Over eindeloze weg


Al is de weg ook eindeloos lang
eens zal ook hier een eind aan komen
hebben wij de horizon bereikt
zien wij uitkomst van onze dromen
waar de levensnevel eeuwig wijkt.

Daar leven wij door licht omgeven
aan gouden strand en glazen zee
in vrede en een pijnloos leven
komend vanaf woeste baren
landend aan de veilige ree.

Stilte spreekt


Ik wil slechts horen de wind door de bomen
ruisen van de zee achter de duin ver hier vandaan
vleugelslag der vogels die naar het zuiden gaan
verder wil ik alleen nog van de stilte dromen

het zwijgend woord dat de aard eens vulde
met vrede in golven van liefde en geluk
waarin mens en natuur elkaar zonder druk
in norm en waarde als gelijkwaardig duldde

het Godsbesef uit eerbied als hoogst in ’t vaan
de Schepper van al dit schoon in groot ontzag
op deze wereld waar rumoer klinkt als donderslag,
in rust en stilte danken voor ons bestaan.

Waar oorlogsgeweld als noodzaak wordt gepreekt
zullen we bidden om rust, tot stilte spreekt

Volle bladzijde


Late avondrood doet mij denken
aan verlopen dag vol licht en zon
in momenten weer herdenken
hoe deze dag met ochtendrood begon.

Daar was genot van herfstkleuren
een hemel strak en kobalt blauw
in het bos volop frisse geuren
velden bedekt met parelend dauw.

Een horizon in nevels gehuld
strekte zich van einder tot einder uit
in natuur vol verwachting gevuld
heerst stilte hoort men geen geluid.

Nu het avondrood zacht verdwijnt
hemel langzaam met sterren vult
reeds de heldere maan verschijnt
is het blad van deze dag gevuld.

Luister stilte


Luister stilte, naar het ruisen van de wind
Luister naar het briesje
Dat zacht het riet golft langs de oever
En hoor het antwoord
In de lach van een kind

Luister stilte, naar de zang der vogels
Naar de blijdschap die daarin klinkt
Ver verheven boven aards kabaal
Genot dat ons dagelijks omringt
In steeds herhalend verhaal

Luister stilte, en vertel ons wat je hoort
Van de vogels, van de bomen,
Van het ruisende riet
Veroorzaakt door de stille wind
En de lach van het kind

Verbondenheid in nieuwe wereld


Door stilte zal ik groeien
omdat er zoveel zijn
die woorden niet willen horen
niet luisteren naar muziek
schone klanken slechts verstoren
in eindeloze herhaling van kritiek.

Naar stilte wil ik luisteren
die eindelijk niet negatief
schoonheid af zal kraken
maar in begrip laat zien
hoe liefde mensen kan maken
tot steun ook voor u misschien.

Hoop op groei van nieuwe wereld
enkel door onderling begrip
behoefte elkaar niet te bezeren
vriendschap een heel leven lang
en steeds weer van elkaar te leren
verbondenheid in onderling belang.

Ver weg


Onafzienlijk ver de verten
over een eindeloze zee
tot de einder gaat deining
zoals mijn ziel
zoekt rusteloos vrede
aan veilig geborgen ree

oneindig strekt de hemel
zich over verten uit
mijn gedachten zweven
als vogels naar de kim
als een schip
over eindeloos deinende zee

dromend van blanke stranden
waar witte vogels zijn
en groene palmen wuiven
in vriendelijk zonnelicht
in het blauw, witte wolken
schrijven een vredesgedicht.

Na vreedzame dag


Ik zoek de woorden die als zang der vogels klinken
vanuit de kruinen in de vroege morgenstond
als aan de horizon de eerste stralen blinken
en witte nevel zich verspreidend over grond.

Het woord dat nacht’lijk duister weer op zal doen klaren
het leven als het ware uit de dood weer wekt
dan zal de aarde weer het nieuwe leven baren
zolang de zon met licht en warmte overdekt.

De bomen ruisen zacht de melodie en woorden
het golvend koren deint in stille regelmaat
aan stille oever klinken zacht door ‘t riet d’ akkoorden
een zang van vrede tot het eind der dageraad.

En als s’avonds stilte valt na de laatste klanken
dan rest mij slechts de handen vouwen…. en te danken.

Ontspanning langs breed water


Waar toef ik beter, rustiger
dan aan oever van breed water
verscholen tussen pluimen riet
en vogels over golven scheren
zonder iemand mij hier ziet.

Genietend van onbeschrijflijk ritme
van wind en golvenspel
naar muziek door rietkraag luisteren
veroorzaakt door wuivende halmen
die mij een gedicht toe wil fluisteren.

En de zon werpt flonkeringen
als sterren over het watervlak
ergens te midden van wijde velden
in tomeloos schoon van de natuur.

Laat stadsbeeld


Als vuurwerk is het weerkaatsend licht
fonkelend in golfjes op zachte bries
bij avondschemer als vlammend gedicht
zacht rumoer dat vanaf de kade blies
bevestigt hier landelijke vrede en rust
door vrijheid en ruimte van de natuur
wordt dagelijks opgelopen stress gesust
komt men tot ontspanning op late uur
genietend van het schone stadsgezicht
welt vanzelf uit mijn binnenste een gedicht .

Luister


Geef stilte een naam,
inhoud aan niets
draag wind op je schouders
bevochtig je hoofd met dauw
en luister naar vogelzang.

Geef eenzaamheid een naam
laat massa zwijgen
dring door in het diepste bewustzijn
van menselijkheid en liefde
luister naar een stem die roept.

Geen stilte of eenzaamheid
geeft inhoud aan massaal zwijgen
en niets kan geen wind dragen
noch doordringen in bewustzijn
luister slechts naar de stem van liefde.