Ik ben en leef.
Jaren.
Opgebouwd
door dagen,
door uren
minuten
en seconden.
En ik wacht.
Ik wacht
op dagen,
uren, minuten
en seconden.
En het leven gaat door,
terwijl ik wacht.
En de wereld
draait door
in goede
en slechte tijden.
En ik wacht.
Ik wacht,
hoe lang nog?
Wie verwacht dat in donkere dagen
juist het licht steeds nader komt.
Dat nu sombere wolken ons belagen
straks het helderste licht ons overkomt.
Licht dat in de nacht ons zal beschijnen,
voor verdwalen ons behoedt,
waarvoor elk duister zal verdwijnen.
Licht zo teder en zo zoet.
Eens kwam dat Licht voor ons op aarde
maar de mensen hebben het niet herkent
men zag hierin niet de waarde
dat God zich tot de mensen wendt.
Laat toch dat Licht in onze harten blijven schijnen.
Dat Licht vol vriendschap en vree.
Laat nooit de hoop op liefde kwijnen.
Ook dwars door duistere nacht gaat dat Licht altijd mee.
Zacht, met bijna fluisterwoorden,
vertelt de wind over verre streken
schone velden in warme oorden
met prachtige planten en heldere beken.
Waar ieder in rust en liefde kan dromen
over een wereld zonder oorlog en geweld
waar koele palmen meren omzomen
uit kristallen bronnen helder water welt.
Ach vertel mij toch wind
waar kan ik die rust en schoonheid vinden
vertel mij waar ik liefde en vrede vind
vewelkomt door duizenden vrinden.
Wanneer zal ooit die tijd weer komen
dat die ster waar ik op wacht
nogmaals op aarde zal komen
hetzij des daags of in duistere nacht.
Die ster zal licht en vrede geven
temidden van het aards geweld
en het kwaad zal sidderen en beven
daar dan zijn dagen zijn geteld.
Dan zal op heel de aarde
geen ziekte angst of oorlog meer zijn
als ieder zich achter die ster schaarde.
Nooit verdrukking meer voor groot of klein.
Gedreven door de woestijn
ontberen voedsel en drank
tot rede niet in staat meer zijn
vergane hoop, vergane dank.
Vol van wrok en opstand,
klagend over eigen nood en lot
rechten slechts in eigen hand
en geen steun zoeken bij God.
Heer zie de ellende op aarde aan
van alles geven wij U de schuld
maar wat verkeerd is hebben wij zelf gedaan.
En toch… toont U eindeloos geduld.
Grote Vader die alle mensen Uw liefde toont.
Ons hebt geschapen naar Uw wil en beeld
Sinds Uw schepping in ons midden woont.
Met tal van gunsten en gaven hebt bedeeld.
U vraagt van ons geen zware boetedoenimg,
U schept geen vreugde in ons leed.
U schenkt ons vergiffenis, gena en verzoening.
En bent vergeten wat de mens U misdeed.
Niets dan dank kunnen wij U geven
Dank voor eeuwig durende liefde en geduld.
Dank, want U schonk ons het leven.
En een wereld vol schoonheid gevuld.
Vader waar zouden wij zijn zonder Uw bescherming.
Klein en nietig als wij zijn.
Kunnen wij slechts zijn in Uw ontferming.
Levend van Uw tekenen in brood en wijn.
