Steeds zwervend alsof ik geen richting kan vinden
Langs eindeloze wegen die ik niet ken
Door dorre streken waar ik mij nooit zal kunnen binden
In een wereld vol haat en nijd waar ik nooit aan wen
Steeds zoekend naar die ene plek van rust
Waar toch ergens een weg naar toe zal leiden
En waar ik, ’t zij bewust danwel onbewust,
Mijn ziel van druk zal kunnen bevrijden
Dan is daar ’t eind van mijn zwervend bestaan
Aan alle onzekerheid een eind gekomen
Dan zal ik geen verkeerde weg meer gaan
Dan wordt mijn onrust eindelijk weggenomen.
