Elke keer opnieuw
moet ik woorden vinden
om te schrijven
wat mijn hart ontlucht
om weer vrij te ademen.
Woorden waarmee
ik de regels schrijf
die mijn verlangen verbinden
en het slappe koord vormen
waarop ik het
wankel evenwicht zoek.
Steeds weer behoedt het vangnet,
bij klunzige misstap,
het tedere omhulsel
tegen breuk en schade.
Het hart van de mens
kan harder zijn
dan de steen gehouwen
uit de hardste bazalt.
Zelfs de hardste bazalt
wordt uitgehold
door de meest constante
druppel water.
Dus niet door herhaalde
waarschuwing of dreigement
wordt de mens milder
maar door herhaald voorbeeld.
Twee punten heeft het leven
één is het begin en twee het end
het eerste wortdt je gegeven
het tweede dat niemand nog kent.
Geniet daar tussen verdriet en vreugd
onze tijd hier is bijna te kort
voor daad van liefde en deugd
en niemand weet hoe de toekomst wordt.
Wees dan tevreden met het heden
en dankbaar voor ieder uur wat nog komt
vergeet daden die mensen ons aandeden
herinner wat ons door God overkomt.
Laten we ieder elkaars handen vatten
en sluiten vergeving en vree
en ons niet gedragen als ratten
daar redden we geen enkele situatie mee.
Voor ieder komt het tweede punt nader
dan staan wij allen voor God
Hij ziet ons aan als onze Vader
en oordeelt ons in genadig lot.
Wij bouwen een toren van ivoor
tot in de hemel ver boven aard
tot waar de mens geloof verloor
omdat hij contact niet had bewaard.
Als heerser dacht hij te bouwen
als individu enkel op zichzelf gericht
op eigen bouwwerk te vertrouwen
geen woord te veel, geen woord een gedicht.
Eenzaam staat daar die ivorentoren
machtsvertoon door mensen gebouwd
mensen in eigenwaan verloren
die niet op God hebben vertrouwd.
Nooit zal men de spits nog bereiken
hun eigen levensstijl was te glad
men dacht in zelfgenoegen te verrijken
vandaar dat men de Schepper van al vergat.
Niets is rustgevender dan ’t ruisen van een bries
door het lover van de kruinen,
de vleugelslag van een vlinder
en het zoemen van een bij.
En ergens in het water spartelt een vis
een buizerd zweeft met brede vleugelslagen
tussen de wolken door ’t pruisisch blauw
en op paden op de heide spelen de lampreien.
Alles lijkt zo vredig, ver weg van oorlogen
en geweld van bulderende kanonnen.
Maar toch…………..!!!
Zomaar een dag
midweek.
Zomaar een dag
als alle dagen.
Zomaar een dag
met weten en vragen.
Zomaar een dag
een dag vol geluk.
Zomaar een dag
met een beetje verdriet.
Zomaar een dag
vol zonneschijn.
Zomaar een dag
vol regen.
Zomaar een dag
weer ouder.
Wat zijn er veel dagen
vol onrust en last.
Wat zijn er veel dagen
vol liefde en geluk.
Wat zijn er veel dagen
die wij vegeten.
Wat is er mooier
dan te kijken naar witte wolken.
Wat is er mooier
dan de groene weiden te zien.
Wat geeft meer rust
dan het vriendelijk kabbelend water.
Wat geeft meer rust
dan de adem in het woud.
Wat kun je meer genieten
dan de Pruisisch blauwe hemelkoepel.
Wat kun je meer genieten
dan leven in de schepping.
Wie kun je meer danken
dan de Schepper van dit alles.
Als de wind niet meer is
horen we niet meer
het ruisen van de bomen.
Als de wind niet meer is
horen we niet meer
het ruisen der zee.
Als de wind niet meer is
zien we het gekrookte riet
niet meer wuiven langs de oevers.
Als de wind niet meer is
zien we het graan
niet meer golven over de akkers
Als de wind niet meer is
voelen we niet meer
de streling van Gods hand.
