Wie ziet niet
de blauwe lucht
tussen de wolken
of het zonlicht
door zwaar wolkenveld.
Wie hoort niet
de zachte vogelzang
boven zware stormvlagen
of de traan van het geluk
zacht vallend op blanke boezem.
Wie herinnert zich niet
de vreugde na somber verdriet
vrijheid na verdrukking
opluchting na gevaar.
Alle goede tijden.
Wil hen te eten geven
die dagelijks
verkommeren van smart
die slechts met moeiten
van dag tot dag
worstelen door ’t leven
en door mede mensen
tot stervens toe getart.
Wil hen laven met de wijn
die dorsten naar gena
met wijn dat Uw bloed was
door ons vergoten aan het kruis
met spijkers van onze zonden
zie ons staan aan Golgotha’s voet
en neem ons mee naar Uw huis.
Daar ontmoeten wij ieder
die U ontvangt in Uw naam
als wij daar in ootmoed
voor Uw Vaders troon zullen staan
dan horen wij daar engelenkoren
en Uw woorden aan glazen zee
wilt U ons begeleiden
als ook wij daar vrolijk zingend
heen mogen gaan.
Somber zijn de kortste dagen
die geen schone tonen
vanuit hoge eiken dragen
om elke inspanning te lonen.
Nergens hoort men nu de nachtegaal
noch de zang der winterkoning
bijna heel het vogelkoor zwijgt massaal
of ziet men hen bedelen om beloning.
Het enige wat men nu nog hoort
is het verwijtende stille zwijgen
terwijl in het bos de winterslaap nog scoort
en het rinkelend bevroren ijs aan de twijgen.
Ach, het is de rust die wacht op voorjaar
terwijl de bruid zich in het wit heeft gedrapeerd
zon en warmte daar verlangt men naar
straks wordt zij door haar nakroost hoog vereerd.
Dan zingen haar kinderen weer het hoogste lied
vullen bos en velden weer met leven
kent niemand meer de kou, ellende en verdriet
ontvangen wij de prijs voor voedsel de natuur gegevn.
Zwijgend, stil loopt hij over straat
helemaal alleen tussen vele mensen
weet met zichzelf kennelijk geen raad
verstrikt, verdraait tussen talrijke tendensen.
Vindt kennelijk zijn eigen houding niet
en zoekt vrienden tussen zwijgende massa
deelt met niemand zijn vreugde of verdriet
denkt alleen aan eigen zorg en kassa.
Gunt bijna geen mens het licht in de ogen
graait steeds naar hoger en meer
ondanks groeiender en wassender vermogen
komt noch tot medelij, noch tot inkeer.
Nu loopt hij eenzaam en somber over straat
en er is niemand die hem kent
geen vrouw, geen kind die hij verlaat
men vindt hem gewoon een zielige saaie krent.
Hoe is de aarde geworden zoals hij nu is
vol haat, ellende, nijd of ergernis
waarom kan de ééne mens de ander niet uitstaan
waarom drukt iedereen een ander van de baan?
De aarde is immers voor elk mens geschapen
om te leven in liefde en vrede zonder wapen
waarom gunt dan de één de ánder niet het licht in de ogen
en zouden hele volksstammen niets te eten mogen.
Waarom is het zo; “Ikke,Ikke…,en de rest kan stikke!!!!!”
Drommen diktatoren krijgen hun koppen steeds dikker
beloven steeds grotere bergen van goud
de mensen steeds armer en steeds minder oud
het leven op aard, geschapen als een schoon en rijk paradijs
vertrapt en uitgewrongen op ellenlange zware reis.
Dit was nooit de bedoeling van God
maar de mens bepaalde zélf zijn lot.
De telefoon rinkelt
en een vriendlike stem
vroeg aan mij
“Hallo, ben je daar?”
“Zeker” antwoordde ik,
“Ik hoor U helder en klaar”.
Toch was er iets vreemd
ik kon geen telefoon ontwaren
geen kabel noch lijn
geen hoorn waardoor
ik die stem kon horen
toch wist ik zeker
dat er iemand moest zijn.
Vertel mij Heer
vanwaar ontvang ik Uw stem
geen toestel zie ik ergens staan
en nergens bent U aanwezig
wijs mij als-’t-u-blieft
Uw aanwezigheid aan.
“Mijn zoon, spit niet te diep.
Ik ben het,
die vanuit jouw hart
jou hier terplekke riep”
Dikwijls gooi ik de deur dicht
en sluit de ramen
de muren zijn blind
daar kan niemand door naar binnen
ik verduister de zon
en laat de maan verbleken
de sterren vallen
dag en nacht zijn een-en-al droefenis.
