Zwijgende muze


Ach muze stop de tijd van eeuwig zwijgen
en geef mij ’t woord dat ik weer dichten mag
mijn woorden tot vers of zang zal rijgen
om droefheid om te buigen tot blijde lach.

Kom neem mij mee door dromen in de nacht
om saam te wachten op de schone ochtend
als zon en hoop voor ons weer stralend lacht
de horizon met rode gloed weer kleurend.

Ik wil genieten van de vogels in bomen
ik zie de paar’len over ‘t groene veld
genieten van wolken die van verre komen
maar waarom voelt mijn ziel zich zo gekweld.

Toch zal mijn muze spoedig wederkomen
geeft ’s daags de zon en ’s nachts de dromen.

Voetstappen en woorden


Zo schoon was de ochtend
Dat ik besloot tot een wandeling
Tussen land en water
Op blote voeten door ’t rulle zand
En achterom kijkend
Zag ik dat het water mijn voetsporen
Meenam naar de einder

Ach, dat de wind ook mijn woorden
Meeneemt naar die verre verte
En dat ze stranden daar onder die palmen
Waarin het rulle zand
Iemand ze vindt gelijk mijn sporen

Een weg door nevel

Blindelings ga ik door de laan der nevelen
Voetstaps tastend naar het pad der wijzen
Ontwaar bomen als mistige schimmen rijzen
Die bedreigend boven mijn hoofd prevelen

Laat mij slechts leiden door mijn intuïtie
Geen vermoeden waar ik ooit stranden zal
Bereik ik de top of kom ik eerder ten val
In wanhoop beraad ik mij op mijn positie

Waar vind ik eens het eind der nevelingen
Een zicht tot de horizon over verre velden
Een land waar geslachten over vertelden
Waar de zon altijd schijnt en vogels zingen.

Nieuwe tijd


Waar stilte van de nacht zich heeft gepaard
tot versmelting van geluid der zielen
in hoorbaar lichte ochtendstond vielen
een vibratie voor nieuwe dag ontwaard

vrij ontvankelijk licht, de tijd ontmoet
ruime zeeën van komende etmalen
turbulent gebeurtenissen vermalen
waarin zich jaar en eeuw van vuil ontdoet

dag verwijdert het nachtelijk duister
smelt in oase van licht en kleuren
de zwijgzaamheid hervormend in luister

en harten bewerkt tot open deuren
armen weer in warmte om schouders slaat
droevige zielen niet in de koude laat.

Levensherfst


Mij stemt de herfst niet somber en neerslachtig
ondanks temperatuur en vallen van blad
en overal water dat van paden spat
geniet ik van bladkleur rood, geel of bruinachtig

de wolken mogen dan wel grauw zijn van kleur
de zon mag dan wat korter en minder schijnen
mijn humeur zal er beslist niet door verdwijnen
dagelijks geniet ik nog van frisse herfstgeur

mijn hoop is dat mijn levensherfst ook mag wezen
als heel de aard in dit kleurrijke seizoen
echter zonder dat men mijn jaren af kan lezen

mijn vroegere leven wil ik niet overdoen
het is als de kleuren van het vallend blad
ene keer was het glimmend maar meer nog mat.

Een daglang


Wat was de dag weer mooi
Ik heb er van genoten
Van ’t nog groene veld
En van de herfsttooi
En ook van de vers geoogste noten

Dan was er ook zo nu en dan
Zonneschijn tussen het wolkendek
Hield ons het luchtruim in de ban
Tussen het grijs een lichte plek

En nu in d’ avond zie ik
aan de hemelkoepel bij toeren
de flonkerende sterren staan
en donkere wolkencontouren
in het licht der maan.

Duizend tinten…


Als kleurloos beeld
verdeeld in enkel tinten
’t zij grijs of zwart
geen leven die ’t aanschouwt
’t is alleen een gebouw
van staal en binten
welk geen warmte behoudt

kleur het in met woorden
beschilderde gedachten
bespiegeling uit diepste ziel

verbind het staal
tussen de binten
met het kleurrijkst
levend materiaal.

Zo ………


In iedere hartslag voel ik warmte
de hunkering naar geborgenheid
geen heimwee naar verleden
maar ook liefde en vrede in deze tijd.

Elke gedachte wil ik wijden
aan vriendschap en fatsoen
aan zorgend verder leven
geen loze kreten maar ook doen.

De woorden die ik wil spreken,
wel overdacht bewust gericht,
zullen harten noch zielen breken
maar voor u klinken als gedicht.

Vreemde parallellen


Zoek bergen
om dalen te ontdekken

wandel over droge plekken
om te rusten aan waterkant

wil hoogten niet beklimmen
niet in ravijnen te storten

zoek rust en stilte
om zang en muziek te horen

wil mijzelf blijven
om anderen te bekoren

genieten van leven
om in gebondenheid
tot zegen te wezen.

Pijn


Wil mij op stille plek verschuilen
ver van de bewoonde wereld af
gewoon om stil uit te huilen
te ontkomen aan onbegrepen straf.

Ik deed mijn best niet ijdel te wezen
maar leven met gelijkgestemden saam
en al was mijn kennis toch bewezen
niemand gunde mij enige faam.

Ach, laat mij ergens alleen mijzelf zijn
en schuilen in een donkere hoek
verbijtend mijn innerlijk pijn
voordat ik weer nieuwe steun zoek.

Op ’t Nieuwjaar


Wat zou ik u anders kunnen wensen
Dan veel voorspoed en geluk
Want voor alle mensen
Kan een jaar dan niet meer stuk
Maar vooral wens ik u gezondheid
En ook liefde en vrede met elkaar
Want zonder dat heerst er slechts strijd
En brengen mensen de wereld in gevaar
Daarom, wees allen elkaars vrinden
En zorg voor vrede en rust dit jaar