Ze zijn er nog
aarde, lucht en water.
En iedere dag
ervaar ik het weer.
De vrijheid om te ademen
en genieting van natuur.
Ze zijn er nog
mensen, dieren en wolken.
Niemand kan mij ontnemen
het genot om dit te lieven.
Het is er allemaal nog
en zo ook ik.
Alleen hoelang nog?
Schilderij van Hans Versfeld
De lentezon brand op het terras
Pruisisch blauw kleurt de hemelkoepel
de kruinen van de bomen zingen
zwaluwen scheren laag over de weiden.
Loom loopt het vee te grazen
zwaaiend met staarten tegen insecten
of ligt al herkauwend languit in het gras
toonbeeld van rust en vrede.
Genietend van een lentedag als deze
zit ik dommelend in m’n gemakkelijke stoel
en ’s avonds als de zon ter kimme daalt
past het niet anders dan de schepper te danken.
Waar zijn de verten
waarvan ik droom
waar aan blanke stranden
schaduw valt van palmboom
en vlakke zee spiegelt tot
waar aarde en zee één worden.
Ach witte vogel neem mij mee
langs blauwe lucht
tussen wittte glanzende wolken
omlijnt door gouden randen
daar waar alle mensen
altijd vrienden zijn in alle landen.
In het duister van de nacht
komen de verlichte spoken
uit alle hoeken onverwacht
uit het niets uit brein ontloken.
Ze zijn slechts materie van dromen
bestaand uit niets en lucht
en kunnen zeer bedreigend overkomen
maar blijken achteraf slechts een klucht.
Spoken rond door duistere nacht
men hoort over hen de wonderlijkste verhalen
dan weer jammerend als wanhoops klacht
dan weer huilend om hun falen.
Spoken in het duister van de nacht
waar iedereen voor huivert en beeft
maar bij zonsopkomst om lacht
omdat er geen spook is die werkelijk leeft.
Leid mij met Uw vaste hand
over het ruwe pad dat ik zelf koos
leid mij naar Uw Vaderland
leid mij alleen ben ik zo machteloos.
Het pad waarover ik tot nu ben gegaan
ligt vol rotsen en vol valkuilen
op iedere hoek kunnen rovers staan
en roofdieren sperren ver hun muilen.
Sta mij dan bij waar ik ook ben
neem mij overal in Uw beschermen
ik twijfel niet omdat ik U ken,
U bent mijn Vader vol ontfermen.
Het is de reuk van je warmte
die mij ’s morgens aan mijn sponde bindt
het geluid van je rustige adem
de deining van je borst en buik.
Jouw zijn geeft mij zekerheid voor nieuw dag
voor leven in trouwe verbinding
samen één, één samen leven met elkaar.
Een dag door van morgen tot avond
samen genieten van zon en geluk
geen uren, dagen tellen maar weten
dat jij er bent voor mij en ik voor jou.
Altijd weer samen.
Eenmaal komen wij allen aan op Golgotha
daar onder het kruis waar mensen lijden
gepijnigd en gemarteld zonder gena
beschuldigd van vele kwalen en nodeloos strijden.
Eens kroont men ons met doornkroon
en legt een loodzwaar kruis op onze rug
betaalt onze werken naar aardse loon
en voor ons is geen weg terug.
Dan wacht ons het duister van het graf
afgesloten door een zware steen
en wij verwachten verwijt en straf
maar ook dan laat U ons nooit alleen.
Zelfs door die steen schijnt weer Uw helder licht
wordt door het kruis de dood teniet gedaan
Uw almacht maakt dat het duister zwicht
en wij straks gereinigd voor Uw troon zullen staan.
