Zo stil


Hoe stil kan het zijn
Als zelfs de stilte zwijgt
Geen stem meer klinkt
Of vogel zingt
Geluid gestorven over ’t wereldrond

Hoe stil kan het zijn
Als ogen worden gesloten
Voor leed, verdrukking en pijn
Als er en medeleven meer is

Hoe stil kan het zijn
Hoe stil…
Hoe stil….???

Gemis


‘k Mis de rozen die kleuren
op dagen somber en grauw
door droevig gebeuren
van smart en rouw.

‘k Mis liefde en lach
glans van zonnestralen
in kleurrijke bogen
die hemel op aarde halen.

‘k Mis warmte en tederheid
in betraande kinderogen
die smeken om rust en vrede
waartoe geen mens is bereid.

‘k Mis helaas het vermogen
te helpen waar zo nodig is
loop bewust met gesloten ogen
voorbij aan schrijnend gemis.

Heelt de tijd de wonden?


Nergens kan stilte zo intens zijn
dan waar zij hoorbaar spreekt
veroorzaakt daar de zielenpijn
als zij contact verbreekt.

Oorverdovend als een donderslag
waaraan geen bliksem vooraf ging
leven, zo stil verbroken op een dag,
slechts blijft de droeve herinnering.

En ergens spreekt het geluid;
“Het is geweest de tijd draait door!”
En niemand die de wonden sluit.
Zoals steeds, het leven gaat door.

Bij leven


Een dag kan somber zijn
en een nacht zo droef
gekweld door angst en pijn
herinnering die men begroef.

Niet alleen schijn die bleef
van vreugde en geluk
maar ook woorden die je schreef
maakten zoveel stuk.

Ook niet de dag dat je heenging
ligt voor mij moeilijk en droef
’t is die ene herinnering
dat jij voorgoed m’n naam begroef.

Roep


In verte schrijf ik woorden
bestemd voor dichtbij
hopend op nadering
van ieder die ver verwijderd is
van mijn dorp en huis.

Zacht fluister ik in de wind
namen van hen die niet horen
hopend op antwoord
van mijn geliefden
die ik met woorden niet bereik.

De weg naar Dachau


Vanuit alle hoeken in Europa
werden ménsen opgejaagd als vee
wisten zelf niet wat zij misdeden
maar moesten met transporten mee
te werk gesteld voor een ideaal
een ideaal dat zij niet kenden
onder het motto “Arbeit macht Frei”
waren ze slachtvee voor die benden

een weg geplaveid met bloed
van weerlozen zonder kennis
van wat hen daar te wachten stond
een weg met slechts één richting
en slavendrijvers joegen hen voort
buiten het kamp werd hun kreten gehoord
weinig kwamen er levend gebroken terug
de rest is genadeloos vermoord.

Memento


In woorden laat ik licht
schijnen tegen donker
door schaduwen van bomen
weerkaatsen over rimpels
waar wind van mijn adem
wateroppervlak beweegt

door duister waar
geliefden blindelings zoeken
warmte van lichaam
met tastende handen
naar hen die zover weg zijn
dat slechts herinnering leeft.

Zij streden voor leven
Tegen verdrukking en dood
Voor vrijheid en recht
Hebben zovelen gered
Uit angsten en nood
Zijn zelf voor het vuurpeloton gezet.

Milioenen herdenken


Mijn ziel huilt vandaag miljoenen doden
zo zinloos gemarteld, afgeslacht
uit alle delen van de wereld bijeen gebracht
’t waren niet alleen joden

hoe hebben de schoorstenen van Auschwitz gerookt
en bouwden de barbaren daar dijken
niet van klei of zand maar verkoolde lijken
door machtsgevoelens enkel opgestookt

de wereld heeft het gezien en wij herdenken
maar naar schijnt niet meer in pijn en rouw
zijn wij niet meer de vaderen trouw
die ook voor ons de vrijheid niet lieten krenken

’t kwaad steekt steeds de kop weer op
van verdrukking en discriminatie
met loerend gevaar van autocratie
loop eindelijk voor waarheid eens voorop.

Dierbare stilte


In de stilte van de avond
voor het afscheid van het licht
zie ik nog langs lange lanen
jouw silhouet stil verdwijnen uit zicht
je schouders wat gebogen
je blik op de horizon gericht

zacht hoor ik schuifelende voeten
door het mulle stoffige zand
denk aan handen alsof ze zoekend
vragen naar een vriendschapsband
een stem die vraagt om waarheid
mens die mij zijn leven verpandt.

Wereldbelang


V. N. heeft resolutie gesloten
de vrede is inzicht
de dictator terug gefloten
de tekst klinkt als gedicht.

De mortieren zullen zwijgen
het wordt zo het eens was
geen gevaar zal nog dreigen
van butaan of mosterdgas.

De wereld is tevreden
en ziet genoegzaam toe
dat is dus het heden,
wij zijn het helpen moe.

Wij hebben onze bevrijding
nog maar net gevierd
en zien totaal geen aanleiding…,
misschien zijn we niet zó gemanierd.

Herinnering aan V.N. resolutie in 2014

Nachtelijke herinneringen


Donker sluimert maar ik lig wakker
waarom nou toch die pijn
mensen die elkaar beschimpen
niemand die gewoon vriendelijk wil zijn.

Onrustig is het duister
en wolken bedekken enigst licht
de nacht hult zich in stilte
een dag door verdriet ontwricht.

Ik hoor slechts seconden tikken
maar ook die gaan traag door ‘t zwart
van de tijdloze sombere nachten
waarin ruimte stil verstart.

Wakker lig ik door de intense stilte
waardoor herinneringen er weer zijn
maar wat helpen mij die tranen
ze verwijderen geen verdriet of pijn.