Tussen drommen mensen
Baan ik mij een pad
Onbekend, onbetekenend
Onderweg naar een doel
Een doel dat ik zelf nog niet ken
Maar de drommen stuwen
En het enige
Waar ik mij zorgen om maak
Is dat ik niet onder de voet wordt gelopen
Zo stroom ik mee
Met die drommen
En denk dat ik toch
Mijn eigen weegs ga
Misschien bereik ik toch ooit
Mijn eigen doel
Ergens, door drommen heen gestuwd.
Mijn huis stond daar
Waar de horizon ver was
Waar wilgen in lange rij
Aan de oevers stonden
Van vriendelijk kabbelend water
Met zacht ruisend riet
En het zalig dromen was
Onder de lindebomen
Rond onze boerderij
Lange tijd stond de tijd daar stil
En liep vee grazend in de weide
Helaas is nu de verte verdwenen
De wilgen gekapt
Water loopt niet meer tussen
Ruisende oevers riet
Ook de linden zijn gekapt
Maar toch heb ik nog woorden
Om mijn herinnering te behouden
Schrijven van poëzie
Is anders dan het lezen
Wel bezoedelt de dichter
Het maagdelijk wit papier
Met vloeistof uit zijn pen
Maar wie zal het ooit lezen
Staat er nu letterlijk
Zienswijze van de dichter
Of is het geheimtaal
Voor hoog lecturelen
Die kunnen lezen en begrijpen
Tussen letters, regels,
En alinea’s
Misschien schrijf ik geen poëzie
Maar alleen voor eigen plezier
