Jaren ben ik kippenhouder geweest en hoe meer gekakel, hoe meer kakelverse eieren. ’t Is altijd m’n lust geweest om als hobbydichter luidop met m’n kippetjes mee te kakelen. Tot op een gegeven moment mij toch het idee dat de beestjes in die kleine batterijtjes het niet naar de zin moesten hebben overviel.
Ik begon serieuze plannen te ontwikkelen om scharrelkippen te gaan houden. Maar ja daar had ik dus geen enkele ervaring in. Hoe krijg je nu in vredesnaam een kip aan het scharrelen. Hoe dat bij jonge hanen gaat is voor mij nog niet zo’n vraag. Ik heb in mijn jonge jaren ook heel wat af gescharreld, maar kippen….. nee.
Ik besloot dan ook de proef op de som te nemen met één kip. Ik hakte haar de kop af, want ja een kip zonder kop zal toch gedoemd zijn te scharrelen, met kop weet ze exact waar ze heen moet. Luid kakelend als kip zonder kop liep ze over m’n erf rond te scharrelen. Dat beloofde dus al heel wat.
Maar ja….., aan leggen kwam ze helaas niet toe. Het enigste wat ze deed was zoeken naar haar kop. En nérgens kon ze d’r kop vinden. Kippen zonder kop zijn namelijk zo kippig als je maar kunt denken. Tjá, d’r ogen zitten nu eenmaal in d’r kop en niet aan de andere kant hè? Die heeft ze wel voor wat anders nodig en dat lukt dus ook niet. Ze kon gewoon d’r ei niet kwijt want ze kon dus ook geen geschikt plekje opscharrelen.
Ze scharrelde dus ook maar zo wat in het blinde rond. En waar ze dán terecht komen houd je gewoon niet voor mogelijk. Op een gegeven moment zag ik haar het belastingkantoor in scharrelen en nog geen 2 tel later kwam ze weer naar buiten……! Totáál kaalgeplukt!!
En tja…., wat moet je nou nog met een kaalgeplukte kakelende kip zonder kop die d’r ei niet kwijt kan en een zorgvol leven tegemoet gaat ?
Vanmiddag hebben wij Pluimpje in gepaste aandacht haar laatste eer op smaakvolle wijze bewezen.
