Er hangt weer dauw
ondanks het leven licht
de einder gloeit
de winter nadert
met koude koorts
het woud is schaduwloos
de bladeren doodgevallen.
De geur van rot en dood
en treurmuziek
in dorre dode takken
de vogels namen
hun zangen mee
naar onmeetbare verten.
Maar het leven licht
ondanks dauw die hangt
aan gloeiende einder
en naderende winter
met koude koorts
en bladeren die uit
boomkruinen dwarrelen.
Het waren rozen
die mij nafloten
in de perken van mijn tuin
en in de hoge eik
in het dichte lover
groette mij de nachtegaal.
In het zonlicht
in de vijver
blonken de vissen
goud van kleur
en zong voor mij
de boerennachtegaal.
Het leek al genot
geluk dat de wereld bracht
in die helder
schijnende ochtend
na het duister
van die zwarte nacht.
Alle bloemen in de borders
alle vogels in de eikenkruin
vissen en kikkers
in het water van de vijver
beschenen door de gouden zon
brachten ode aan de Schepper.
Zo geen enkel mens dat kon.
Echo’s klinken vanuit diepe dalen
tegen bergen van beton
vanuit duister waar geen zonnestralen
liefde en vrede, wreedheid overwon.
Daar waar wrede praktijken
verborgen aan het menselijk oog
niet van de aarde geweken lijken
rijzen zorgen torenhoog.
Wie verwacht dat eens zonnestralen
alle schaduwen en zorgen
van de aarde weg zullen halen
op een stralende zonnige morgen.
Zal ergens
in het universum
het groot heelal
waarin de mens
zo nietig is
zal ook daar
een wereld draaien
zwevend tussen
de planeten
waar ook leven is
als hier op aard.
Heeft God ook daar
het leven geschapen
of is alles daar
net als hier
geëvolueerd vanuit niets?
Is het universum
dan ook ontstaan
vanuit luchtledig niets
en zijn planeten en sterren
slechts ontstaan
vanuit menselijke fantasie?
Duistere nacht
volgt op het heldere licht
alleen de maan lacht
en de deuren gaan dicht.
Alleen nog een heldere ster
staat aan de hemelboog
en werpt zijn licht van ver
op aarde als beschermend oog.
Die ster waakt
tot het duister van de nacht
in stralend licht ontwaakt
de aarde verlicht met zonnepracht.
Zelfs te midden van die nacht
heeft eens die kleine ster
het duister verdreven door Zijn macht
en riep de mensen van heel ver.
Ik wist het nog zo zeker in de nachten
precies waar ik over zou schrijven
de hele tekst had ik in mijn gedachten
en ik wist zeker dat die daar zou blijven.
Dat had ik dus mooi kunnen dromen
want bij het eerste ochtendgloren
waren mij alle woorden al ontnomen
en kwamen de vogels mijn tekst verstoren.
Nou zijn er voor en dichter ergere dingen
dan verstoord te worden uit zijn dromen
door een koor van vogels die uitbundig zingen
hem klankrijk noden uit zijn bed te komen.
Waarom zou ik dan nog zo nodig schrijven
en mijn woorden pennen in gedicht
zolang vogelzangen in hun schoonheid blijven
als dank bij het gloren van het ochtendlicht.
Gisteren, aan de waterkant gezeten,
heb ik een vis gevangen
hij zat daar verscholen tussen ’t riet
hij was niet zo groot,
maar ook niet zo klein
ik schatte hem ongeveer
op maat voor het avondmaal.
Het stuit me wel tegen mijn ziel
hem aan de haak te slaan
maar heb hem toch met een worm gelokt
en gretig hapte hij toe
thuis heb ik hem keurig schoon gemaakt
hoewel ik vegetarische aanleg heb
heeft hij mij toch….
uitstekend gesmaakt.
Aanvaard in geloof dat God
die de almacht heeft
over al het leven en lot
ons de vrijheid geeft.
Hij schenkt ons zekerheid in hoop
ons bij te zullen staan
door Zijn woord en doop
en eeuwig aan onze zijde zal staan.
Slechts door de liefde, die Hij is,
waarmee hij de wereld heeft geschapen
en schiep de mens als Zijn beeltenis
gaf Zijn eigen dood en kruis als wapen.
Zo is ook in de drie-eenheid
in Vader, Zoon en Heilige Geest
leven op aard bevestigd en bewaarheid
door de liefde gedragen geweest.
Bereik langs de kim
de aller verste verte
daar waar zicht de einder omvat.
Daar waar in de morgen
het gouden zonnelicht ontspringt
en duistere nacht zal wijken
verdwijnen nachtelijke zorgen.
Vanwaar de goddelijke warmte
gehuld in zonnestralen
een waarborg voor Zijn liefde is
Zijn woorden en daden nooit zullen falen.
Daar waar hemel en aard elkaar omhelzen
het zicht na ellenlange reis
daar zien wij dan in alle glorie
Zijn glanzend beloofde bewijs.
Droom dichter
van de vrijheid
van gedachten
opgeborgen in je hart
en een wereld
vrij van leed en smart.
Droom dichter
over liefde
gevat in rust en vree
over vriendschap
over heel de aarde
neem ons in je dromen mee.
Droom dan dichter
over het leven
dat in de schepping is ontstaan
ons hart en ziel
door de Schepper ons gegeven
en na ons sterven door zal gaan.
Breng dank, o dichter
aan Hem die alles schiep
heel de aarde alle leven
alles tot Zijn glorie riep
in Zijn Zoon
Zijn wezen openbaarde.
Zeeën, oceanen, ze zijn zo diep
vlakke velden, ze zijn zo ver
witte wolken, blauwe luchten
zo overweldigend hoog.
Onmetelijk de cosmos in ’t heelal
ontelbaar alle sterren en planeten
ongelooflijk de wonderen in het universum
onbevattelijk de macht van de Schepper.
Hoe nietig is de aarde in dit stelsel
bekrompen het leven in de tijd
eens eindigend door zelfexplosie
door overgave zonder verzet of strijd.
Schoonheid van landerijen
door stilte gedragen
door licht dat schaduw wekt
maar toch mysterie niet ontrekt
aan leven in allerlei vorm.
Is daaraan het individu
de maatschappelijke stijl ontrezen
van waar de mens zijn schreden zet
waarin geen regelmaat valt te lezen
los van evenwicht, los van crime of wet.
Slechts de schoonheid der stilte
of de schaduw door licht gewekt
draagt de vormen van het leven,
plaatst individuele schreden
door de mysterieuze lijnen.
Regen, regen en nog eens regen
de herfst toont zijn eigen gezicht
net als de wind, dan voor, dan weer tegen
paden somber of spiegelend in zonnelicht.
De mensen diep in hun regenjas gedoken
lopen zuur mokkend over straat
zien in elke donkere wolk spoken
maken over elke regendrop zich kwaad.
Toch kan ik over de herfst mij alleen verheugen
over ’t zwierig mooi gekleurde blad
ik zuig de schoonheid op met diepe teugen
nee, nooit word ik de herfst zat.
Laat de herfstwind door je haren waaien
geniet van de kleuren in het kalend bos
gouden bladeren die tussen de stammen draaien
en zich uiteindelijk zachtjes vleien in het mos.
