Zo ………


In iedere hartslag voel ik warmte
de hunkering naar geborgenheid
geen heimwee naar verleden
maar ook liefde en vrede in deze tijd.

Elke gedachte wil ik wijden
aan vriendschap en fatsoen
aan zorgend verder leven
geen loze kreten maar ook doen.

De woorden die ik wil spreken,
wel overdacht bewust gericht,
zullen harten noch zielen breken
maar voor u klinken als gedicht.

Vreemde parallellen


Zoek bergen
om dalen te ontdekken

wandel over droge plekken
om te rusten aan waterkant

wil hoogten niet beklimmen
niet in ravijnen te storten

zoek rust en stilte
om zang en muziek te horen

wil mijzelf blijven
om anderen te bekoren

genieten van leven
om in gebondenheid
tot zegen te wezen.

Pijn


Wil mij op stille plek verschuilen
ver van de bewoonde wereld af
gewoon om stil uit te huilen
te ontkomen aan onbegrepen straf.

Ik deed mijn best niet ijdel te wezen
maar leven met gelijkgestemden saam
en al was mijn kennis toch bewezen
niemand gunde mij enige faam.

Ach, laat mij ergens alleen mijzelf zijn
en schuilen in een donkere hoek
verbijtend mijn innerlijk pijn
voordat ik weer nieuwe steun zoek.

Op ’t Nieuwjaar


Wat zou ik u anders kunnen wensen
Dan veel voorspoed en geluk
Want voor alle mensen
Kan een jaar dan niet meer stuk
Maar vooral wens ik u gezondheid
En ook liefde en vrede met elkaar
Want zonder dat heerst er slechts strijd
En brengen mensen de wereld in gevaar
Daarom, wees allen elkaars vrinden
En zorg voor vrede en rust dit jaar

Nachtelijk waarneming


De straten hullen langzaam zich in duister licht
en eenzaam, depri dwaal ik tussen sombere muren
de ruiten staren als bolle ogen zonder licht
en houden geheimen verborgen in nachtelijke uren.

Een fluisterend paartje zie ik ergens in donker staan
verscholen voor nieuwsgierige spiedende ogen
ik loop glimlachend door in licht van ster en maan
zo’n tafereel kan mijn stemming weer verhogen.

Liever leren dan bèleren

Ik vestig niet mijn blik
op het ene punt
in één lijn aan het einde
‘k weet dat er vele straten zijn
waar zeer veel schoon
nog te genieten valt

maar is mijn hulp u ongewenst
vráág mij dan niet
uw straatje te betreden
kom liever op míjn pad
ik kan immer hulp gebruiken
met meerderen wordt ’t altijd wat.

Leven… nu


Laten wij de wereld weer vol kleuren verven
De beken en rivieren met leven vullen
En blazen de wolken van de hemelboog
Zodat de zon tranen op aarde droogt

Laten we dansen onder de regenboog
Als kinderen spetteren in plassen
Kuilen graven aan het strand
En kastelen bouwen hoog in de lucht

Als bejaarden wandelen over paden
Op een bank op een zonnige plek
Mijmeren, praten, lachen om vroeger
Kortom…, laten we de pijn vergeten.

Lenteraadselen?


Als bomen zouden vertellen langs het pad
wat ze hebben gezien in al die jaren
misschien goed dat ze zwijgen en dat
ze hun geheimen in stilte bewaren.

Wat heeft het gras langs het pad doen groeien
dan alleen regen of schaduw van die bomen
en kinderen, of mensen, die daarin stoeien?
Ach, laat het in stilte daarvan dromen.

Waarover zingen de vogels in groene kruinen
zodra dagen lengen en de zon warmer wordt
en mensen heerlijk in het gras liggen bruinen
niemand nog over kou of ongemak mort.

Ach, ik wil het allemaal niet zo precies weten
alles en ieder heeft zijn eigen keus
alleen van het goede genieten blijven weten
en gewoon gelukkig zijn is mijn leus.

Leeswijze


De pen weerspiegelt woorden
ontsproten uit mijn brein
die aan mijn hart behoorden
maar nooit gesproken zijn
geschreven zwart op wit
maar nooit gelezen
zo zal ’t ook met dit
schrijven echt wel wezen

ach, ik heb maling hoe u er over denkt
heb alles van mij afgeschreven
mijn pen in inkt gedrenkt
kan nimmer mijn gevoel weergeven
slechts tussen letters door
staat wat ik werkelijk voel
omdat ik hoop dat ik u niet stoor
met wat ik echt bedoel.

Laat mij maar


In een hoekje van mijn wereld
staat een dwerg en staart
naar de wolken, naar de bomen
en zwijgt stil.

In dat stille hoekje van mijn wereld
daar waar die dwerg staat
lijkt alles zoveel groter en massaler,
voelt die dwerg zich zo klein.

Toch ben ik het liefste
in die stille kleine hoek
zwijgend kijkend naar die reuzen
omdat ik geen voorrang zoek.

Koude rillingen


Dromend zit ik zomaar ergens heen te staren
naar plekken ik weet niet waar,
stil is het om huis, alleen de storm woedt
en verwaait de kruinen van de berken
zelfs binnen klinkt het loeien van de wind.

Koude dringt door dichte kieren
geen warmte houdt hier ook stand
zelfs bloemen zijn als ijs bevroren
verleppen kleurloos voor het raam
klokken laten alleen in de verte van zich horen.

Jan de schrijver


Jan Haak schrijft gedichten,
meestal heeft hij wel in de maak,
’t zij zware of ‘t zij lichte
’t is allemaal werk van Jan Haak.

Jan Haak is een kei in schrijven
ernstige zaken of vermaak
altijd zal ’t duidelijk blijven,
dit is een vers van Jan Haak.

Jan Haak schrijft heel romantisch
echte liefde van hem lees je vaak
niet vulgair of te erotisch,
nee, dat is niks voor Jan Haak.

Jan Haak mag ik graag lezen
zijn gedichten altijd raak
je hoeft niet anders te vrezen
ze zijn gewoon van Jan Haak.

Jan Haak is een echte dichter
schrijven ziet hij als zijn taak
als je het leest voel je je lichter
’t is allemaal typisch.. Jan Haak!