De weg naar Buchenwald


Vanuit alle hoeken in Europa
werden ménsen opgejaagd als vee
wisten zelf niet wat zij misdeden
maar moesten met transporten mee
te werk gesteld voor een ideaal
een ideaal dat zij niet kenden
onder het motto “Arbeit macht Frei”
waren ze slachtvee voor die benden

een weg geplaveid met bloed
van weerlozen zonder kennis
van wat hen daar te wachten stond
een weg met slechts één richting
en slavendrijvers joegen hen voort
buiten het kamp werd hun kreten gehoord
weinig kwamen er levend gebroken terug
de rest is genadeloos vermoord.

De reis


Lopend langs de rijen van dagen
Tellend ochtend, middag en avond
De dagen worden steeds meer
De jaren vullen zich met vragen
Voort gaat de tijd
Met uren, minuten en seconden
En verder gaat de rij der dagen

Mijn pas loopt door het Dal der Nevelingen
En onzekerder wordt mijn tred
De wereld sluit zich meer en meer
Maar eens zal ook deze nevel wijken
Wordt onzekerheid opzij gezet
Dan opent een nieuwe wereld zich weer

Geef je….


Zeg mij je gedachten
dat ik je verlangen ken
neem mij in vertrouwen

geef me je woorden
dat ik je blijdschap
en verdrietjes hoor
zodat ik je kan helpen

open je ogen
en kijk naar mij
dat ik in je ziel kan zien
onrust en zorg misschien

strek je hand uit
zodat ik je kan leiden
als je niet weet
waar je naar toe moet gaan

maar het dierbaarst
wat je mij schenken kunt
is je onvoorwaardelijke
en onbaatzuchtige liefde.

Geen paniek


Je zocht me maar kon me niet vinden
Je zocht daar waar ik niet was
Vraag waar ik ben aan mijn vrienden
En liefste, geef het zoeken niet op
Eens kom je mij ergens tegen

Ach liefste, ik heb mij niet verscholen
Maar zoek eens daar waar ik ben
Zolang reeds heb ik daar staan wachten

Eens als je me vindt zullen we feest vieren
Samen dansen op het grote bal
Dan hoeven we elkaar net meer te zoeken
Dan vinden we elkaar altijd en overal

“Eerlijke” beoordeling


Je moet toch wel van zeer goede huize komen
boven één ster te komen op gedichten.nl
en heel misschien lukt je dat dan soms ook wel
kun je aan zeven en een halve punt komen

maar dicht iemand je dan wel vier sterren toe
omdat hij vindt dat het toch wel iets heeft
en je daarom dan het cijfer negen geeft
vindt de ware dichter dit een zwaar taboe

razend snel honoreert hij met één ster het schrijven
zodat het gemiddelde cijfer danig daalt
tsja duidelijk verschil moet nu eenmaal blijven

zijn smaak die de werkelijke waarde bepaalt
dus oordeelt hij achter zijn bureau van ver
dat kan, uiteindelijk is hij de echte ster.

Lentedromen


Bij het ontwaken is het reeds ontstaan
verlangen om gewoon weg te dromen
nog voor ik de dekens van mij af kon slaan
of dat ik tot werkelijk besef kon komen

zware mist omgeeft mijn nog onfrisse brein
mijn halve ogen zien nog scheve dingen
langzaam vraag ik mij af of het waar kan zijn
dat zoveel ellende mij kan omringen

buiten zingt reeds een vroege vogelschaar
reeds lang aan de horizon is de zon verrezen
vandaag is ‘t eenentwintig maart voorwaar
dan kun je ook voorjaarsmoeheid vrezen.

Dus verlang ik naar de avond thans
en sleep mij door ellenlange dag
om te dromen heb ik nu geen kans
dat is iets wat pas vannacht weer mag.

Levensrust


Hoe dikwijls heb ik daar niet stil zitten dromen
daar op die oever aan de rand van het meer
glans en spiegeling verwonderden steeds weer
in weerschijn van lucht, zon, wolken en bomen

bewonder reine lelie ontsproten uit ’t diep
ontworsteld aan slip het donker ontvloden
telkens weer kun je mij in extase noden
tot dank aan Hem die jou eens in leven schiep

O laat mij hier in vrede nog jaren blijven
hier op deze vredige schone plek
die ik als paradijselijk kan omschrijven

het ideale oord, een plaats zonder gebrek
een wereld vol van goddelijke natuur
waar ik genot zal vinden tot aan mijn laatste uur.

