Elke keer opnieuw
moet ik woorden vinden
om te schrijven
wat mijn hart ontlucht
om weer vrij te ademen.
Woorden waarmee
ik de regels schrijf
die mijn verlangen verbinden
en het slappe koord vormen
waarop ik het
wankel evenwicht zoek.
Steeds weer behoedt het vangnet,
bij klunzige misstap,
het tedere omhulsel
tegen breuk en schade.
Het hart van de mens
kan harder zijn
dan de steen gehouwen
uit de hardste bazalt.
Zelfs de hardste bazalt
wordt uitgehold
door de meest constante
druppel water.
Dus niet door herhaalde
waarschuwing of dreigement
wordt de mens milder
maar door herhaald voorbeeld.
Twee punten heeft het leven
één is het begin en twee het end
het eerste wortdt je gegeven
het tweede dat niemand nog kent.
Geniet daar tussen verdriet en vreugd
onze tijd hier is bijna te kort
voor daad van liefde en deugd
en niemand weet hoe de toekomst wordt.
Wees dan tevreden met het heden
en dankbaar voor ieder uur wat nog komt
vergeet daden die mensen ons aandeden
herinner wat ons door God overkomt.
Laten we ieder elkaars handen vatten
en sluiten vergeving en vree
en ons niet gedragen als ratten
daar redden we geen enkele situatie mee.
Voor ieder komt het tweede punt nader
dan staan wij allen voor God
Hij ziet ons aan als onze Vader
en oordeelt ons in genadig lot.
De nacht slaapt in
het duister verdwijnt
en de horizon bloost
zonder enige schaamte.
Langzaam werpt zij haar stralen
over het sereen witte veld
en in het woud
staan de bomen
met witte mutsen.
In zilverschijn glanst
de verstilde wereld.
Kleumerig zitten kraaien
in naakte kruin van een eik
fel contrasterend tegen witte wereld.
Langzaam komt leven op gang
op nu verstijfde vaarten.
De dag neemt zijn eigen
winterse tempo aan
met uitgestorven velden.
Tot de avond het duister weer opeist
en het licht gaat slapen.
Was het een roos
een lely die ik zag
een bloem die schitterde
een pronkstuk
in de borders van mijn tuin?
Of was het jij
met je stralende lach
die als een vlinder
tussen de perken zweefde
zomaar op
een door de weekse dag.
Elke wolk loste op
de zon scheen als nooit tevoor
een merel zong
zijn hoogste lied.
En ik kon
slechts sprakeloos
aan de grond genageld staan.
Zoveel moois
had ik zelden gezien.
Waarom zouden wij niet dansen,
zwieren, lachen, leven met plezier,
met z’n allen zingen,chansen,
waarom zijn we anders op aarde hier.
Wat zou ’t leven zijn zonder blijdschap
zonder vrienden, kameraden van elkaar
laat ons leven met een grol, met een grap
een vredige wereld bouwen in dit nieuwe jaar.
Afgelopen jaar waren er zoveel ellenden
zoveel ‘zuurpruimen’ liepen er rond
deden net of ze niemand kenden
met een gezicht als een geslagen hond.
Kom, laten we nu dus vrolijk dansen
en heffen op de vriendschap het glas
komend jaar krijgen we zoveel kansen
misschien wordt de aarde zo de bedoeling was.
