Recessie


Pakken wat je pakken kunt,
hebben is hebben, houden is kunst.

Sparen graaien potten maar.

Jatten zakkenvullen stelen hier-en-daar.

Een bankie kraken
een auto pikken
rammen die juwelenzaken
ergens miljonair kop in tikken.

Dag oom agent
hoe gaat ’t met u?
Ik ben een beste vent,
alleen geen parvenu.

Recessie? Hoe kán dat nou?
Ga ik verhuizen, sta jij straks in de kou.

Crisismetaforen


Takken van mijn boom gerukt
liggen verspreid op het tuinpad.

In bossen vleien gouden bladeren
zich rottend op de bodem.

In water zakt de lelie
terug naar ’t stinkend drab.

Over groene velden
kwijnen laatste bloemen.

En op gouden stranden
liggen lege schelpen

van oesters die wij hebben gegeten
tussen wrakhout van onze zekerheid.

Herdenken en vieren


Ik heb een krans gelegd
voor hen die vielen
bloemen ter nagedachtenis
in stilte hen herdacht
die streden voor onze vrijheid
gerouwd om die niet meer zijn.

Ik heb de vlag gehesen
ter ere van het feest
om de vrijheid te vieren
van hen die levend zijn
want zij die hun leven lieten
wilden dat wij blij zouden zijn.

Afrika


Blauwe nevels sieren gindse einder
bergen rijzen op als een watermuur
gele golven over dorre savanne
bijna geen leven tijdens ’t middag uur

recht boven staat daar in al zijn glorie
de niets ontziende brandende zon
men kent niet anders ’t is de historie
van klimaat waar niemand ontwikkelen kon

maar geen klimaat van weersomstandigheden
heeft daar de vooruitgang zo beperkt
reeds eeuwen heeft dit werelddeel geleden

nog gelooft men dat echte hulp niet werkt
men noemt Afrika het verloren werelddeel
alleen de gedachte al vliegt mij naar de keel.

Het gehele etmaal


Geniet van heel de dag
morgen, middag en avond
rust in de nacht
gevolgd door ochtendstond

geniet in vroege schemering
kleuren aan de horizon
en ’s avonds de herinnering
hoe ‘s morgens de dag begon

geniet van mensen op straat
van bloemen in de tuinen
als je eenzaam door velden gaat
of in bossen loopt te grasduinen

en ook al zit de dag niet mee
geniet toch van elkaar
ware vreugd deel je met z’n twee
gedeelde smart is zelden zwaar

Samenleving


Hart waarin een woord van vrede en rust
vol liefde en vertrouwen voeding vindt
zich door geen achterklap of onlust bindt
op geen zelfzucht van eer en roem belust.

Onbaatzuchtig hart dat slechts liefde kent
in een wereld zonder mededogen
waar mensen elkaar alleen gedogen
geen mens zich tot individuen wendt.

Laat je niet sleuren in die mentaliteit
zodat je ook niet zelf zo verhardt
strooi liefde en vriendschap overal rond.

Wees een mens, behels de realiteit,
dat de eenzaamheid iedereen verstart
niemand nog ooit in onvrede ‘t geluk vond.

Crisis?


Veel mensen beseffen
niet dat hun tekort
alleen een tekort is
aan hun overvloed.

Evenals westerse samenleving
niet beseft dat
haar “economische crisis”
slechts een áfnemen
van hun overschot is

Die ze de “derde wereld”
heeft misgund!

Let wel!
De “derde wereld”
is toevallig dezelfde wereld
als waar jíj op leeft.

Levensrealiteit


Door duister schiet met lichte flitsen
werkelijkheid in waan voorbij
tekenen scherpere contouren van nachten
en uren van waken tot dagen vol
dromen door schemer gewekt.

En tussen duister en schemer
ontwaken seconden die uren lijken
in morgenstond tot rood aan einder
en kimme ontvlamt in vuren
van schoonheid en waan verdrijft.

Door licht van zon en hoopvolle bogen
zwoegt moeizame dag naar avondlicht
daar geen kans werd gegund aan
werkelijk leven van rust en zelfrespect
maar werd gevuld door dwang en plicht.

Idealisme


Zwijgend loop je ‘t pad
en bijna niets ziende
volg je vervlogen dagen
kou trekt door je hoofd
je hoort geen vogelzang.

Loopt stil verder
met koude wind
warmte en zon mijdend
de vredige streken
waar je rust vindt.

Je nevelig brein
vol angst en ellende
strijd lijkt gestreden
van het ideaal
wat je nauwelijks kende.

De kern heb je gemeden.

Hoe zachtkens vaart ons bootje


De tempratuur loopt op
de ijskap smelt
‘t is heus geen mop
stemmen worden geteld
straks loopt Nederland vol
’t water wordt te hoog
de media staat bol
hoe houden we het droog.

We steken de dijken door
dan kalmeren we ’t water
en wie z’n land verloor
die zit dan met een kater
stemmen-horen op een zitting
één vierde is het eens
die heeft ook geen bezitting
is Chileens of Roemeens.

Na afloop telt men stemmen
en ondanks “kleine” minderheid
zal men de uitkomst niet remmen
men is tot onderlopen bereid
nu verder geen gedrens
zo zal ’t gaan en is besloten
en ligt de democratische grens
ergens onderin verzopen sloten.

Naar binnen gericht


Door het half duister van komende dag
en rosse gloed langs verre strook der horizon
nog kille adem van vroege ochtend
en de dag geen helderheid verschaft
maar sudderend zijn eigen wegen baant
ligt het waanbeeld dat het nooit zal beteren.

Zacht trekt nevel zijn sluiers over velden
ontneemt dikwijls ons ook laatste zicht
op onontbeerlijke warmte van licht
en wij lopen langs zonder elkaar te bemerken
slechts eigen zorgen wegend en bewerken
doen bij eerste zonnestralen de luiken dicht.

geluk- en liefde-inflatie


Samen wachten langs wegen
waarover verkeer steeds meer
en harder raast alsof tijd
steeds korter gaat duren
slijtage nooit heeft bestaan.

Maar staand langs die wegen
zien we enkel verkeer dat geen
tijd kent om te kennen en
alleen in haastige spoed
wielen van vuil en bloed ontdoet.

Staand langs die wegen van haast
vliegen in blindheid ver langs elkaar
slechts horend klinkende munten
als belangrijkste voor geluk
breekt langzaam liefdestijd stuk.