Je zat voor me in de klas
en je ravenzwarte haren
streken over mijn schrift
nooit heb ik mooier gedicht
op papier gezien
en als ik zacht je haar betastte
stiekem achter je rug
keek je om met zachte bruine ogen
waarin die glimlach
die ik nooit vergeten ben
denk je nog wel aan mij
die “pukkelkop” die achter je zat
waar je toen zacht tegen praatte
of is je herinnering aan mij
uiteen gespat als mijn droom
die dag dat ik je
het stadhuis zag betreden.
Die jongensdroom die uiteen spatte Egbert Jan.
Mooi verwoord.
Tsja, zo gaat het nu eenmaal in het leven Hilly, Je leert er inkasseren door zullen we maar denken,
Weer hartelijk dank voor reactie.