Ik bouwde een huis van steen
met één deur en geen ramen
een huis van enkel muren
waar niemand binnen kon gluren.
Ik bouwde een huis van hout
met kieren tussen planken
zonder meubels of bed
zelfs geen ruwe banken.
Ik bouwde een huis van glas
waar doorheen zon kon schijnen
daarvoor een zonneterras
men zei dat ’t overbodig was.
Toen heb ik een huis gebouwd
van steen, hout en glas
met ramen en met deuren
en ben toen keurig getrouwd.
En verder trekt een rij
dagen geregen tot jaren
ontsproten in nieuwe ochtendzon
uit warmte van talrijke kleuren
vormen en klanken
sierraad om schone vrouwenhals
de dagen die groeiden
in lichtend gloren als smaragden snoer
een gordel om smalle taille gedragen
zwierend in warme dans
tot gouden kroon bezegelt de uren
voor het nijgen van de avondzon.
Mijn tred is niet meer zoals weleer
mijn lichaam telt de jaren
en stilaan geniet ik meer van rust
soms kan ik moed niet meer vergaren
ben mij van mijn leeftijd bewust
en doen de botten mij zeer.
Ach ‘k zal nog wel jaren meegaan
helemaal versleten ben ik nog niet
ik blijf heus nog wel even bestaan
ben niet zo teer als een riet.
Iets langzameraan kom ik er ook
ik hoef me niet zo nodig te haasten
die tijd heb ik al lang gehad
ik kom er wel, desnoods als één de laatsten.
Langzaam verkleuren de bladeren
voel ik mij één met het getij
geleefd door weer en wind
een leven als een jaar
een komen en een gaan.
Een tijd van bloeien en van strijd
een groei en eindloos bouwen
de geur van overwinnen
bitterheid van smaad
rust en kleur van ervaren.
Zo nu en dan een bries
maar meer nog storm.
