Nostalgisch gestemd


Wat was het
Dat ik jou niet kon weerstaan
Waren het je donkere ogen
Of was het je ravenzwarte haar
Waren het je woorden zo bewogen
Of je charmante lieve gebaar

Was het je elegante manier van lopen
Je lach nooit van je gezicht
Ik wilde wel de hele wereld voor je kopen
Maar ik had geen geld
Dus schreef ik voor jou enkel dit gedicht

Ik weet niet wat het is
Maar nog steeds kan ik je niet weerstaan
Het is die glans van je ogen
Die eerste ontmoeting denk ik steeds nog aan
Het liefst zou ik je op een sokkel verhogen
En voor altijd zullen wij samen verder gaan

Filosofie


Het raadsel van het leven
Het raadsel van het hoe en waarom
Nooit is het antwoord een mens gegeven
En toch is de mens beslist niet dom

Steeds blijft men het antwoord zoeken
Maar weet niet waar men beginnen moet
Wanhopig doorzoekt men gaten en hoeken
En denkt te vinden in grote overmoed

Toch is men in alle eeuwen niet verder gekomen
Ontdekte veel maar vond het antwoord niet
Bleef steeds over nieuwe toekomst dromen
Maar irreëel is wat de individuele filosofie ziet

De weg samen


Die weg die wil ik lopen
Die weg tot over de horizon
Die weg van weten en hopen
Die weg die bij mijn geboorte begon

Een weg vol pieken en dalen
Een weg van vallen en opstaan
Een weg van glorie een falen
Een weg van eeuwig bestaan

Een weg waar je wordt gedragen
Die weg die voor jou is bereid
Een weg waar je zelf niets hoeft te vragen
Die weg waar je vriend je geleid

Het is een weg die elk moeilijk kan vinden
Ook al loopt hij recht aan recht toe
Loop hem niet alleen maar altijd met vrinden
En steun elkaar, alleen wordt je zo snel moe