Categorie: bijbeltekstgedichten

Als golving door ruisend riet
rimpeling over spiegelend water
weerschijn van zonnestralen
zachte melodie van vogelstemmen
gehuld in kleuren van regenboog
zal zo eens vrede op aarde dalen?

Hoop, een stil verlangen
naar vertrouwen, vriendschap,
warmte van begrip en geest
door materie niet te vervangen
geloof en liefde
hiervan is de Liefde het meest.

1 Korintiërs 13: 13

Door bossen vluchtend edel hert
dat jagers nader komen hoort
tussen bomen over rotsen, barrières,
versnellend steeds voor lijfsbehoud
zijn grote sprong behendig en soepel
ijlend, uren gejaagd door angst
maar weet uiteindelijk te ontkomen.

Zo staat hij hijgend om rust en genot
dat slechts water hem kan schenken
daar even roerloos bij die waterkant
te zekeren alvorens hij gaat drenken
hij zoekt zijn rust naar zekerheid
dat geen jager hem nog zal belagen
heeft daar gevonden rust in welbehagen.

Zo moeten ook wij rusten van druk
van vele onrustig jagende gedachten
die drijven over hoge bergen heen
en ons op vreemde plaatsen brachten
waar vinden wij helderder water dan
waar hemelse beken stromen en in
Zijn armen tot rust weer zullen komen.

Naar psalm 42

Geen bergen te hoog
geen rivieren te diep
geen zee weerhoud mij
hitte van de woestijn
schrikt mij niet af
polen zal ik overwinnen

door dichte wouden
baan ik mij een weg
over vlakten zal ik ijlen
vliegen als een vogel
door diep blauwe lucht
naar het hart van mijn liefste.

Naar het Hooglied

Reeds klinken bazuinen
uit noord en zuid,
uit oost en west.
Stormen waaien
uit vier hoeken,
ruiters gordt uw wapenrusting aan.

Maar aan de glazen zee
zie ik duizenden maal duizenden
in witte kleding staan.
Een Lam, geslacht
met geopende boekrol
die door de wereld is gegaan.

En vooraan zal een zuil van vuur
hen allen leiden
naar een gouden stad
over het geëffend pad
waar zachte harp muziek
het hart zal verblijden.

Klink dan bazuinen
van noord tot zuid,
van oost tot west.
Doe storm van angst
en pijn gaan liggen
tot eer en glorie
van de Koning in die gouden stad.

Welke wijsheid zullen wij prijzen
onze kennis van aard en heelal
op grootheid onzer vinding wijzen
eigen kracht die ons eens redden zal
zullen wij de winden sturen
wateren beteugelen met geweld
onschuld tegen kwaad ommuren
alsof enkel ons ego en vinding telt.

Vanwaar komt wijsheid die ons leidt
naar bronnen van eeuwig leven
zodat straks onze ziel eens weidt
naar beloften ons door God gegeven
als schapen op die grazige weiden
gehoed door Hem geen kwaad beducht
in Zijn kennis steeds verblijden
is onze wijsheid ijdelheid en lucht.

Naar het boek Prediker.

Het Woord kwam op de wereld
en zie de ganse aarde ontstond
aan ieder schepsel is het verteld
dat God hierin Zijn liefde vond.

Het Woord als eeuwige waarheid
voor het leven hier op aard
wat God schiep in grote goedheid
eeuwig in Zijn trouw bewaard.

Woord waarmee Hij wil vergeven
zonden die tegen Hem zijn gericht
ons voor eeuwig wil laten leven
Hij heeft ons dat in Zijn doel belicht.

Het Woord waarmee Hij is gekomen
toen de aard ons zo duister leek
heeft Hij in Zijn gunst ons niet ontnomen
zélfs niet toen Hij aan het kruis bezweek.

Genesis 1
Matteüs 1: 20 t/m 22 Marcus 1: 2

Zo U het wil word ik gereinigd
Hij raakte mij aan en zei, Ik wil
menig genezing heeft Hij zo verricht
zo U het wil wordt ik gereinigd
bovenal heeft Hij mijn ziel verlicht
dus vraag ik steeds nederig en stil
zo U het wil word ik gereinigd
Hij raakte mij aan en zei, Ik wil.

