Aanschouw…


Aanschouw het gloren aan de kim
verlaat dan, mijn geest, het duister
sta op en toon je als pelgrim
de sterren door de zon verbleekt
geniet het wonder en luister,
naar zangen die vroeg reeds klonken
op het veld ontwaken bloemen
die weeld’rig kleurrijk pronken.

Aanschouw de schoonheid van de dag
bewonder, mijn ziel, het leven
‘t wonder dat je beleven mag
zoveel liefde je gegeven
geniet van bloem en vogelzang
wil de wereld vrede geven
en breng alleen aan Hem de dank
die de dag jou heeft geschonken.

Crisismetaforen


Takken van mijn boom gerukt
liggen verspreid op het tuinpad.

In bossen vleien gouden bladeren
zich rottend op de bodem.

In water zakt de lelie
terug naar ’t stinkend drab.

Over groene velden
kwijnen laatste bloemen.

En op gouden stranden
liggen lege schelpen

van oesters die wij hebben gegeten
en wrakhout van onze zekerheid.