Als mijn gedachten en woorden
zouden vliegen als wolken in het blauw
witte wolken gedachten waren
die de kou verdrijven
donkere wolken die voor zon verdwijnen
met hen verdriet verdwijnen zou
eens de hemel vrij van tranen
wolkeloos met slechts lach gevuld
ieder morgen over de velden
heel de aarde in dauw gehuld
bomen glinsterend als robijnen
tussen donker groen smaragd.
Daden in verleden bedreven
misschien zwart of ook wel grijs
ze vragen deemoedig vergeven
vergeten als menselijk bewijs.
Vergeven zal zo moeilijk niet wezen
maar doen of er niets is gebeurd
terwijl in vele ogen nog is te lezen
dat men om de wonden treurt.
Wat heeft vergiffenis voor waarde
zolang men de daad niet vergeet
en herinnert tot in kille aarde
wat men ooit elkander deed.
Nee, ons vergeven is gebrekkig
en vergeten kunnen wij nooit
ook al lijkt het zo eenvoudig
het werkelijk vergeven én vergeten
word alleen door God voltooid.
Wat zal er ooit nog eens van mij resten
Dan wat losse woorden op een steen
Die zich slechts korte tijd zal vesten
Daarna vliedt elke herinnering heen
Wat losse woorden hier of daar
In slordige letters op papier
Een kleinood dat ik zorgvuldig bewaar
Maar doet in de toekomst geen zier
Een enkel vers dat men gedachteloos leest
Doch verder geen aandacht aan besteed
Als gedachte aan iemand die ooit is geweest
En wiens naam nu niemand meer weet.
