Levensrealiteit


Door duister schiet met lichte flitsen
werkelijkheid in waan voorbij
tekenen scherpere contouren van nachten
en uren van waken tot dagen vol
dromen door schemer gewekt.

En tussen duister en schemer
ontwaken seconden die uren lijken
in morgenstond tot rood aan einder
en kimme ontvlamt in vuren
van schoonheid en waan verdrijft.

Door licht van zon en hoopvolle bogen
zwoegt moeizame dag naar avondlicht
daar geen kans werd gegund aan
werkelijk leven van rust en zelfrespect
maar werd gevuld door dwang en plicht.

Idealisme


Zwijgend loop je ‘t pad
en bijna niets ziende
volg je vervlogen dagen
kou trekt door je hoofd
je hoort geen vogelzang.

Loopt stil verder
met koude wind
warmte en zon mijdend
de vredige streken
waar je rust vindt.

Je nevelig brein
vol angst en ellende
strijd lijkt gestreden
van het ideaal
wat je nauwelijks kende.

De kern heb je gemeden.

Hoe zachtkens vaart ons bootje


De tempratuur loopt op
de ijskap smelt
‘t is heus geen mop
stemmen worden geteld
straks loopt Nederland vol
’t water wordt te hoog
de media staat bol
hoe houden we het droog.

We steken de dijken door
dan kalmeren we ’t water
en wie z’n land verloor
die zit dan met een kater
stemmen-horen op een zitting
één vierde is het eens
die heeft ook geen bezitting
is Chileens of Roemeens.

Na afloop telt men stemmen
en ondanks “kleine” minderheid
zal men de uitkomst niet remmen
men is tot onderlopen bereid
nu verder geen gedrens
zo zal ’t gaan en is besloten
en ligt de democratische grens
ergens onderin verzopen sloten.

Naar binnen gericht


Door het half duister van komende dag
en rosse gloed langs verre strook der horizon
nog kille adem van vroege ochtend
en de dag geen helderheid verschaft
maar sudderend zijn eigen wegen baant
ligt het waanbeeld dat het nooit zal beteren.

Zacht trekt nevel zijn sluiers over velden
ontneemt dikwijls ons ook laatste zicht
op onontbeerlijke warmte van licht
en wij lopen langs zonder elkaar te bemerken
slechts eigen zorgen wegend en bewerken
doen bij eerste zonnestralen de luiken dicht.

geluk- en liefde-inflatie


Samen wachten langs wegen
waarover verkeer steeds meer
en harder raast alsof tijd
steeds korter gaat duren
slijtage nooit heeft bestaan.

Maar staand langs die wegen
zien we enkel verkeer dat geen
tijd kent om te kennen en
alleen in haastige spoed
wielen van vuil en bloed ontdoet.

Staand langs die wegen van haast
vliegen in blindheid ver langs elkaar
slechts horend klinkende munten
als belangrijkste voor geluk
breekt langzaam liefdestijd stuk.

De dictator


Hij groeit in macht en zelfzucht en ziet de wereld aan zijn voeten
Maar geen eenvoudig krijgsvolk dient hem overtuigt en onderdanig
Omdat een ieder die zijn wet ontduikt als banneling moet boeten
Geen mens beschouwt zijn leiding als normaal, meer als buitenissig

Hij voelt zich als redder van een vrije veilige maatschappij
Vrijheid voor elk volk voor heel de wereld met alle geweld
Voor hem de eer, de roem, de glorie en iedereen is blij
Hij wordt bejubeld ondanks zoveel doden, maar dat is niet wat telt

Wanneer zal eens een eind aan al die oorlog en gruwel komen
En kan elk mens in rust en vrede leven in eigen huis en land
Wanneer zal jonge mannen niet meer het leven worden ontnomen
Gebruiken overheden en regeringen eindelijk verstand

De hoop op vriendschap en vrede zal eeuwig blijven bestaan
Zo lang hebzucht en jaloezie heersen doet niemand er iets aan.

