Herfstdag

weerspiegelende herfst Marijke Abbink
Omhangen met parelen
ontwaakt zij in de morgen
gekleed in tule en satijn
haar haren glinsteren
van diamanten en robijn.

Haar blauwe ogen stralen
helder licht als zonneschijn
en in de azuren weiden
hoedt zij de witte wol
drijvend boven paarse velden.

Met strelende hand
gaat zij door het lover
schudt de moede kruin
vleit het blad ter aarde
van bos en tuin.

Kenmerkend

bospad
Nu gaan eerste bladeren vallen
bedekken koude zompige grond
hopen door de wind op wallen
in dit jaargetij is hun cyclus rond

cirkelen en waaien nog in vele kleuren
tussen bomen huizen en straten door
vullen tuinen met hun geuren
gevleid onder elke boom die zijn kruin verloor

straks gaan eerste vlokken de grond bedekken
kleuren heel de aarde smetteloos wit
zie nu vogels naar het zuiden trekken
dan neemt winter de aarde weer in bezit.

Op ’t stille bospad


Stil zijn nu de paden
stil is heel de natuur
bomen verliezen hun zaden
de hemel is van blauw azuur

heerlijke frisse wind waait
schoner worden de kleuren
’t veld ligt leeg, gemaaid
alles is vol van herfstgeuren

op ’t stille pad waar ik loop
denk ik nog terug aan dagen
en tijden vervuld van hoop
dat ik geen zorgen had te dragen.

Blijvende toekomst


Nog hoor ik kleine zangers
in de hoge eiken
verscholen tussen jonge groen
ergens achter in mijn tuin
de houtduif ritmisch koeren.

Nog zie ik de kieviet
buitelen door de lucht
luid zijn naam scanderend
boven fris groene weide
de mauwende buizerd gaan.

Nog voel ik zonnestralen
loomheid van een zomerdag,
zie bloemenweelde in perken
snuif geur van rode roos
al wandelend door parken.

Nu denk ik nog mijmerend
aan die verleden tijd,
in herfst die in kleuren
zich aan toekomst wijdt
voor nieuw levensgebeuren.