Ik denk zo dikwijls
dat ik nog jong ben
een jaar of achtien
twintig misschien.
Maar achterom ziend
zijn jaren steeds sneller gegaan
waren uren slechts tellen
seconden bestonden nog niet.
En wachten op toekomst
kan uren, ja jaren, nog duren
men vraagt zich af,
kent tijd wel grens.
Toch blijven jaren nog jaren
gaat van uren geen seconde af
maar als alle tijd is verstreken
breken ook jaren, uren, seconden af.