Laat herfstbos


Bomen zijn ontbladerd
door wind weer en storm
decoratief steken kale takken
tegen wolkenkunst en vorm
bladeren op grond verspreid
geven aanzien van stilleven
tussen zwijgende reuzen in ‘t woud
speelt zachte bries met twijgen

rust van gedempte geluiden
door een deken van stervend blad
zo nu en dan zonnestralen
in bundels nevelige schijn
hier hoor je de stilte en vrede
in schone schepping en natuur
de stille zwijgende hartklop
van aards paradijs zuiver en puur.

Zwijgende muze


Ach muze stop de tijd van eeuwig zwijgen
en geef mij ’t woord dat ik weer dichten mag
mijn woorden tot vers of zang zal rijgen
om droefheid om te buigen tot blijde lach.

Kom neem mij mee door dromen in de nacht
om saam te wachten op de schone ochtend
als zon en hoop voor ons weer stralend lacht
de horizon met rode gloed weer kleurend.

Ik wil genieten van de vogels in bomen
ik zie de paar’len over ‘t groene veld
genieten van wolken die van verre komen
maar waarom voelt mijn ziel zich zo gekweld.

Toch zal mijn muze spoedig wederkomen
geeft ’s daags de zon en ’s nachts de dromen.

Bron van hulp en steun


Niet meer of minder dan een hersenschim
droombeeld van tijden lang vervlogen
jaren van onervaren levenslicht en gedachten
in onnozele naïviteit vol goed vertrouwen
komt thans waarheid in het licht mij voor ogen
te laat het ervaringsfundament om te bouwen

heden hier en nu wijzen onzekere toekomst
verten in nevel gehuld zonder gouden randen
paden onverhard vol kuilen en vallen
jammerklacht en spijt binden mijn handen
toch zal ik niet aan kwade kusten stranden
de Bron van hulp en steun is mij nooit ontvallen.

Het grote wonder

SONY DSC

Dagelijks aanschouw ik rondom mij de aarde
Als een vreemd nieuw te ontdekken werelddeel
Een wereld vol wonderen van grote waarde
Helder blauwe stromen en bossen groen struweel

En dagelijks ontmoet ik andere mensen
Geschapen naar een zelfde uiterlijk en beeld
Een ieder met zijn of haar eigen wensen
Met eigen lasten, lusten en gaven bedeeld

Dagelijks aanschouw ik mensen rondom mij heen
En verbaas mij over al hun verschillen
Dikwijls tussen de massa zijn ze toch alleen
Handelen dwars terwijl ze het beste willen

Ik aanschouw dagelijks rondom mij de aarde
En dank dan Hem die dit alles steeds bewaarde

De verschillen


Waar dagelijkse druk doet toenemen
een stroom van geluid en kakofonie
in drang, drift of sloven der economie
zal frustratie door stress ons claimen

geen schoonheid in poëzie verwoord
klinkt nu nog vanuit afgeladen zalen
zangen van Muzen in velerlei talen
worden op pleinen, straten niet gehoord

en ’s nachts als de geluiden verstommen
mogelijk de rust ook wederkeert
slechts hier en daar werktuigen grommen

schijnt men de weldaad van stilte verleerd
zoekt men razend vertier in auto of disco
geen verschil met de dag. Jammer, het zij zo!

Belofte genoeg


Uit koude harde grond
heb ik uit kleine bol
toch hoop zien spruiten
een minimale knop
op dunne spriet.

Belofte voor toekomst
gevuld met warmte
vorm en kleur
vol geur en nectar
zie al vlinders vliegen.

In kale kruin zong
een kleine vogel
zacht zijn eerste tonen
en de zon scheen.

Nu de temperatuur nog.

Wegen door gedachten en woorden


Gedachten die ik in woorden
niet kan laten horen
maar roepen om ruimte
begrepen willen worden
en toch in stilte inkeren
vragend in groot vertrouwen

woorden die inhoud zoeken
beperkt door onzekere gedachten
in lange moeilijke gang
de goede weg te vinden
door leven en liefde naar geluk
alleen in paradijselijke oorden.

Don Quichotte


Hij valt te paard met woedend strijdgekletter
open poorten binnen en de vijand aan
slaat zijn slag en ieder veegt hij van de baan
zijn trouwe knecht volgt met trompetter

ten aanval trekt hij moedig onverschrokken
geharnast en gezeten op zijn vurig ros
vijanden die niet vluchten zijn de klos
heeft geen tijd te eten of jagen achter rokken

de burger ziet hem naarstig komen
men heeft geen echte vrees voor hem
mensen kennen zijn verdwaasde dromen

zijn wapens zijn slechts houten speer en stem
geen standplaats is zijn huis hij kan slechts dolen
als oprecht dichter bevecht hij iedere molen.