Gebonden aan twijfels


Steeds aan twijfels gebonden
vaag begrip en onzekerheid
aan die wetenschap verbonden
belanden in tweespalt en strijd

blijvend naar waarheid graven
door die twijfel aangezet
zoeken naar innerlijk beschaven
in norm en maatschappelijke wet

daarom zal ik twijfel niet weren
te komen tot begrip en zekerheid
door mijzelf te reflecteren
in een stille inwendige strijd.

Levensoverzicht in vogelvlucht


Meerdere jaren heb ik afgesloten
nee ik vertel niet hoeveel
’t is te zien aan de kraaienpoten
die vertolken m’n leven als geheel

heel wat dagen heb ik geteld
door al die jaren, al die weken
je staat er van versteld
hoeveel uren er zijn verstreken

jaren heb ik genoten van ’t leven
zag dagen komen en gaan
zou geen seconde weg willen geven
alle zijn herinnering aan m’n bestaan.

Sloven


Waarom moet men zo sloven
Alsof de wereld vandaag vergaat
Leven doe je maar eenmaal
Vanaf de einder van het verleden
Tot de horizon van de toekomst
En kunnen we dan zeggen
“Ik heb geleefd”

Maar we blijven sloven
Alsof de wereld vandaag vergaat
Vergeten het verleden en elkaar
Vragen niet af hoe ver de toekomst
Nog leven biedt.

Maar wij moeten steeds sloven
Iedereen voor zich
Tot wij de horizon hebben bereikt

Waarom moet men zo sloven
Alsof de wereld vandáág vergaat?

Tussen leven en dood


Over ’t koord van wankele balans
Zoek ik mijn evenwicht in ’t leven
Mij klemmend aan iedere kans
Die mij tot steun wordt gegeven
Voorwaarts, voet voor voet,
Zoekend naar vaste grond
Waar zekerheid mij van onrust ontdoet
Verwijderd van valkuil en afgrond

Ik zoek balans tussen dood en leven

Schoorvoetend ga ik het pad
In onzeker wankel evenwicht
Verleden kennend, toekomst in mist gevat
Hoop enkel op vrede en liefde gericht

Ik zoek balans tussen leven en dood.

Perpetuum mobiele zoektocht


In lijnen loop ik mijn weg
over deze aarde
zoekend de rechte baan
maar kom mijzelf dikwijls tegen
daar paden in cirkels gaan

volg mijn leven in hoeken
donker uit het licht
blijf stug in schaduw zoeken
naar zonneschijn en evenwicht

geen wegen lopen recht,
noch krom door vlakten of bergen
en langs de waterkant
kan niet de stroom verbergen
dat diepte energie bepaalt

ik loop mijn weg in lijnen
’t zij recht of krom
dwars door licht of duister
en volg de aarde zo het komt
maar lief energie van ’t water.

Discussie


Een gespreksvorm?
’t Kent geen norm.
Hoe te noemen?
Eigen daden roemen.
Tot besluit?
Loopt altijd op ruzie uit.
Uren discuteren over verschillen.
Nooit toegeven willen.
Eigen standpunt altijd beter.
Op een voetstuk van een meter.
Anderen de grond in discuteren.
En er zelf geen barst van leren.

Een goed gesprek,
heb je pas echt gevoerd,
als je kunt zeggen;
“Daar heb ík wat van geleerd”

FB


Ik ben een zoetekauw
Dus waarom zou ik Zuckerberg mijden
Ik reageer op dreiging niet zo gauw
En wil mij vrij aan mijn hobby wijden
Geheimen heb ik praktisch niet
Ik heb echt niets te verbergen
En dat iedereen mijn ponem op FB ziet
Zal geen sikkepit van mijn privacy vergen

Wat doen er veel mensen geheimzinnig
En angstvallig over hun privacy
Je leef toch openbaar en ’t is onzinnig
Wat heb je te verbergen aan ’t strand in bikini
Maar als gewoonlijk jaagt de media
De angst bij iedereen erin
Het is toch pure logica
Zij zijn gewoon bang voor verlies van eigen gewin.

Wereldklacht



Mijn hart is gevangen in beton
en longen verstopt door asfalt
een brein in nevel verstikt

bloedbaan door plastic dichtgeslibd
ingewanden verkrampt verwrongen

van huid ontdaan
sierraden en kleding gestolen.

Ontzet mijn hart
ontstop dan longen
en verdrijf nevel van mijn brein

filter de loopbaan van het bloed
ontneem mijn ingewanden druk

plant mijn huid
met groene sierraden en kleding.

Lees dit niet


Neem niet mijn woorden zoals ik het zeg
Dat is ook geenszins mijn verwachting
Want echt niet alleen mijn weg
Zorgt voor rust en verzachting

Jij hebt je eigen keus en verantwoording
Denk niet dat ik een last op je schouder leg
Dat is wat ik niet wil, onder geen beding

Maar bespot mijn woorden niet
Zo je ze niet horen wil draai je om
Doe of je mijn goede bedoeling niet ziet
En beschouw mij als naïef en dom.

Geen beklag a.u.b.


Nooit heb ik mij boven anderen verheven
Alleen mijn eigen gedachten schreef ik op
Maar wie niet wil hoeft niet met mij te leven
Ik ben ook geen stumper in de dop

Ik vraag niet of je mij zult of wil begrijpen
Enkel mij te aanvaarden als een mens als jij
Ik zal mij aan jouw hoogmoed niet vergrijpen
Van elke rancune ben ik geheel vrij

Ik heb mijn eigen weg in het leven gekozen
Misschien niet altijd even goed of zelfs slecht
Die weg ging ook niet altijd over rode rozen
Maar hoe hij liep, hij liep altijd recht

Met vele mensen ben ik opgelopen
Dwars door dalen of over bergen heen
Mijn ogen oprecht en altijd open
Een hart van vlees en niet van steen.

Muze van zang en minnedicht

Muze van zang en minnedicht

Laat mij jouw schoonheid bezingen
Muze van zang en minnedicht
Schijn je licht op alle mooie dingen
En laat ze klinken als een gedicht

Vertaal ze in de schoonste melodie
En metrum als een gedicht betaamt
Een welluidende muzikale fantasie
Dat mijn diepste gevoel beaamt

Geef ze vleugels in de hoogste wind
Spreidt ze uit over heel de aarde
En toon ze ieder mens als een kind
Pas dan komt alles tot zijn waarde

Ach, schoonheid is er nog zoveel
Maar wijs ons telkens die dingen
Als rozen of violen als fluweel
En op de vogels die dagelijks zingen

Egbert Jan van der Scheer
2018-01-18