zo vreselijk stil kan het zijn


Waar zijn nu al mijn vrienden Heer
waarop ik dacht te kunnen bouwen
van hen zie ik nergens iemand meer
terwijl ik dacht hen te vertrouwen.

Ik heb getracht hen steeds bij te staan
te ondersteunen in moeilijkheden
door diepe dalen met hen mee te gaan
maar nu mis ik hen in het heden.

Nu ik angstig om mij heen zie Heer
is er niemand die met mij opgaat
slechts voor U buig ik mij nog neer
het is zo stil als ook U mij verlaat.

Want in de stilte hoor ik toch Uw stem
zo helder en zo duidelijk tot mij spreken
niet buitenaf, vanbinnen hoor ik hem
steeds opnieuw mijn aandacht smeken

Levensrealiteit


Door duister schiet met lichte flitsen
werkelijkheid in waan voorbij
tekenen scherpere contouren van nachten
en uren van waken tot dagen vol
dromen door schemer gewekt.

En tussen duister en schemer
ontwaken seconden die uren lijken
in morgenstond tot rood aan einder
en kimme ontvlamt in vuren
van schoonheid en waan verdrijft.

Door licht van zon en hoopvolle bogen
zwoegt moeizame dag naar avondlicht
daar geen kans werd gegund aan
werkelijk leven van rust en zelfrespect
maar werd gevuld door dwang en plicht.

Verdrááit


Verdraait men noemt mijn woorden geen sonnetten
ziet geen metrum inhoud of zelfs melodie
vindt ook dat ik het verschil niet duidelijk zie
manlijk staand naast vrouw’lijk liggend te zetten

normaal houd ik mij meestens zeer afzijdig
van smalend opmerking en snerend kritiek
zelden hoort men van mij bijtende repliek
maar soms is men zelf toch slepend onzijdig

een ieder moet wel weten wat hij zoal doet
maar in het geval hijzelf slordig werk levert
wijl hij over andermans gebreken zevert
strooit men hem zijn fouten al snel voor de voet

hoeveelheid van mijn fouten is niet te vatten
van anderen wil ik ze ook niet schatten.

Geen inspirtie


Nergens kan ik mijn inspiratie vinden
niet in huis of ergens zo maar op straat
dan weet je weer dat je op aarde staat
een dichter waait vaak mee met vele winden.

Ik zoek me eerlijk bijna te pletter
vind alle troep die je maar bedenken kunt
ook fragmenten van ouwen slaan geen munt
aan ’t eind van mijn getob heb ik geen letter.

Alsof geen lamp bij mij wil gaan schijnen
de duistere avond valt op mijn oude dag
hoe zal mijn concurrente haar verblijden.

Misschien kan ik beter in niets verdwijnen
dan moeten horen haren honende lach
beter kan ik mij aan mijn schapen wijden.

Wat de wereld stil doet zijn


Door stille straten dwaalt mijn geest
Als door de herfstwind gedreven
Als wolken langs het hemelruim
En veel kleurige bladeren uit de kruinen
Misschien een lichtelijk verstrooit
Bij nadering van witte vlokken

Winter is in aantocht en de ganzen
Kondigen de serene velden aan
Van stille maagdelijke schoonheid

Overtuiging en principe


Ik heb de druk ervaren
Van leven met ziekte en pijn
En vraag me af waarom
Al weet ik zeker
Dat ik nooit een antwoord zal krijgen
En accepteer ook niet
Dat het eigen schuld zou zijn

Maar dat ze aangedaan zouden zijn uit liefde
Is wel de meest menselijke fout
Er zijn veel meer besturende factoren
Die ons naar twijfelen leiden

Het enige dat me zekerheid geeft
Is het vasthouden aan mijn overtuiging

Help mij


Ik zoek de rust, de vrede
De liefde, ik weet niet waar
Het moet toch ergens wezen
Wijs mij de weg daar heen
Zonder kan ik niet

Geef mij je hand en leidt mij
Naar de rust, naar de vrede
Met liefde zo jij alleen die geeft

Kom, neem mij mee
Laat mij niet vruchteloos zoeken
Rust en vrede vind ik alleen bij jou

Geef mij die liefde
Die ik alleen bij jou vind
En laat mij niet
Meer vruchteloos zoeken.

