Als je niet verder kunt


Het is de eigen weg die je steeds mag gaan
niemand zal om de redenen vragen
als je alleen eigen zorg wil dragen
maar kom niet met verwijten bij Mij aan

er zijn zoveel zaken die je leven belagen
waarvoor niemand ooit garant zal staan
dat je ze niet zult kruisen in je levensbaan
die mogelijkheid ligt niet in Mijn behagen

kom draai je om, rijk Mij je handen aan
een pad zonder Mij is niet te dragen
als Ik je leid zal het lopen beter gaan

dan kun je vorderen zonder te klagen
en hoef je niet steeds doelloos stil te staan
als je niet verder kunt zal Ik je dragen.

Alleen vooruitzcht geeft hoop


Hoe troosteloos kan de aarde lijken
in het late gure herfstweer
als de bloemen onder kou bezwijken
en de zon schijnt bijna niet meer.

Hoe droevig zijn dan de mensen
die niet vertrouwen op betere tijd
en klagelijk zijn hun wensen
met Uw bedoelingen zeer in strijd.

Hoe schoon is het vooruitzicht
dat ieder jaar ons weer toont
gewezen vanuit Uw schone licht
dat eens ons geduld wordt beloond.

Zoals ook na ’s werelds donkere dagen
door kou en leed, weer zon zal schijnen
zal na een moedig lasten dragen
alle pijn en angst weer verdwijnen.

Zullen ook na onze aardse onlusten
onze lichamen te ruste eens gaan
bij U in hemelsparadijs onze zielen rusten
en daar in Uw hemelse tuinen staan.

Stille troost


Het was zo’n groot verdriet
toen ik jou los moest laten
alles viel voor mij in ‘t niet
niemand waar ik mee kon praten.

Met jou verloor ik hier een ziel
een mens, vriend voor het leven,
maar hoe kwetsbaar, hoe fragiel,
het zijn hier is slechts even.

Een ziel hier weggenomen
wat bleef was verdriet en pijn
toch is een Geest teruggekomen
die steeds onze Trooster wil zijn.

Eeuwige verlossing


O God, U bent toch zo almachtig
U heerst toch over leven en dood
Of is toch Uw daad niet zo krachtig
En wint van U de angst en nood
Vergeet U liever al ons lijden
Laat ons in alle ellende staan
In plaats dat U voor ons wilt strijden
En wendt Uw gunst bij ons vandaan

O Heer, hoor toch onze klachten
Enkel geuit vanuit ons verdriet
Steun ons, ons ontbreken de krachten
En U bent de enige die dat ziet
Eens ging ook U voor óns door ’t lijden
Ging U tot in de diepste dood
Om in de hel tegen het kwaad te strijden
En verloste ons van eeuwige pijn en nood.

Ik treurde om het leed


Ik treurde om het leed.
Ik treurde om de pijn.
Ik treurde om de mensen,
die God afvallig zijn.

Ik treurde om de wereld,
waar zoveel kwaad geschied,
dat wij elkander haten.
Begrijpen kan ik niet.

Ik zag de waanzin, de oorlog.
Droefheid, in menselijk bestaan.
Onbegrip en leegte.
Hoe kan een mens dit aan ?

Ik treurde om de mooie aarde,
die God geschapen heeft.
Waar Hij iedere dag Zijn genade,
nog aan Zijn schepping geeft.

Zo bleef ik droevig peinzen,
over ‘s mensen droevig lot.
Er moest toch toekomst wezen,
en ik wende mij niet tot God.

Ik zag ‘t niet meer zitten,
het werd mij allemaal teveel.
Ik wilde alles redden,
maar de angst bekroop mijn keel.

Toen, hoorde ik een kinderstem,
het zong een vrolijk lied.
Over Hem, die stierf om ons te redden.
Toen,begreep ik mijn droefheid niet.

Geen tijd staat stil


Soms is het of de tijd even stil gaat staan
of er geen toekomst in het verschiet meer is
gevangen door zwaar verdriet of een gemis
en kun je alleen bijna niet verder gaan.

Zwaar en vermoeiend zijn dan de dagen
eenzaam en donker zijn dan de nachten
worden gestuurd door duistere krachten
wij worden belaagd door angstige vragen.

Wat helpt het stil te staan bij al die zorgen
te blijven hangen in ellende en verdriet
terwijl Hij ons in Zijn liefde heeft geborgen

met eeuwige toekomst nog in het verschiet
van wieg tot graf wil Hij ons altijd verzorgen
voert aan Zijn hand ons in de nieuwe morgen.

