Door de nevel tussen herfstkleuren
aan het einde van de eikenlaan
zag ik je genieten van herfstgeuren
en bleef daar bij dat hekje staan
de herfstmuze was je gelijk
met zonnestralen over je haren
daar op dat bankje onder die eik
je lange lokken als zilveren snaren
je lach was als voorjaarszon
zo fris als enkel lente kan zijn
welk hart zo hard dat jij niet overwon
zo onbekommerd en zo rein
kleuren bleven en nevel loste op
de geur van herfst bleef om je hangen
uiteindelijk bleek jij een etalagepop
jou liefde heb ik nooit kunnen vangen.