Door stille straten dwaalt mijn geest
Als door de herfstwind gedreven
Als wolken langs het hemelruim
En veel kleurige bladeren uit de kruinen
Misschien een lichtelijk verstrooit
Bij nadering van witte vlokken
Winter is in aantocht en de ganzen
Kondigen de serene velden aan
Van stille maagdelijke schoonheid
Ik heb de druk ervaren
Van leven met ziekte en pijn
En vraag me af waarom
Al weet ik zeker
Dat ik nooit een antwoord zal krijgen
En accepteer ook niet
Dat het eigen schuld zou zijn
Maar dat ze aangedaan zouden zijn uit liefde
Is wel de meest menselijke fout
Er zijn veel meer besturende factoren
Die ons naar twijfelen leiden
Het enige dat me zekerheid geeft
Is het vasthouden aan mijn overtuiging
