Positief afwachten


Zacht ruisen stromen tijd aan ons voorbij
stil zonder werkelijk aandacht vragen
verdwijnen zonder opzien uren, dagen
en voor ons staan nieuwe tijden weer op rij

op de laatste dag komen wij tot bezinning
dat zoveel wat mis is onherroepelijk was
menig wond die wij opliepen nooit genas
onze hartenpijn daar niet voorbij ging.

Nu breken in de toekomst betere tijden aan
veel deuren staan daarvoor voor ons open
van onze goede wensen het beste te hopen
om voor vrede schouder aan schouder te staan.

Zacht ruisen dan stromen vrede aan ons voorbij
en voor ons staan nieuwe tijden weer op rij.

Opsporing verzocht


Met iets of wat afwezige blik
stond hij op de hoek
net of hij niet wist
waar hij heen moest.

Ik tikte hem op zijn schouder
vroeg of ik misschien helpen kon
z’n ogen veranderden
in gloeiende kolen vuur.

“Niemand helpt mij
en ik heb niemand nodig”
bitste hij mij toe
en draaide zich om.

Met grote stappen
liep hij de straat uit
en ik vraag me af,
wie en waar is hij?

Fictie of realiteit


Stil is deze dag weer langs getrokken
zonder rumoer of kabaal
dagelijks normaal gebeuren
onder een bleke herfstzon
tussen schone herfstkleuren.

Was het een deel van een droom
een fictie van alleen verlangen
een beeld zo wij graag zien
of realiteit van rust en vrede
in alledaags gewoon stramien.

Laat in werkelijkheid horen
vanuit hart en brein geboren
dat de wereld vol mag zijn
van dagen als deze
in een toekomst zonder pijn.

Individualisering

Man taking a lot of money proud and self-satisfied in love yourself concept on isolated yellow background

Verten zijn niet ver meer,
de wereld is zo dichtbij
maar verder zijn mensen
gedreven uit elkaar
door onbegrip en onvermogen,
de afgunst weegt zo zwaar.

Mensen in dorpen en steden
wonen allen zo dichtbij
maar mijden steeds elkander
als wonen ze zo ver uit elkaar
kennen niet die ander
de afstand is zo schrijnend tastbaar.

Niemand

smugged young businessman sitting on a stool on black background

Vragen niet beantwoord
kennis alleen onthouden
hulp zo vaak ontzegd
geen hand ooit uitgestoken
waarheid weerlegd

samenleving ontwrichten
individueel en anoniem
verschuilen achter massa
bal masqué zonder gezichten
benaderen alleen op afstand

brein zonder denken
alleen volgen in gelid
hart zonder bloedstroom
ogen waar geen leven in zit
en gevoel vooral bevroren.

Recessie


Pakken wat je pakken kunt,
hebben is hebben, houden is kunst.

Sparen graaien potten maar.

Jatten zakkenvullen stelen hier-en-daar.

Een bankie kraken
een auto pikken
rammen die juwelenzaken
ergens miljonair kop in tikken.

Dag oom agent
hoe gaat ’t met u?
Ik ben een beste vent,
alleen geen parvenu.

Recessie? Hoe kán dat nou?
Ga ik verhuizen, sta jij straks in de kou.

Crisismetaforen


Takken van mijn boom gerukt
liggen verspreid op het tuinpad.

In bossen vleien gouden bladeren
zich rottend op de bodem.

In water zakt de lelie
terug naar ’t stinkend drab.

Over groene velden
kwijnen laatste bloemen.

En op gouden stranden
liggen lege schelpen

van oesters die wij hebben gegeten
tussen wrakhout van onze zekerheid.

Herdenken en vieren


Ik heb een krans gelegd
voor hen die vielen
bloemen ter nagedachtenis
in stilte hen herdacht
die streden voor onze vrijheid
gerouwd om die niet meer zijn.

Ik heb de vlag gehesen
ter ere van het feest
om de vrijheid te vieren
van hen die levend zijn
want zij die hun leven lieten
wilden dat wij blij zouden zijn.

Afrika


Blauwe nevels sieren gindse einder
bergen rijzen op als een watermuur
gele golven over dorre savanne
bijna geen leven tijdens ’t middag uur

recht boven staat daar in al zijn glorie
de niets ontziende brandende zon
men kent niet anders ’t is de historie
van klimaat waar niemand ontwikkelen kon

maar geen klimaat van weersomstandigheden
heeft daar de vooruitgang zo beperkt
reeds eeuwen heeft dit werelddeel geleden

nog gelooft men dat echte hulp niet werkt
men noemt Afrika het verloren werelddeel
alleen de gedachte al vliegt mij naar de keel.

Het gehele etmaal


Geniet van heel de dag
morgen, middag en avond
rust in de nacht
gevolgd door ochtendstond

geniet in vroege schemering
kleuren aan de horizon
en ’s avonds de herinnering
hoe ‘s morgens de dag begon

geniet van mensen op straat
van bloemen in de tuinen
als je eenzaam door velden gaat
of in bossen loopt te grasduinen

en ook al zit de dag niet mee
geniet toch van elkaar
ware vreugd deel je met z’n twee
gedeelde smart is zelden zwaar

Samenleving


Hart waarin een woord van vrede en rust
vol liefde en vertrouwen voeding vindt
zich door geen achterklap of onlust bindt
op geen zelfzucht van eer en roem belust.

Onbaatzuchtig hart dat slechts liefde kent
in een wereld zonder mededogen
waar mensen elkaar alleen gedogen
geen mens zich tot individuen wendt.

Laat je niet sleuren in die mentaliteit
zodat je ook niet zelf zo verhardt
strooi liefde en vriendschap overal rond.

Wees een mens, behels de realiteit,
dat de eenzaamheid iedereen verstart
niemand nog ooit in onvrede ‘t geluk vond.