Natuur ademt rust


Stil spiegelt het water ruist het riet
en langs de oever dromen bomen
zacht klinkt de zang van de karekiet
hier heerst de rust zo volkomen.

Zie buizerds op thermiek zweven
tussen de witte schapenwolken
volop geniet ik van het leven
en dieren die het veld bevolken.

Zachte bries streelt het graan
op velden nog dauw van de nacht
trekken zonnestralen een baan
in schittering als sprankelende smaragd.

Het water spiegelt, zacht ruist het riet
en langs de oever dromen bomen
over de hele aarde klinkt een lied
in de natuur, om tot rust te komen.

Natuur


Schoonheid, nooit beschreven,
frisheid vanaf morgendauw
liefde altijd gebleven
vertolkt in zorgzame trouw

kleuren, niet te vervangen,
vormen, kunstig, iel en teer
gemis van diepst verlangen
vind ik in schone klanken weer

leven, van zoveel afhankelijk,
dat alle rust ons biedt
teken kort en vergankelijk
waarin men nieuwe vreugde ziet.

Heerlijk genot


Trek door bergen
langs beken en meren
over almen door bossen
geniet van de lucht
en wolken in het blauw

helder de zonneschijn
blinkend in ’t water
dat daverend valt
met schuimend geweld
van steile rots

in uitgestrekt woud
ruisen de bomen
ver van de drukte
van woelige wereld
geven rust voor levensbehoud.

Ergens in de wildernis


Nergens stilte nergens rust
jachten zonder tijd te nemen
voortgedreven door één doel
steeds meer en meer in ’t leven
hoger status rijker aanzien
en van niets ooit genoeg

ik heb mijn eigen stek gevonden
voor mij hoeft het niet meer zo
wil leven in velden en bossen
in natuur waar echte rijkdom is
genieten van de rust en stilte
ergens in de wildernis.

Eigenlijk te mooi voor poëzie


Zo dikwijls heb ik lof geuit
over bossen, velden, natuur
schone kleur van bloemen
en heerlijk vogelgefluit.

Ik kan de vreugd niet op
als ik wateren zie stromen
zon beschijnend de lenteknop
zijn licht door groene bomen.

Nog meer waar ik van geniet
toch houd ik mijn mond dicht
als mijn oog deze pracht ziet
alles is zélf reeds een gedicht.