Ik wil daar zijn
waar geen nacht
de dag opvolgt
geen traan
een lach wegspoelt.
Waar geen wolk
de zon verduistert
geen koude
het hart bevriest
en ‘t zijn zalig voelt.
Daar waar zon
en maan en
sterren samen
zich vormen tot een boog
van liefde en licht.
Waar woorden klinken
die nooit een mens
zullen pijnigen
maar ’t feest vieren
in een mooi gedicht.
Strooi gedachten als vlinders
tussen bloemen en over velden
in kleuren van regenbogen,
lichte vleugelslagen als engelen.
Laat ze horen als vogelzang
tussen weeld’rig groene bomen
met warmte van zonnestralen
in niet te componeren lied.
Zwevend op thermiek
tussen witte schapenwolken
tegen Pruisisch blauwe lucht
in een uitgelaten vrije vlucht.
Dikwijls zijn mijn gedachten verder
dan mijn stoffelijke schreden
zie ik mijzelf reeds lopen aan de einder
of ergens een nieuw begin betreden
beschenen door warm zonnelicht
in duizenden kleuren beschreven
als muziek, zang…., als gedicht,
in blijde glans van eeuwig leven
waar in wondere tuinen engelen zweven.
Als een zwaluw wil ik scheren
door het blauwe zwerk
op thermiek van onzichtbare stromen
als golven van onhoorbare muziek
zwenken tussen wolkenflarden
als bliksemschicht tussen groen
luisterend naar zachte klanken
die zacht de bladeren trillen doen
golven tussen notenbalken
eenstemmig of als duet
vrij in ruimte en in licht
met het ritme van mooi gedicht.
Het ontbreken van heldere zonneschijn
en zien van grauwe wolkenvelden
voelen van kille koude lucht
de dag begon zo triest en somber
al was de sneeuw sereen en wit
in mijn gevoel was plaats voor kommer
totdat ik in Uw armen ben gevlucht.
U bent ook voor mij gekomen
draagt ook al mijn zware last
mijn zorg en pijn hebt U genomen
en houdt mijn beide handen vast
dat ik niet van U af zal dwalen
maar keren tot Uw gerechtigheid
in weerwil van mijn menselijk falen
brengt U mij slechts barmhartigheid
ja Heer ook ik ben één van die velen
waarvoor U hier op deze aarde kwam
die U steeds in Uw genade wil helen
als kinderen in Uw armen nam
al zijn wij nog zo nietig en klein
U wilt blijven zorgen en hoeden
omdat wij schapen van Uw kudde zijn
zult U ons dagelijks drenken en voeden.
Langs paden van eenzaamheid en verdriet
loop ik zoekend naar hen die mij steunen
spiedend naar een helpend oog dat mij ziet
een schouder waar tegen ik kan leunen.
Wankel zijn de treden die ik ga op ’t pad
steun zoekend op losse onvaste gronden
tastend naar een zekerheid die mij omvat
reeds door de ouderen zolang gevonden.
Een roep die haalt mij van de brede baan
levensweg alleen door mijzelf verkoren
die stem waarschuwde; “Kom daar vandaan
zo je geen ander pad kiest ben je verloren.”
Ik ben toen dat andere pad ingeslagen
hulp en steun hoef ik nu niet meer te vragen.
Vrij en uitgelaten,
springend als een ree.
problemen achterlatend.
vrolijkheid gaat mee.
Niemand vijand,
iedereen vrind,
leven in een land,
waar je enkel vrede vindt.
Ieder in vertrouwen.
een paradijs op aard.
enkel op liefde bouwen.
zuiverheid, in je bewaard.
Geef woorden in dichters hart
dat hij U lof en eer betuigt
U looft in voorspoed en smart
zijn ziel voor U genade buigt.
Dankend voor al Uw gaven
met klanken door Uw geest
zich aan Uw liefde laven
vierend op aarde Uw feest.
Geef niet mijn woorden
prijs aan storm en wind
laat ze niet in water vervloeien
maar bindt ze aan de bomen
of vul de kelk der bloemen
dat ze als nektar gedronken
schone gedichten roemen.
Stuur mijn woorden vrij
de wereld in met licht en leven
laat ze zachte zangen zijn
die verheugd vriendschap geven
op melodie uit mijn jonge tijd
een lied dat vanbinnenuit verblijd
mijn schepper en Heer gewijd.
Lopend over deze schone aarde
voel ik warme streling van Uw hand
in liefde waarmee U mij bewaarde
schiep ook voor mij een Vaderband
als Uw schepping ben ook ik Uw zoon
vergeeft U telkens weer mijn zonden
en aanvaardt mij in liefde zo gewoon
hebt mij van satans machten ontbonden.
Laat mij stralen als licht voor Uw voeten
zie mij als kind dat vrolijk wil zingen
alle dagen Uw licht blij wil begroeten
genietend van alle mooie dingen
Uw aarde Heer is nog steeds een paradijs
wie dat ziet bezingt Uw lof op eigen wijs.
Lange straten in mist gehuld
met sombere gestalten
zwijgend gelaten doods
diep in hun jas gedoken
en ogen bedekt met donker glas
daar tussenin een kleine snaak
vol leven, lach en warmte
een zang uit volle borst
glanzend licht in zijn ogen
een straat die met zonlicht vulde.
Als zonneschijn op al mijn wegen
die kou en verdriet vergeten doet
met liefde mijn gemoed weer voedt
is iedere dag weer Uw zegen.
De warmte die mijn hart doet zingen
als ik van Uw grote daden weer hoor
’s morgens vroeg met het vogelkoor
mij vol blijdschap op doet springen.
Dan wil ik enkel dansen tot Uw eer
mijn vreugde heel de aarde tonen
omdat U tussen ons wilt wonen
U loven en prijzen als onze Heer.
Hoor tred dag na dag versnellen
in onhoudbaar tempo gaan
plaagstootjes die steeds kwellen
tijd die geen moment stil wil staan
zie aan hemel toch noch zonlicht
stralend opnieuw, iedere dag,
als Uw troostend aangezicht
waardoor ik met vreugde verder mag.
Met goud, smaragd en jade
wil ik u eren o mijn God
dank voor liefde en genade
bevrijding van mijn lot
vrijheid wil ik voor U geven
U deed ook zoveel voor mij
in zwaarste uren van mijn leven
kocht U mij met Uw liefde vrij
maar mijn gaven zijn niet genoeg
tegenover U grote daden te stellen
iedere keer dat U mijn zonden droeg
Heer, die pijnen zijn niet te tellen
Uw stem klinkt, “Zie mijn kind
Ik heb je gekocht in Mijn bloed
opdat nooit iemand je meer bindt
je trouw maakt voor Mij alles goed”.
