Zorg, vragen, realiteit


Is wel het stoffelijk vlees dat mij bekleedt
in mate die eens aan mij is toebedacht
het vegelijf dat nimmer van wijken weet
mij brengt tot aarzeling en op kennis wacht.

Is ‘t mijn treurend hart dat weent en weerloos smacht
tot mij het ochtendgloren verlossing brengt
van spoken en geesten in duistere nacht
en mijn bewustzijn zich weer met zonlicht mengt.

Mijn geest aanschouwt reeds de tranen zwaar geplengd
veroorzaakt door het vele menselijk leed
daar zich steeds opnieuw het kwaad met kwaad vermengt
hoewel de mensheid toch voor het goede streed.

Soms is leven als duistere nacht begon
uit donker weer opveert in de ochtendzon.

Geef een reactie Je eerlijke mening wordt zeer op prijs gesteld

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.