Kind van de wind
neem mij mee
door kruinen van bomen
naar oorden van dromen
over zeeën naar landen
bergen of brede stranden
geef mij vleugels
dat ik kan vliegen
zweven naar plaatsen
waar angst nooit heerst
dan kom ik aan
op bestemming die ik verlang.
Weldadig voelt de zoete stille rust
gevat in lome wind en zonneschijn
een rode wijn als heerlijk waar festijn
alsof een engel je mond en lippen kust
zachte klanken op verre achtergrond
maken ons het genot nog meer bewust
dat niets ons deze middag verontrust
de dagen deze week zijn afgerond.
Luister en hoor
wat zo onopvallend klinkt
geritsel ergens op de grond
een vallend herfstblad
een vogeltje dat nog zachtjes zingt
luister naar een krekel in het gras
muziek in verre tonen
naar stilte die weldadig spreekt
in zachte warme akkoorden
vullend tussen geluid en woorden.
Ik zoek de woorden die als zang der vogels klinken
vanuit de kruinen in de vroege morgenstond
als aan de horizon de eerste stralen blinken
en witte nevel zich verspreidend over grond.
Het woord dat nacht’lijk duister weer op zal doen klaren
het leven als het ware uit de dood weer wekt
dan zal de aarde weer het nieuwe leven baren
zolang de zon met licht en warmte overdekt.
De bomen ruisen zacht de melodie en woorden
het golvend koren deint in stille regelmaat
aan stille oever klinken zacht door ‘t riet d’ akkoorden
een zang van vrede tot het eind der dageraad.
En als s’avonds stilte valt na de laatste klanken
dan rest mij slechts de handen vouwen…. en te danken.
Waar toef ik beter, rustiger
dan aan oever van breed water
verscholen tussen pluimen riet
en vogels over golven scheren
zonder iemand mij hier ziet.
Genietend van onbeschrijflijk ritme
van wind en golvenspel
naar muziek door rietkraag luisteren
veroorzaakt door wuivende halmen
die mij een gedicht toe wil fluisteren.
En de zon werpt flonkeringen
als sterren over het watervlak
ergens te midden van wijde velden
in tomeloos schoon van de natuur.
Als vuurwerk is het weerkaatsend licht
fonkelend in golfjes op zachte bries
bij avondschemer als vlammend gedicht
zacht rumoer dat vanaf de kade blies
bevestigt hier landelijke vrede en rust
door vrijheid en ruimte van de natuur
wordt dagelijks opgelopen stress gesust
komt men tot ontspanning op late uur
genietend van het schone stadsgezicht
welt vanzelf uit mijn binnenste een gedicht .
Geef stilte een naam,
inhoud aan niets
draag wind op je schouders
bevochtig je hoofd met dauw
en luister naar vogelzang.
Geef eenzaamheid een naam
laat massa zwijgen
dring door in het diepste bewustzijn
van menselijkheid en liefde
luister naar een stem die roept.
Geen stilte of eenzaamheid
geeft inhoud aan massaal zwijgen
en niets kan geen wind dragen
noch doordringen in bewustzijn
luister slechts naar de stem van liefde.
Ergens in een laan met bomen
Staat een ruw houten bankje
Soms in de schaduw
Soms in de zon
Zomaar ergens een rustig plekje
Om te genieten van vogelzang
Om weer helemaal
Tot rust te komen.
Slechts enkele heel kleine individuen
onzichtbaar in het groot universum
aanwezig als kleuren in een spectrum
die in waterdroppen door zonlicht vloeien
als kleurrijke eenheid geschapen genot
schitteren als boog van verbond voor eeuwig
daardoor in woord en daad tot vrede plichtig
en verantwoordelijk in gedrag voor God
helaas wordt thans het individu slachtoffer
van macht en onverstand dat zich tegen hem keert
valt de goedwillende eenling ten offer
wordt steeds meer door de massa overheerst
de mooiste kleurrijke boog komt pas aan ’t licht
nadat zon haar stralen op donkere wolken richt
Over het plein waar ik schoorvoetend ga
dribbelen enkele duiven voor mij uit
komen koerend naar mij toe als ik even sta
bedelend om korstjes brood of kruim
een echtpaar op wat rijper leeftijd
zit verderop op een bankje en koert eveneens
’t is een onwerelds tafereel van vrede en rust
‘k loop verder, deze idylle wil ik niet storen
en heel in de verte laat een carillon zich horen.
Zover het oog reikt
rijzen de golven
deint de horizon
eindeloos ver
zover het water
de zeeën vult
getekend door golven
die ruisen in rust
daar zie ik vogels
scheren langs duinen
als blanke stralen licht
en zwevend gedicht
gedicht van ruimte
van vreugd en geluk
Ergens, op grens van hemel en aarde
daar waar het zicht zijn einder vindt
over dat punt wil ik reizen naar dat land
eindeloos ver onder wolkeloze lucht
waar zelfs nachten helder stralen
iedere morgen weer nieuwe zon begroet
daar waar woord en daad vrede brengen
liefde, broederschap, saamhorigheid,
volkeren zich allemaal tezamen mengen
tot ieders dienst en hulp elkaar bereid
dan zullen er tussen aarde en hemel
geen eindeloze grenzen meer bestaan.
Aan een rivier
sta ik te dromen
massa’s stromen
aan mij voorbij
zie in het heftig
kolkend water
een schittering
van zonneschijn
denk ik aan
’t bruisend leven
dat massaal vloeit
als een rivier
van individuen
in kolkende onrust
als een stroom
en angstige droom
tot een stuw
een halt toeroept
en bezinning
op de daden
de verantwoording
om in rustig water
houvast te vinden
in zeeën van vrede.
Er was geen schoner zicht over landerijen
Dan onder blauwe koepel tot de horizon
Bedekt met nevel beschenen door de zon
Aan d’ einder staan de molens in lange rijen
En op de rimpelloos spiegelende meren,
Bekleed aan de oevers met ruisend wuivend riet,
Waarin men weerspiegeling van vele bootjes ziet
Daar was ’t voor ieder eindeloos recreëren
En op het water aan d’ andere zijde
Zag men een eenzame visser in zijn boot
Die alle aandacht aan zijn dobber wijdde
Zijn ontspanning veel, zijn vangst niet bijster groot
Zo was heel de zomer daar een heerlijk toeven
Herinnering aan vakantie en niets hoeven.
Geef mij stilte in mijn gedachten
rust in mijn onrustig brein
laat mij liefde en vrede betrachten
waar gevoelens tegenstrijdig zijn.
Laat mij vergeven die mij raakten,
zo moeilijk is het levenslot
door zaken die mijn dagen maakten
of vrijheid door mijzelf beknot.
Ik wil de vrede zo graag ervaren
om zelf ook in liefde voor te gaan
de levensweg dan te bevaren
geef rust en stilte in mijn bestaan.
