Als zwiepende kruinen in duister
golvende branding tegen rots
gierende winden door dalen
schichtige spannen paarden
koppige ezels in juk
domme plompe ossen
gedreven door demonen
willoos en blind
in windhoos en thermiek
gebonden in machteloosheid
gebroken in verzet
…………!
Een straat met vele mensen
vol geroezemoes en stemmen
over allerhande onderwerpen
wordt gesproken en gelachen
door die drukte
sleept een mens zich voort
en zwijgt.
Een straat met vele mensen
vol geroezemoes en stemmen
er wordt gesproken, gelachen.
Ik mis iets.
Gevoel!
Een hart is warm en schijnt door licht
een zonnestraal een ster op ons gericht
als zomer in alle jaargetijden
een warmtebron die zelfs in winter niet is te mijden
Zo is te midden van die winterse kou
een heel klein vlammetje al schijn ’t nog zo flauw
een hart ergens als een warme stal
dat bij ieder mens de kou verdringen zal.
Een feest dat midden tussen duistere dagen
aandacht voor licht en vrede komt vragen
want waar dat licht niet schijnt blijft ’t koud en guur
als ijzige winter en wordt de vrede duur.
