Als onrustige zee
wordt ik heen en weer gestuwd
in pieken en dalen
tot ik tepletter sla in branding.
Beukend op rotsen
mijn weerstand gebroken
en verdwijnen in massa
individueel gelijkvormig.
Tot rust komen in rustig vaarwater
traag stromend voorwaarts
naar hopelijk vrede en rust
in vredig schone stranden
rustend op blanke palmenkust.
Niemand hoort en niemand ziet
zwijgend loopt men door
ieder over eigen lijn
blindelings in eigen spoor.
Elk zoekt slechts eigen doel
gaat voor eigen roem en eer
en dikwijls zonder enig gevoel
legt men de fout bij anderen neer.
Maar iedere dag
houdt eigen rithme vast
geeft geen uur geen seconde prijs
en ieder loopt zwijgend
blindelings van horizon tot horizon
hopend eens te vinden het geluk
maar draagt slechts eigen kompas.
En ieder zwijgt,
niemand hoort, niemand ziet.