Idealisme


Zwijgend loop je ‘t pad
en bijna niets ziende
volg je vervlogen dagen
kou trekt door je hoofd
je hoort geen vogelzang.

Loopt stil verder
met koude wind
warmte en zon mijdend
de vredige streken
waar je rust vindt.

Je nevelig brein
vol angst en ellende
strijd lijkt gestreden
van het ideaal
wat je nauwelijks kende.

De kern heb je gemeden.

Komend seizoen


Als stormen straks gaan liggen
en zeeën worden vlak
rivieren stromen trager
velden één in kleur
over dijken en achter duinen
door struiken of in riet
zal de wereld stil gaan slapen.

Rusten onder grijze wolkendeken
of in zacht gebroken licht
in verwachting voor een toekomst
van jong ontspruitend leven
en kleuren van nieuw palet.

Kleurrijke herinneringen


Langzaam zie ik kleuren leven
naar een nieuwe jaargetij
een eenzame vlinder
fladdert nog in mijn tuin
snoept nog de laatste nectar
uit de laatste hemelsleutel.

Een roos staat nog in bloei
en hier en daar herinnert
een gele plant nog aan zomer
tijden gaan door en seizoenen
volgen in gestaag tempo op
in jaarlijks wederkeren.

Het stervend groen kleurt
koortsig rood en geel
voordat bladeren ter aarde vleien.
De herinnering neem ik mee
van de laatste bloemen
zodat in mijn hart altijd lente
en zomer zal blijven.

Schemerstemming


Zachte deken van duister
vlijt rust voor stille nacht
over bedauwde veld
en legt windstil nevelsluiers
over contouren en silhouetten
van vaag zichtbare boerderijen

en scheidend licht
purper achter bomenranden
glanzend als een zee
over oplichtende stranden
waar late schepen sporen trekken
tussen donker wolken
scheidend de horizon.

Geniet nog even


Fietsend over slingerpaden door dichte bos
vrolijk fluitend met de vogels in de bomen
even van de alledaagse sleur bekomen
zo nu en dan rusten in het zachte mos

dan weer trekken over ruime weidse velden
gewoon genieten van heerlijk frisse lucht
en van weidevogels in hun hoge vlucht
geen zorgen om heren die de wetten stelden

geleerden die vertellen achter het bureau
hoe men de natuur het snelste kan vernielen
die beweren, het moet niet zus maar het moet zo

maar als het er op aankomt lichten ze de hielen
men ziet hen niet waar het werk wordt gedaan
goed of fout, zij verdienen er heus wel aan.

Als…


Als alle paden recht zouden zijn
beloften echt gemeend
en woorden niets dan waarheid
recht in hart en ziel vereend.

Als vrijheid voor ieder mens
een heel normale zaak zou zijn
en elk eens naar eigen wens
kan leven zonder pijn.

Als eens over heel de aard
vrede en vriendschap heerst
in verdeelde welvaart
niemand laatst en niemand eerst.

Als deze dromen uit zouden komen
hoeveel meer was dan leven waard
dan was de aardse balans volkomen
en leven niet door verdriet bezwaard.

Vreemde machten


Hopend is verlangen
brandend in mijn ogen
dat vrede wordt gevonden
waar nu haat nog heerst
zoek ik tussen massa
begrip en menselijkheid.

Moe gestreden tegen onrecht
gebroken door zinloos geweld
alleen tot angst gedreven
door macht, arglistig, vol bedrog.

Slechts overeind gehouden
door hoop op overwinning.