Maar als de volgende dag
de kim weer gaat gloeien
en de zon zijn glorie over de aarde spreidt
warmte de blinden ontdooit
dan open ik de deuren
dan ontsteek ik weer de zon
in afwachting van de volle maan
omringt door twinkelende sterren
dan kennen dag noch nacht droefenis.
Er staat een toren
nog half afgebouwd
door tweespalt hopeloos verloren
geen mens die er om rouwt.
Die toren moest ter hemel gaan,
de mens tot god verheven
zou door die toren eeuwig bestaan
bepalen zelf zijn duur van het leven.
Helaas, de bouwers verdrongen elkaar
eenheid was ver te vinden
nooit kwam die hoge toren klaar
en nooit werden mensen elkaars vrinden.
Nu staat daar die toren half afgebouwd
en kan geen volk met elkaar verbinden
omdat geen mens elkaar vertrouwt
zal men op aard ook nooit vrede vinden.
In holst van middernacht
in stilte van eenzaamheid
duister die satanisch lacht
brengt ieder benauwdheid.
In holst van middernacht
waar de stilte zegeviert
donkerder dan men dacht
geen ster een hemelbed versiert.
Daar in holst van middernacht
als ik mijn ogen sluit en luister
hoor ik jouw stem teder en zacht,
liefde in nachtelijk gefluister.
Dan is de nacht niet eenzaam meer
dan voel ik weer jouw hartslag
jouw adem streelt mij zacht en teer
jouw lippen vormen lieve lach.
Elke keer opnieuw
moet ik woorden vinden
om te schrijven
wat mijn hart ontlucht
om weer vrij te ademen.
Woorden waarmee
ik de regels schrijf
die mijn verlangen verbinden
en het slappe koord vormen
waarop ik het
wankel evenwicht zoek.
Steeds weer behoedt het vangnet,
bij klunzige misstap,
het tedere omhulsel
tegen breuk en schade.
Het hart van de mens
kan harder zijn
dan de steen gehouwen
uit de hardste bazalt.
Zelfs de hardste bazalt
wordt uitgehold
door de meest constante
druppel water.
Dus niet door herhaalde
waarschuwing of dreigement
wordt de mens milder
maar door herhaald voorbeeld.
Twee punten heeft het leven
één is het begin en twee het end
het eerste wortdt je gegeven
het tweede dat niemand nog kent.
Geniet daar tussen verdriet en vreugd
onze tijd hier is bijna te kort
voor daad van liefde en deugd
en niemand weet hoe de toekomst wordt.
Wees dan tevreden met het heden
en dankbaar voor ieder uur wat nog komt
vergeet daden die mensen ons aandeden
herinner wat ons door God overkomt.
Laten we ieder elkaars handen vatten
en sluiten vergeving en vree
en ons niet gedragen als ratten
daar redden we geen enkele situatie mee.
Voor ieder komt het tweede punt nader
dan staan wij allen voor God
Hij ziet ons aan als onze Vader
en oordeelt ons in genadig lot.
De nacht slaapt in
het duister verdwijnt
en de horizon bloost
zonder enige schaamte.
Langzaam werpt zij haar stralen
over het sereen witte veld
en in het woud
staan de bomen
met witte mutsen.
In zilverschijn glanst
de verstilde wereld.
Kleumerig zitten kraaien
in naakte kruin van een eik
fel contrasterend tegen witte wereld.
Langzaam komt leven op gang
op nu verstijfde vaarten.
De dag neemt zijn eigen
winterse tempo aan
met uitgestorven velden.
Tot de avond het duister weer opeist
en het licht gaat slapen.
Was het een roos
een lely die ik zag
een bloem die schitterde
een pronkstuk
in de borders van mijn tuin?
Of was het jij
met je stralende lach
die als een vlinder
tussen de perken zweefde
zomaar op
een door de weekse dag.
Elke wolk loste op
de zon scheen als nooit tevoor
een merel zong
zijn hoogste lied.
En ik kon
slechts sprakeloos
aan de grond genageld staan.
Zoveel moois
had ik zelden gezien.
Waarom zouden wij niet dansen,
zwieren, lachen, leven met plezier,
met z’n allen zingen,chansen,
waarom zijn we anders op aarde hier.
Wat zou ’t leven zijn zonder blijdschap
zonder vrienden, kameraden van elkaar
laat ons leven met een grol, met een grap
een vredige wereld bouwen in dit nieuwe jaar.
Afgelopen jaar waren er zoveel ellenden
zoveel ‘zuurpruimen’ liepen er rond
deden net of ze niemand kenden
met een gezicht als een geslagen hond.
Kom, laten we nu dus vrolijk dansen
en heffen op de vriendschap het glas
komend jaar krijgen we zoveel kansen
misschien wordt de aarde zo de bedoeling was.