Als de wind niet meer is
zweeft Gods Geest
dan nog over de aarde?
Als de wind niet meer is…
en Gods Geest is verdwenen.
Kunnen wij dan nog leven
op deze aarde?
Luister naar de bomen
’t is de wind
die door hen spreekt.
Kijk naar het water
’t is de wind
die het laat kabbelen.
Zacht lispelen de bladeren
door streling van de wind.
En het gekrookte riet
golft langs het kabbelend water
door de wind.
Ik zelf ben de wind
want ik hoor de bomen
ik zie het kabbelend water
en het golven
van het gekrookte riet.
Voor ieder naderen eens de laatste dagen
dat is de weg die door het leven gaat
maar ondanks dat zou ik toch weer graag
de bijen en de vlinders tussen bloemen
zien fladderen in mijn tuin.
Ik wil zo graag nog weer genieten
van de kleurige bloemen en planten,
van de uitbundige zangen in de eik.
In de lente weer het jonge leven
dartelend door de groene weiden
de zinderende lome zomer
luierend onder schaduwrijke bomen
en genieten van de pastel kleurende herfst.
Kortom, laat me nog een jaartje leven
in een levende wereld
een wereld die voor zichzelf dicht.
In het duister van de nacht
komen de verlichte spoken
uit alle hoeken onverwacht
uit het niets uit brein ontloken.
Ze zijn slechts materie van dromen
bestaand uit niets en lucht
en kunnen zeer bedreigend overkomen
maar blijken achteraf slechts een klucht.
Spoken rond door duistere nacht
men hoort over hen de wonderlijkste verhalen
dan weer jammerend als wanhoops klacht
dan weer huilend om hun falen.
Spoken in het duister van de nacht
waar iedereen voor huivert en beeft
maar bij zonsopkomst om lacht
omdat er geen spook is die werkelijk leeft.
Koop heel de wereld met je geld
koop macht en heerschappij
misschien voeel je je dan een held
maar echt, je maakt niemand blij.
Je voelt je machtig met je miljarden
denkt dat ieder voor je kruipen zal
scheurt je beloftes en hulp aan flarden
eens komt jouw hoogmoed ten val.
Je wilt heel de wereld regeren
zet alles en ieder naar jouw hand
misschien zul je ooit wel leren
dat je aan je bezit je hand nog brand.
Je voelt je groot, je voelt je sterk
toch ben je maar een zielig mens
tweedracht zaaien is jouw werk
enkel bezit vermeerdering is jouw wens.
Stop jouw waan je ijdelheid
je bent een mens geen god
jij toont alleen jouw nietigheid
en bepaald eens jouw eigen droevig lot.
Wie zal stenen gooien
naar hen die weerloos zijn
hun machteloosheid ontplooien
in sadistisch venijn.
Zwelgend in zelfwaan en macht
de hele wereld commanderen
hebben ze zwakte veracht
zullen van eigen fouten niet leren.
Ze staan gereed stenen te werpen
naar hen die voor vrede leven
terwijl ze woorden met dreiging scherpen
tillen ze geen stenen omdat daaraan hun fouten kleven.
Regeer dan de aarde
en verpletter je zelf
je macht is van generlei waarde
men ziet jullie als “Prinsen van elf”.
Vrolijk zal ik wandelen tot de horizon
luid en goed gemutst zingend mijn ochtendlied
helaas is de lucht bewokt en grauw zonder zon
maar de natuur is schoon dus dat hindert niet.
Luid klinkt mijn zang door veld en woud de wereld rond
een stralende zon zal vast wel weer gaan schijnen
al dolend loop ik langs die plek waar jij toen stond
zie in mijn fantasie nog jouw schone lijnen.
Kom lopen wij nu samen op door die lanen
genietend van de natuur en van elkaar
dan gaan wij ons Adam en Eva wanen
alleen en saam gelukkig op aarde zowaar.
Maar ach, wat treft mij heden bitter lot
jij staat vandaag hier niet, daarom voel ik me rot.
