Lui en traag rekt de dag naar het licht
Maar gaat nog schuil achter wolkengordijn
De hemel blijft nog gesloten en dicht
Wolken wijken nog niet voor zonneschijn
De aarde lijkt gehuld in kleurloos grauw
Met tranen vult de hemel rivieren
De horizon tekent in nevelig blauw
De kale bomen die de kim sieren
En de natuur houdt zich ademloos stil
Alsof ze wacht op grote dingen
Tot in die nacht voor wie dat horen wil
De engelen hun liederen weer zingen.
Soms ben ik moe, omdat ik moe wil zijn
Slechts denkend aan taken mij opgelegd
of levensvreugde door leeftijd ontzegd
ook door levensjaren omgezet in pijn
last der jaren door eigen innerlijk verzet
niet ontberen doch dragen in grote overmaat
waardoor binnen een conflict ontstaat
dat ik steeds tracht te verdrijven met stil sonnet
luister naar Chopins, Brahms of Beethoven
en woorden die zingen een lied binnenin
in noten die zweven het universum te boven
gemoed bedaart vanuit nieuwe zinderende zin
Muzen hebben weer eens opnieuw bewezen
dat je niet moe hoeft zijn om moe te wezen.
Hoe vaak bewonderde ik niet de ochtendgloed
De gouden glans die de horizon besproeide
Over smaragdgroen veld werd nieuwe dag begroet
Terwijl over ‘t vlakke meer ’t licht met golfjes stoeide
Vanaf het eerste uur de dag tot een belofte
Het leven als unieke aria uit blijspel of opera
Waarmee deze morgen als feest ons lokte
Aan de horizon de bossen nog in ochtendnevel
En langs de hemelkoepel de eerste wolken
Omkleed met randen van het schoonste goud
En vogels die dagelijks de hemel bevolken
Of rusten en nestelen in ’t groene woud.
Dat helder lichtje daar nog ver
aan het einde van ons zicht
het lokt ons als stralende ster
waarop ons hopen is gericht
er roept een stem, een zachte zang
zo lieflijk als nooit op aard gehoord
en over een weg nog duister en lang
trekken wij naar die lichtschijn voort
verwachten wij een heer met macht
die vrede met zwaard komt brengen
want wij kennen alleen aardse kracht
aan die Heer met liefde en licht
zullen wij nog moeten wennen.
Ver en nabij verleden
leert ons
enkel tot vrede
en stabiliteit te komen
door erkenning in ’t heden
van fouten uit het verleden
in ware inspanning
naar de toekomst
te voorkomen
en bestrijden.
Ach laat mij ook bij helder daglicht dromen
van maanverlichte nacht dat wij samen zijn
genietend van elkaar in zachte maneschijn
met fantasie mijn verwachting omzomen
jouw beeltnis zien als bedwelmd met zoete wijn
voelen de streling van je zachte handen
om daardoor in extase te ontbranden
jou aanbiddend als een schone cherubijn
laat ons in de hemel van liefde belanden
en deze nachten enkel minnend elkaar
omstrengelen in teder woord en gebaar
elkander begroeten aan morgenstranden
waar nieuwe zonneschijn ons weer verwarmt
tot volgende nacht de liefde ons weer omarmt.
De zon brengt mij je warmte
de wind draagt je stem
vogels doen mij de groeten
bomen ruisen jouw haar
bloemen geven je geuren
de hemel kleurt je ogen
en in een kleine waterval
hoor ik je zachte stem
in glans van heldere beken
weerschijnt je slank figuur
door de regen klinkt je lach
jij bent één en al natuur.
Donkere zware nachten zonder zicht
een doelloos zoeken hopeloos dwalen
in blinde rondom tasten en geen licht
dat angsten uit ’t duister hart kan halen
geef ons dan slechts dat hele kleine spoor
in de verte als schijnsel van een ster
in het donker waar ik het pad verloor
leid ons daarheen al is de weg ook ver.
Heb vandaag gewandeld
Door een dag van mijn leven
Een dag verder van het verleden
Nog weinig stappen
In de toekomst
Een gedacht aan ’t zijn
Enige meters door ’t leven
Wandelend in vergane illusies
Een idylle uit verleden
Die een glimlach vormt in ’t heden.
In schone avondschemer
terwijl menig vogel nog zong
rode gloed langs verre horizon
een vurige bal dalend in zee
op de scheidslijn ’t silhouet
van bolle zeilen op vaste koers
als droom uit vervlogen tijd.
Slanke schim van sierlijke
vogel glijdt door het decor
als engel die het schip geleid
naar waar het licht der zon
verder verbreidt en schijnt
daar achter de verre horizon
om nimmer naar duister te keren.
Meerdere malen dwaalt mijn gedachte
naar de polder waar ik ben geboren
waar ik door velden zwierf in ochtendgloren
de zon vanaf de horizon mij toelachte
dan zie ik witte wolken door blauwe lucht
herinner mij nog vage bossen langs de kim
een verre struik als een nevelige schim
hoor de weidevogels in hun ochtendvlucht
nog stijgt de zon daar dagelijks over velden
en is het gras er nog steeds even groen
veel heeft voor economie moeten ontgelden
het weidse uitzicht is niet meer zoals toen
weiden zijn doorsneden met wegen en spoor
en nergens ligt er stilte meer zo in ’t gehoor.
Storm van woorden
gierend door mijn hoofd
wachtend op de luwte
in dalen heerlijke rust
geschreven op rotswanden
hiërogliefen van weten
uit vers vervlogen tijd.
Woorden die in stormen
golvend tegen rotsen slaan
als zware branding
kusten overspoelen
brekend door duinenrij
pas op vlakke velden
beteugelend bekoelen.
Laat paden leiden
naar het doel
waar wij eens moeten zijn
in verten of dichtbij
geef ons verblijden
na een moeizaam gaan
onze voeten stevig staan.
Geef vrede op onze wegen
neem onze onzekerheid weg
laat ons elkander steunen
en op gevaren wijzen
tot vreugde voor elkaar
schenk vrede in de wereld
laat ons dank aan U bewijzen.
Waarom ben ik als mens zo tweeslachtig
En bestrijd steeds mijn eigen vaste keus
Of gaat mijn brein en hart niet eendrachtig
Op ’t pad van mijn eens gekozen leus
Ééns heb ik één weg gekozen om te volgen
Maar ’t bleek geen gemakkelijk effen pad
Menig fout bleef mij op de voet achtervolgen
Ik vroeg mij af waaraan dat nu lag
In gedachten ben ik nogmaals dat pad gegaan
En zie nu duidelijker wat ik niet goed deed
Steeds weer bleef ik bij mijn fouten staan
Daarmee bezorgde ik zelf mijn eigen leed
Zo dikwijls vergat ik de lichtpunten op mijn pad
En strompelde van fout naar fout
Zonder mijn zegeningen te tellen
Toch geloof ik niet dat ik de weg verkeerd gekozen had