Naar 1 Petrus2; 21-25

Op de berg sprak Jezus vele woorden
tot alle mensen aan Zijn voeten
een boodschap voor hen die hoorden
dat niemand meer behoefde boeten
omdat voor hen die zaten in het gras
daar op die berghelling bij elkaar
Hij de redder en Heiland was.

Ook voor ons sprak Hij die rede,
teken van Zijn eeuwige liefde en geduld
die macht in hemel en op aarde beklede
heeft al Zijn beloften later
op Golgotha aan het kruis vervuld.

Nu mogen wij gelukkig wezen
want ieder mens heeft Hij benoemt
die zich niet in eigen kracht beroemt
behoeft nu geen straf te vrezen.

Strekking m.i. van de gehele Bergrede.

Wat is het geloof zonder daden?
Het is als een wonderschone bloem
een bloem echter zonder zaden
die stervend verdwijnt zonder roem.

Het is als alle leven hier op aarde
zonder adem gaat het kwijnend dood
bij gebrek aan daden ontbreekt waarde
ook al is de schone schijn zo groot.

Zie hoeveel de werken zijn van ’t kwaad
hoeveel te meer zal door juiste voorbeeld
geloof gesteld worden gelijk goede daad
en uitbreiden zoals een bloem zich teelt.

Geloof is de akker bestemd voor ’t zaad
van wat eens was die schone bloem
en opgroeit om in eenvoud en daad
die akker te sieren met schoonheid en roem.

Naar Jacobus 1 ; 19 – 27

Gedompeld in ellende.
Zonder uitzicht op vreugd.
Niemand, die de aanklacht kende.
Verstoken van vriendschap en deugd.

Geketend, zonder reden,
zonder verweer of verzet.
Hadden slechts voor ‘t “goed” gestreden
en zijn ten onrechte opzij gezet.

Lang duurden de dagen.
Doorgebracht in eenzaamheid.
Opeen, stapelden zich de vragen,
hoelang nog deze strijd?

Eens, zal het recht zegevieren,
zullen de deuren open gaan.
Zullen wij allen het feest vieren,
als wij daar voor de Koning staan.

Naar Genesis 41; 14

Aan een bron zat ik
en had geen emmer
groot was mijn dorst
hoe moet ik putten

maar U zei mij
strek je hand
je kunt toch altijd
bij dit levend water.

Geïnspireerd op Johannes 4; 10

Open de mooiste schelp.

De schelp
met de meest waardevolle parel.

Schenk mij die parel

waarvoor ik alles
wil geven.

Matteüs 13; 45-46

Mijn liefste kom en zing van liefde, minnen,
Geleid door citer, harp en vrolijke fluit
Bekoorlijk beeld je dans de vreugde uit
Genietend van je schone klank en zinnen.

Die zullen saamgevoegd in vorm en akkoord
Geheel ons hart en gemoed met lusten strelen
Verdriet en pijnen zullen er door weer helen
Een feest voor ieder die van je warmte hoort

Laat niemand dan te vroeg de lampen doven
Opdat de bruidegom de poort niet sluit
U wordt geweerd uit feestzaal en van hoven

Dans nu mijn liefste en deel je liefde uit
En geef elke gast van wat je hebt ontvangen
En wacht dan op je bruidegom in verlangen.

Beeld van grootheid en van macht
uw gouden hoofd nog fier geheven
zo dat zelfs nog in de nacht
uw glans en schitter lijkt gebleven

uw bronzen buste breed van schouder
het kuras beschermt nog uw borst
waarin uw stalen hart steeds kouder
klopt van de wrede wereldvorst

uw benen van gehard en glanzend staal
ze zijn nog vrij van roest en ongebroken
uw voet verbrijzelde volkeren allemaal
in woede en wraak zo vaak ontstoken.

Ziet nu de steen vanaf de helling rollen
verbrijzelend uw sokkel van leem en klei
plunderaars zullen straks u dollen
uw onderdrukte volkeren zijn weer vrij

het staal uwer benen zal uw buste pletten
het brons verpulveren tot gruis
uw hart verankeren in stalen netten
zijn slag gebroken door overwinnend kruis

het goud van uw trotse schedel,
dat nimmer meer te overwinnen was?
Zal nergens op aard te vinden zijn
verast tussen het verbrande gras.

Daniël 2; 24-35