Eeuwige vragen


Wanneer zal eindelijk het tij
z’n rust eens vinden
in gelijkheid van gemoed.

Zullen stromen eensgezind
een richting vinden
op de thermiek van de wind.

Gaan gedachten in één tempo
samen in vriendschap om
om parallel van geluk te zoeken.

Vinden woorden eindelijk
juiste klank van vreugde
in menselijke omgang met elkaar.

Flat


Konijnen horen niet in hokken opgesloten
die laat mijn vrij huppelen in ruime ren
zodat ze zich niet aan elkaars gedrag stoten
toch ben ik blij dat ik geen konijn ben.

Ik kan gaan en mij bewegen
als het moet zelfs door het platteland
met soortgenoten over overvolle wegen
overal heb ik de vrije hand.

En ’s avonds na een lange dag
kruip ik weer in m’n eigen hol
bedenk met cynische lach,
“Zo, dit konijnenhok zit weer vol”.

Deuren open


Van ver ziet men hen komen
zoekend vrede, vrijheid en geluk
van bevrijd vaderland dromen
waar familie leeft onder druk.

Zoeken warmte, geborgenheid
ver van familie en vrinden
wachten tot hun volk wordt bevrijdt
om elkaar in vrede te vinden.

Wij stellen deuren open
begroeten met warme hartelijkheid.
Óf zien hen liever een deurtje verder lopen
zijn we niet genegen tot menselijkheid?

We staan bekend als tolerant
kiezen “schone schijn” tendens
maken hen even slechts blij
zetten hen daarna weer over de grens.

Versplintering


Verzamel de splinters spiegelglas
Als glinstering van het verleden
Weerkaatsing hoe het leven was
En is vergeten in het heden

De brokken van onze eigen schuld
Die scherp de aarde bedekken
Al zijn ze in mantel der liefde gehuld
Blijven in ‘t zonlicht aandacht trekken

Zo blijft het gedeelde spiegelbeeld
Een fractie slechts van het leven
En blijft de wereld steeds verdeeld
En elk mens alleen voor zichzelf streven.

Machteloosheid


Sta starend over golven
van een zee
waar ik einder niet kan zien
op een strand
onder branding bedolven

en met die vlakte
deinen mijn gedachten
naar andere zijde
waar ook land moet zijn
waar leven om leven vraagt

hoor over horizon
de roep om hulp
zie hopeloos
handen uitgestoken
maar de zee is zo diep, zo ver.

Strijdigheden


Niet alle woorden zullen blijven hangen
elke waarde ligt in eigen begrip
zij onbewust of in diep verlangen
met elkander zijn of door egotrip
verstoten tot aan verre horizon
en zoeken naar vernieuwd geluk
waar ook eens de dag begon.

Zullen wolken en zon wisselen
zal licht naast schaduw gaan
in duister sterren fonkelen
daags de zon en ’s nachts de maan
zoals leven en sterven is gegeven
waarin we liefde en warmte ontvangen
in voortdurend samen streven
naar ons hoogst en grootst verlangen

Structureel

?????????????????

Als ware wirwar lopen straten
tussen gebouwen, huizen, kantoren
werelden van beton en steen
verstikkende opmars niet te stoppen.
zoekend naar ruimte en licht
loopt mijn ziel verdoold
tussen velen zwijgend en blind
die met geopend oog niet zien
noch horend iets horen
in hopeloze eenzaamheid
voelend zich in massa verloren.

Kamerbegroting


Georganiseerd en geolied kartel
stal al mijn centen
met zoete woorden, dat wel,
maar ik zit nu op de krenten

’t is in belang van gemeenschap
(zeggen ze honing zoet )
met brede smile als is ’t een grap,
tja, ze weten hoe dat moet.

Nou ja, laat ze er gelukkig mee wezen
uiteindelijk heb ik zonder bezit
in dit onveilig land ook niks te vrezen

dus denk niet dat ik er mee zit
ik ben van mijn eigen beurs geen dief
en ze komen niet aan m’n zon en lief.