Categorie: gevoel

Echo’s klinken vanuit diepe dalen
tegen bergen van beton
vanuit duister waar geen zonnestralen
liefde en vrede, wreedheid overwon.

Daar waar wrede praktijken
verborgen aan het menselijk oog
niet van de aarde geweken lijken
rijzen zorgen torenhoog.

Wie verwacht dat eens zonnestralen
alle schaduwen en zorgen
van de aarde weg zullen halen
op een stralende zonnige morgen.

Gisteren, aan de waterkant gezeten,
heb ik een vis gevangen
hij zat daar verscholen tussen ’t riet
hij was niet zo groot,
maar ook niet zo klein
ik schatte hem ongeveer
op maat voor het avondmaal.

Het stuit me wel tegen mijn ziel
hem aan de haak te slaan
maar heb hem toch met een worm gelokt
en gretig hapte hij toe
thuis heb ik hem keurig schoon gemaakt
hoewel ik vegetarische aanleg heb
heeft hij mij toch….
uitstekend gesmaakt.

Misschien was ik het
die je door de straat zag lopen
met een glimlach
of een knipoog
links en rechts.

Ach, de zon scheen
dus moesten we wel vroijk wezen
zoveel dagen dreven al de wolken
en huilde de wind natte tranen
tot de zon hen verdampte.

Nu loop ik weer door die straat
met een glimlach en een knipoog
lach naar iedereen links en rechts
want de wind verdreef de wolken
zo drijft de tijd de tranen weg.

Wat zijn nog de dagen
dagen van ons leven
waarin wij naar ’t “Waarom” vragen
maar om het antwoord niet geven.

We leven slechts in het heden
vergeten dikwijls dagen van weleer
naar eigen inzichten gestreden
alleen bekommeren om eigen roem en eer.

Zijn dat dan de dagen die ons nog resten
slechts vandaag, geen gisteren of morgen
terwijl de wereld schudt op zijn vesten
maakt menig zich om de toekomst geen zorgen.

Het leven is mooi en de wereld vergankelijk
dagen rijgen één voor één tot jaren
en van iedere dag is het leven afhankelijk
van de verantwoording die wij aanvaarden.

Ik houd van blijde mensen
niet van die zeuren om mij heen
wat hebben wij hier nog te wensen
wat klagen wij steen en been.

Er is zoveel plezier te beleven
waarom dan dat gejank iedere dag
alleen al ieder een steuntje geven
bezorgt voor velen een blijde lach.

Laat elk mens genieten van vogelzang
van spel der jonge dieren
ons aardse leven duurt niet zo lang
wat zouden wij over kwaaltjes klieren.

Kom, dansen wij samen de klompendans
zingen daarbij de “Driekusman”
hossen en springen in boerenbalans
niet te lang, anders wordt je er duizelig van.

Woorden zijn gedachten
uit ’t land van duizend dromen
dromen die in duistere nachten
uit ’t niets lijken te komen.

Gedachten vormen het wezen
van het leven iedere dag
worden geschreven om te lezen
wat men in dromen zag.

Komen niet verder dan fantasiën,
verhalen uit “Duizend-en-één-nacht”
verhaald door Sherasade in causerieën
maar ze werd ter dood gebracht.

Vertel daarom je dromen niet
schrijf ze niet op om te lezen
zodat geen mens je fantasieën ziet
en jij hun oordeel niet hoeft te vrezen.

Maar droom, droom zacht je fantasieën
geniet van wat je in je dromen zag
hoor ze aan in zachte melodieën
herinner hen met stille lach.

Het speelt mij
door mijn hoofd
als de klank van
een ontstemde piano
het gekras van
een snaarloze viool.
Een zangeres
die nooit het hoogste
octaaf zal kunnen bereiken.
Een echo van een tenor
in een zaal
zonder akoestiek.

Ik wil het horen
als een instrument
bespeelt door
een kunstenaar.
Violen in een
harmonieorkest
waarvan ik wil genieten.
Alsof ik luister
naar het mooiste orkest.

Geniet dagelijks van het leven
ook al is het koud, druilerig weer
treur niet als de zon niet schijnt
morgen is hij er vast wel weer.

Dans eens in de regen
ook al wordt je dan kletsnat,
dans door de plassen op de wegen
dans tot de modder je om de oren spat.

Geniet van leven en van regen
maak zelf eens dat straaltje zonneschijn
we smelten niet, we kunnen er wel tegen
we leven alleen als we vrolijk zijn.

Ik zal trachten
vandaag te leven
zonder de fouten
die ik gisteren
heb gemaakt.
Maar ik ben bang
dat ik vandaag
fouten maak
die ik morgen
moet vermijden

De dag waarop ik leef
is niet belangrijker
dan de dagen
waarop ik geleefd heb
of waarop
ik nog zal leven,
het belangrijkste
van al mijn levensdagen
is de manier
waarop ik geleefd heb,
of dat nu gisteren,
vandaag of morgen is

Tussen die duizend woorden
die ik nog wil schrijven
zweven nog zoveel accoorden
die in mijn brein gesloten blijven.

Tussen al die noten en muziek
zoek ik verband van vriendschap
in klank van ritme en metriek
opgenomen in broederschap.

Zo blijft steeds een zoektocht
in woorden en daden
ongewis als een pelgrimstocht
laat steeds het einddoel zich raden.

Het wonder geloven
is geen uitschakelen
van het verstand,
maar het gebruik
van je zintuigen.
Is het bestaan van de aarde
-hoe hij ook ontstaan is-
en het leven,
dan iedere dag opnieuw
geen groot wonder ?

Terwijl in het holst van de nacht
spoken door de kamer zweven
ieder bang op de ochtend wacht
weggescholen in angst en beven.

Zullen straks, als de zon weer rijst
de straten weer gaan leven
is er niemand die nog spoken wijst
of zijn of haar angsten aan durft geven.

Dagen zijn het leven, dagen zijn plezier
leven is voor iedereen zonneschijn
voor de één een glas wijn, de ander een pul bier
maar niemand leeft alleen in maneschijn.

Maar spoken zweven niet in de zon
dan zouden zij alleen maar verschroeien
ze trekken zich terug in een cocon
waarin ze voor de volgende nacht groeien.

De lucht was grauw
en stil de straten
slechts een enkeling
haastte zich naar huis.

De kraag hoog op,
handen in de zak gestoken
de blik op oneindig
geen groet, hooguit een grauw.

Hoe anders als de zon straalt
aan een helder blauwe lucht
dan heeft ieder mens tijd
voor een groet of praatje.

Dan zijn de straten weer bevolkt
en zie je geen chagrijnig gezicht
niemand meer de blik op oneindig
het oog veel meer op lach gericht.