stemming als eb en vloed

ruwe zee

De zeeën zijn niet steeds oases van rust
Of vlak van horizon tot horizon
En glanzend licht in stralen der zon
Waar witte vogels zweven van kust tot kust

Niet immer kab’len vriend’lijk golfjes teer
Alwaar ze zacht het blanke strand ontmoeten
En  Hollands schone duinen begroeten
Bij storm gaan ze dikwijls razend te keer

Mijn geest dikwijls ook wisselvallig als de zee
Niet altijd vriend’lijk als de zonnestralen
Soms voel ik ongemak en ach en wee

Mijn dagen verlopen dan met pieken en dalen
Ach, ieder mens kent stormen in ’t leven
Alléén  vreugd en gein is niemand gegeven.

Steen of vlees

Arneberg Hage

Aan de buitenzijde
hoeft een gebouw niet anders te zijn
dan een huis van stenen muren.

Aan de buitenzijde
hoeven niet meer ramen of deuren te zijn
dan noodzakelijk ieder ander huis.

Aan de buitenzijde
hoeft niet meer franje en luxe dan bij de buren
of nodig is voor vriendelijk aanzicht.

Aan de binnenzijde
mag ieder huis warmer zijn.

Aan de buitenzijde
hoeft geen mens te verschillen bij een ander
met eigen vlees en bloed.

Aan de buitenzijde
mag ieder mens zichzelf zijn en blijven
zich uiten naar eigen aard.

Aan de buitenzijde
heeft geen mens meer show of bravoure nodig
om gewoon mens te zijn.

Aan de binnenzijde
is te hopen dat ieder mens warm wil zijn.

Rouw en feest

Rood-Wit-Blauw

Het stil herdenken is geweest
nog klinken de acht slagen
nog rouwt in stilte onze geest
kunnen verlies nauwelijks dragen.

Maar nu een nieuwe dag en nieuwe tijd
de vlag tot de top ontvouwen
herdenken nu dat we zijn bevrijd
al blijft in ons harte het rouwen.

En zo gaat het in het leven door
ook al herdenken wij hen die bleven
deze vrijheid daar stierven zij voor
daaraan danken wij nu ons leven.

Ontmoeting

cartoon-1299245__180

Niet in ’t holst van de nacht
maar op het midden van de dag
heb ik de dood ontmoet
hij knikte bij wijze van groet
en is toen weer doorgegaan.

Toen hij was doorgelopen
heb ik niet omgezien waar hij was gebleven
waarheen hij ging was mij om ’t even
hij kon zijn eigen weg wel vinden
uiteindelijk leidt ook hij z’n eigen leven.

Mysterie van tijd

vervlogen tijd
Ik strek mijn handen uit
telkens tast ik in het duister
je bent hier, gaat mij voorbij
terwijl ik jou passeer
’t mysterie van ‘t wezenloze
verloop van komen, zijn en gaan

regelgeving van licht en donker
draaiing in een levensloop
spiegeling van wat geweest is
duisternis naar wat komt
brandpunt van het zijn
maar terwijl ik jou passeer
ga jij mij steeds weer voorbij.

Mennering

Geert_Wilders_op_Prinsjesdag_2014_(cropped)

Waar wijst die belerende vinger heen
waarop die dreigende blik gericht
hoe blond het haar zoals voorheen
dat stond boven elk doodsbericht

de schuldige wijst hij in zijn ogen aan
met één vinger, drie naar zichzelf,
wie niet zijn mening deelt moet gaan
z’n toespraak past in de “Raad van Elf”

geen woorden maar daden is zijn leus
maar voegt niet de daad bij ’t woord
“Kom, Geertje meen je wat je zegt nu heus?”
waar jij naar toestuurt is puur moord.