Eenzaamheid tussen velen


Fluisterde dat ik spijt had
maar wist niets te zeggen
heb U lief maar geen woorden
die afstand kunnen overbruggen
geen zicht dat ik U ogen zie.

Neem alleen mijn hand
en glimlach zwijgzaam
leg U wang tegen die van mij
kom naar mij toe en kijk in
mijn ogen met Uw rustige blik.

Verzeker mij vrede en geluk
geef mij gevoel van liefde
wees zekerheid die mij leidt
als ik in eenzame wegen ga
tussen vele mensen.

Alles komt goed op zijn tijd


Als eens de dagen tegen zitten
Wees niet bedroefd
Als je pijn moet lijden
Houd je flink
Als je eens geen lichtpunt ziet
Wees niet bevreesd
Als je eens de dood voelt naderen
Vertrouw op de toekomst

Als je bedroeft bent
Komt de tijd dat je weer zult lachen
Als je van pijn lijdt en moet huilen
Zal er ook tijd komen van vreugde
Als je alles somber en zwart ziet
Zal er morgen weer licht zijn
Als je angstig rouwt om de dood
Zul je in de toekomst dansen.

Troost


Hoe hoog zijn bergen die men niet kan overwinnen
Hoe diep dalen en ravijnen waar geen bodem is
Hoeveel de redenen die wij als uitvlucht verzinnen
Hoeveel lopen wij door beschuldigingen mis.

Hoe breed rivieren die niet te overbruggen zijn
Hoe ver zijn zeeën die ons van mensen scheiden
Hoeveel hindernissen doorkruisen onze lijn
Hoe nodeloos zijn vele woorden die ons doen lijden.

Hoe troostvol is een blik vol mededogen
Een arm om je schouder, een woord vol begrip
Een vriend waar je altijd op kunt bogen
Als een zon die haalt je uit een dip.

Ergens ter wereld

eijsbouts01
Ergens ter wereld, luiden de klokken,
loeien sirenes hun doodsgeschal,
vallen de bommen in huizenblokken,
en mensen sterven bij tal.

Ergens ter wereld, luiden de klokken,
en ijzig is hun zang,
waar ze begrip en ziel schokken,
angst en verderf een leven lang.

Ergens ter wereld, luiden de klokken,
en beieren dood en verdriet,
doen duizenden de adem stokken,
o Heer, toch onze geliefden niet?

Ergens ter wereld, luiden de klokken,
vreugde en vrijheid over het land,
feest, over huizen in rijen en blokken,
vrijheid, in daad en verstand.

Ergens ter wereld, luiden de klokken,
luiden, van liefde en trouw,
een paar mensen wier harten elkaar trokken,
die zeiden; “Ik houd van jou!”.

Ergens ter wereld, luiden de klokken,
het begin van een nieuw leven in,
alsof ze de wereld willen verlokken,
te zoeken naar de levenszin.

Ergens ter wereld, klinkt het klokgeluid,
als een kreet van overwinning,
een overwinning, door geen macht gestuit,
knielen de mensen in dank en bezinning.

Bevrijdend woord

Warrelende gedachten,
tussen vrees en hoop
zoeken beschutting
in zwijgend vertrek,
willen niet eenzaam
het zicht vertroebelen
maar vinden geen houvast
in samenhang, geen lach.

Leven geremd door gedachten
rusteloos met huilend gemis
gevangen in angst
slechts steun vindend
in woorden van troost
gesproken tot harten
door mensen verscheurd
door één Woord bevrijd.

Nee, jij bent niet weg

Aan vaders hand
Nee, jij bent niet weg van deze aarde
ook al zien wij je hier nu niet meer
in onze gedachten blijft jouw waarde
we weten zeker, straks zien wij jou weer
als wij ons daar bij jou mogen voegen
zal onze vreugd zo overstelpend zijn
samen met de engelen die jou droegen
sámen feesten in het hemelse festijn.

Nooit zullen we dan meer droevig wezen
altijd met liefde en vreugde bij elkaar
geen verdriet of dood valt dan te vrezen
worden we behoed door onze Middelaar
jij waar wij van moesten scheiden
zien wij dan terug daar bij de glazen zee
vriend en vijand zullen nooit meer lijden
daar heerst enkel blijdschap, enkel vree.