Categorie: christelijke sonnetten

Al zullen bomen vrucht’loos blijven
En geven akkers lege aren
Dan nog zal ik Uw goedheid schrijven
Uw woord en liefde steeds bewaren.

Verdampt het water in rivieren
Of vind geen mens nog schaduw meer
Zal dorheid, droogte hoogtij vieren
Dan bidden wij nog, bevrijd ons Heer.

Geef uitkomst uit de aardse zorgen
Die daag’lijks drukken ons terneer
En leidt ons in een nieuwe morgen
Ach, wijs ons ’t rechte pad toch weer.

Dan drenkt U d’ aarde weer met regen
Verzadigt onze ziel met zegen.

Rijk mij de woorden aan om te dichten
geef mij een stem die tot U klinken  mag
mijn liefde hoorbaar tot U te richten
als loflied gezongen iedere dag.

Laat mij danken voor  goedheid die ik zag
in gaven van heel het aardse leven
waar ik bewonderend zie met ontzag
de schoonheid in Uw schepping gegeven.

Wil mijn lied horen tot U geheven
als van verlangend dankbaar prijzend kind
dat alleen door Uw liefde omgeven
slechts in Uw armen ware ruste vindt.

Dan zal ik eens in Uw hemelzalen
met lof, eer en zang mijn dank betalen.

De dag is begonnen met Uw warme schijn
licht dat getuigenis op heel de aarde
van Uw almacht en grote liefde wil zijn
dat U, ondanks zonden, ons steeds aanvaarde.

Als mensen Heer laat U ons steeds in waarde,
ziet ons lijden in Uw mededogen aan
stelt ons vooruitzicht op Uw schone gaarde
dat wij daar eens voor eeuwig voor U staan.

Geef ons het zeker weten in dit bestaan
dat U bent en ook voor altijd zult blijven
in eeuwigheid altijd met ons zijt begaan
eens voor eeuwig de twijfel wilt verdrijven.

Dank, dat U ook deze dag wilde geven
teken van licht waarin wij mogen leven.

Geen gift is zo groot als liefde ooit verkregen
in een warm hart dat klopt voor ieder mens
die steeds weer voldoet aan elks liefste wens
ook al wordt zijn goedheid in stilte verzwegen

stil is de dank dat hij kan helpen waar nodig
geen kleine beloning is voor hem zijn deel
zelfs een woord van dank vindt hij dikwijls teveel
elke dankbetuiging vindt hij overbodig

hij vindt normaal dat hij helpt waar het kan
men hoeft hem daarvoor niet uitbundig te loven
hij is een vriendelijk voorkomend zwijgzaam man

’s avonds voor slapen gaan buigt hij in geloven
zijn  hoofd en knieën en dankt oprecht zijn Heer
voor hulp en steun en legt zich dan ter ruste neer.

Als kwam de dag op vleugels gedragen
zo wekte mij de zachte ochtendzon
‘wijl vrolijke vogelzang begon
en nieuwe kansen voor ’t rapen lagen

de vlinders zweefden tussen bloemen
het leven lachte mij toe deze dag
het was al schoonheid wat ik zag
een rede om de Schepper te roemen

in ’t licht van vroege avondschemering
waarin de zon nog ‘t veld beschijnt
bepeins ik in alle stilte de zegening

die nooit en nimmer meer verdwijnt
in vrede zijn deze dagen gegeven
dat wij op aarde kunnen leven.

Met flarden dartelen woorden door mijn brein
ondanks al mijn moeiten kan ik ze niet vangen
hoewel ik toch eerlijk barst van het verlangen
ik krijg ze maar niet op regel of één lijn.

Als versjes schrijver gaat je dit echt frustreren
langzaam zakt je het moede hoofd in de schoot
vraagt men hoe je werk gaat, geneer je je dood
je bidt, lieve Heer zal ik het ooit eens leren.

En op een dag gaat je ineens een lichtje op
zo van, zal ik het dan nu zo eens proberen?
Ineens schrijf je dan weer bevlogen non-stop

en je weet  wie je als weldoener moet eren.
Ik zit dan ook zelf wel een beetje te schrijven
maar toch zorgt Hij dat ik niet weer af zal drijven.

Zachte licht der ochtendzon heeft mij gewekt
rijzende zon bescheen mij met warme stralen
kwam mij op nieuwe dag met vreugd onthalen
nieuwe kansen lagen voor mij uitgestrekt

vlinders fladderden tussen kleurrijke bloemen
heel het leven lonkte naar mij deze dag
het was al schoonheid wat ik rondom zag
reden ten over om de schepping te roemen

en in het licht van vroege avondschemering
waarin de zon nog zacht het veld beschijnt
overdenk ik stil en dankbaar de zegening

die nooit door menselijk falen verdwijnt
dagen als deze in rust en vrede gegeven
waarin wij op aarde mogen blijven leven.