Losse momenten


Dagen tellend blijf ik lopen
Ieder moment een tel vooruit
Al dromend van een happy-end
In woorden die mij ontbreken
En gedachten als roze wolken

Lopend tot het eind wat ik blijf zoeken
Een horizon bestaand uit enkel licht
Daar heb ik geen woorden nodig
Daarheen blijven mijn dromen gericht

Al gaande sterf ik duizenden doden
En sta ook duizenden malen weer op

Steeds weer blijft het leven mij roepen
Met dromen over een happy-end
Als ik kom daar bij die horizon
Bestaand uit enkel licht.

Harde of zachte hand


De uren, die met zachte handen kweken,
De waan, dat ieder lijd’lijk eer bereikt
Zij zullen, reeds zo dikwijls al gebleken,
Verguisd, vergeten, zij zijn nooit geijkt

In levensstormen noch door tegenslagen
Hun lot gelegen in vergetelheid
Zal nimmer zware lasten kunnen dragen
Voor wie op deze bouwt in sulligheid

Door noeste handen zullen uren kreunen,
Gevormd worden tot sprekend beeld of woord
Niet zelden zal betekenis doordreunen
Als klokgelui door iedereen gehoord.

Die uren geven werk’lijk vast vertrouwen
Een stevig grondvest, jaren op te bouwen.

Meest fortuilijk


Laat wier fortuin in sterren staat geschreven
Hun voorspoed vergaren hoog als de bergen,
Behoudend naar eigen verlangen leven,
Geen tol van medemens of schepsel vergen.

Hij mag zijn hoogmoed spannen in gareel
Voor halen, hebben, houden van vermogen
En komt zo danig aan zijn royale deel
Om steeds zijn goed en have te verhogen.

Zo neme zijn geld en macht hem in bezit,
Is hij verslaafd aan aardse slijk gebonden,
Het vunzig stof der aarde dat hij aanbid,
Steeds verder zakt hij in de poel der zonden

Laat mij genoeg dat is genoeg, waarom meer?
De Godheid ziet boven sterren op mij neer.

Golven voor de toekomst


Als golven die op kiezelstenen stranden
als jagend tijdverschijnsel in de stormen
zal mijn gedachte strijden tegen banden
die leven klemmen tussen oude vormen

zo brengt een nieuwe dag het nieuwe licht,
maar wel in glans door oude zon beschenen,
dat wordt door ‘t oude duister niet ontwricht,
het helder schijnsel zal zijn krachten lenen

dan wordt in jonge tijd opnieuw geboren
begrip, ontsproten aan nieuwe bron,
en laat voor toekomst plannen horen
waar men in lange tijd van dromen kon

dan zullen golven over kiezelstranden
in rustig ritme puur, gezuiverd landen.

Golvende gedacten


Mijn gedachten in besloten wezen
en ruimte aan mij toebedeeld
binnen grenzen tussen hoop en vrezen
zijn niet meer of minder dan mijn leven
in kwadranten van tijd verdeeld
als seizoenen in alle jaren
verschillend in klimaat en kleur

’t langzaam schuiven van wolken
langs een Pruisisch blauwe lucht
of als donkere flarden jagend
door somber grauw firmament
pijnlijk getroffen door bliksemschicht
om weer tot rust te komen
bij aanblik van een vogelvlucht.

Door hitte en storm


Wij slepen voort door eindeloze woestijn
Door brandende verzengende vlakte zand
Waar uur tot uur alle dagen zelfde zijn
Evenals onmetelijke zee zonder strand

Het maakt in ’t leven geen wezenlijk verschil
Of dagen door hitte of kou worden bepaald
Waar het werkelijk om gaat is de vaste wil
Dat men het gestelde doel aan ’t eind behaald

Het leven wordt bepaald in voor- en tegenspoed
Al reizend door dorre vlakte of over zee
Waar zon genadeloos brand of felle storm woed
Het is het pad van ons levens procédé

Waar zand en zee elkaar als strand ontmoeten
Daar zullen wij ‘t doel aan ‘d horizon begroeten.

Levensetude


Niet altijd loopt het leven in akkoorden
Zoals geschreven in de levensetude
Zo zuiver als verwacht mag worden
In klanken en metrum van muziek
Op evenwichtig balans en lijnenspel

Niet alle tonen zijn even puur en zuiver
Niet elke snaar geeft de juiste klank
Als het instrument niet precies is afgestemd
En in welk orkest men zal moeten spelen
Is dikwijls nog de vraag voor velen

Het orkest van het leven kent geen etude.

Bruggen tussen gelijk en verleden


Langs de grenzen van gelijk
lopen de onzekere lijnen
die ons fantasierijk
omheinen.

Gekoesterde lang verleden dromen,
van vervlogen jeugd en tijden
nog nooit uitgekomen
en met de tijd verglijden.

’t Heden is een stille rust
wat is geweest komt niet terug
al is ’t oude vuur nog niet geblust
grenzen van gelijk plaatsen we een brug.