de zee
blinken op het zand der duinen
strelen ’t wuivend gras
in bundels door lover
langs oevers over ’t riet
beschijnen verre vlaktes
tot bosrand in ’t verschiet
‘k Voel binnenin mij
warmte van zonneschijn
bij aanblik van de lente
onder ’t genot van…
een glas wijn.
Waar is ’t beter toeven
dan bij zacht ruisen der branding
aan zonovergoten strand
door eerste lentestralen
schitterend weerkaatsend op het zand.
Zomaar slenteren door duinen
bewonderen de witte meeuwen
vleien tussen zacht wuivend helm
genietend van een boot
die vaart langs verre horizon.
Uren zonder dwang of moeten
met dankbare zang in het hart
fluitend van puur genoegen.
Op het einde van de dag zie je
dat zon en zee elkaar begroeten.
Dromend hoor ik de trilling
van snaren die je zacht beroert
en in een stille aanbidding
hebben mij jouw liederen vervoert
je ogen vlieden met de klanken
naar ’t land vol fantasie
waar ik druiventrossen aan ranken
en wuivende palmbomen zie.
Voer mij mee met je charme en gratie
in schone klanken van je muziek
de zinderende verstillende sensatie
rust die uitgaat van klassiek
neem mij mee naar paradijzen
rozenperken met heerlijkste geur
waartussen blanke fonteinen rijzen
uit bassins met vissen in mooiste kleur.
Beschutting zoekend op luwe plekken
warmte in kleuren van natuur
rusten daar waar de stilte roept
in bruisend leven van de aarde
genot van verdovend geweld
ontsproten uit louter vrede
zingen daar waar de mensen zwijgen
bevangen door zuivere liefde.
Een dag een laatste groet
de horizon staat in brand
stil suddert nog het late licht
en in het binnenst van mijn hart
streelt mij een warm gevoel
dat woorden aan schoonheid paart
maar spreken mij belet
slechts tonen wondere zuiverheid
vanuit verten aangedragen
breken de stilte van ’t moment
vormen geluk dat aandacht vraagt
spelen zachte avondklanken
bij het afscheid van de dag