Jo-jo

Zijweg aan Apeldoornskanaal
Door helder licht
sluipen donkere lijnen
verschil tussen goed en kwaad
willen het goede verdrijven
en eigen ruimte creëren
door verduistering van paden
waar wij langs moeten reizen

tot geen verschil meer is
tussen licht en donker weten
waar paden nog lopen
hindernissen ons gaan belet
in gebrek aan lichtende oriëntatie
leiden nieuw gevormde lijnen
door voortgaand woord

lijnen vervagend in licht
naar brede begaanbare banen
waar geen hindernis stoort
duister geen zicht belemmert
maar goede lijkt te winnen
tot door sluipend lijnenspel
levenspel opnieuw zal beginnen.

Kiesrecht

geertbrussels2016-03-04-1a

Zoek de lijnen in mijn wezen
tussen bermen van mijn levensweg
waar de vragen zijn gerezen
en waar ik mijn zorgen leg
midden tussen vers geploegde voren
voor een oogst van overvloed
vind ik slechts verlopen sporen
waar geen ziel zich nog mee voedt

over platgetreden brakke akker
eens zo rijk van graan voorzien
groeit het zaad van een volksverlakker
niemand heeft zijn list doorzien
kwistig strooit hij het onkruid
tussen alle vrijheid en vervlakkend apel
zodat men soevereiniteit verbruid
uit ervaring van jaren weten we nu wel,

zoek de lijnen in mijn wezen
maar als individu ben je niet in tel.

Ik zoek de uiteinden

Droom van een kind
Ik zoek de einden van mijn kunnen
de dingen waarin ik slaag
misschien beter ben dan anderen
telkens weer voor mij een vraag.

Ik zoek de einden van mijn falen
het einde van mijn zeker zijn
zaken die mijn glans ontnemen
mij omringen met chagrijn.

Ik zoek de einden van het alledaagse
het gewone leven zonder taboe
streven tussen gewone mensen
naar vredige bestemming toe.

Ik ben ik

Brave Hendrik

Nee vooropstaan is niks voor mij

maar mij weg laten drukken

zal ik ook niet doen

ik ben ik

elleboogwerk is wat ik ’t meest verfoei

laat a.u.b ieder in z’n waarde

en eigen kracht opbouwen

ik ben ik

omwegen kosten onnodig energie

dus recht door zee is korte

en wordt je wakker

ik ben ik

‘k hoef niet voorop te staan

maar laat me in vredesnaam

mijn eigen weg en gang gaan.

Gevallen spiegelglas 2

glass-101792__180

Zie in de scherven van glas
teleurstellingen in mijn leven
vervorming van goede wil
door fouten stuk gevallen
spiegelende scherpe splinters
van verraderlijke eigenwaan
dat glas de glans ontneemt

gebroken glas is niet te lijmen
herinnering bewaart spiegeling
nooit zal het ooit weer worden,
en beter ook dat men niet ziet,
dat het eens fictieve dromen
van het nooit verworven geluk
de spiegel van ’t verleden is

Gevallen spiegelglas


Ik zie de scherven van glas
in duizend stukken gevallen
geven niet beeld zo het was
wijzen in even veel getallen
ontkennen van eigen missen
vertrapt in waan vergeten
fouten verwarren met vergissen

niet te lijmen is na het breken
spiegeling wat zo mooi nog leek
ook stuk bij stuk bekeken
gezocht de oorzaak waar ’t bezweek
noch in oud noch in nieuw
kan men betere tijd beërven
ook al probeert men steeds opnieuw
men moet leven met de scherven.

G(K)raaicultuur

rooks-1328335__180

Op pas geploegde akker
vechten de kraaien
om net gezaaid koren
opvliegend en krijsend
laten ze zich horen
als volleerde acrobaten
weten ze de vetste buit
voor elkaar weg te graaien

zo is de natuur en wij,
die ons daar ver boven achten,
gunnen elkaar niet het koren
misgunnen eten uit de mond
hen die om voedsel smachten
en vechten om de beste grond
zijn nog erger dan die kraaien
toen ik daar bij die akker stond.