Door nevelig schemerlicht tussen bomen
luisterend naar zachte bries door kleurrijk blad
zwervend over het kronkelend pad
loop ik genietend van de herfst te dromen
hoor de houtduif zacht in de kruinen koeren
zie eekhoorn springen van tak op tak
een hinde vlucht, niet zo op haar gemak,
iets verder maken lamprijen de raarste toeren
even ben ik in rust gaan zitten op een bank
genoot van de stilte en het vredig leven
een moment heb ik mijn ogen opgeheven
en daar mijn handen gevouwen in dank.
Heel mooi, vooral dat laatste: de handen vouwen en de hemel danken
Als je weet dat dit alles geen mensenwerk kán wezen, doe je dit automatisch Irene. Dank ook voor deze reactie hier.