Stilte in tijd geboren
uit grenzeloos niets
gebroken duisternis
uit lichteloos bekoren
uit hartstocht geboren
lichtend onbevangen tijd
niet grenzeloos verloren
in zoele donkerheid
zo rijgen dagen eenheid
snoeren pracht en licht
vanuit donkere nachten
in zonnegloren een gedicht.
Wat typisch dat wij op het donkerst der dagen
Steeds uitzien naar het helderst licht
En in die lange duistere nachten vragen
Heer houd voor ons Uw poort niet dicht
Laat ook voor ons dat licht schijnen
Zoals toen rond de stal van Bethlehem
Zodat ook onze twijfel zal verdwijnen
Bij het horen van de engelenstem
Laat ons het licht zien door het duister
Dat we zelf weven om ons heen
Breek de stilte met Uw zachte fluister
Toon ons Uw ster die bij de stal ook scheen
