Vloedlijn van het leven


Vind nog slechts aan blanke kusten
vloedlijn van de levensloop
tijd onstuimig, tijd te rusten
tijd van onzekerheid en van hoop

resten aangespoeld na storm
door branding huizenhoog
vinden na tijden weer hun vorm
als na onweer de regenboog

en stil deint weer de levenszee
tot over de verre horizon
en iedereen deint daarop mee
hopelijk tot nieuwe levensbron.

Verleden door heden naar toekomst


Vanonder balken schuiven schaduwen
langs helder wit gepleisterde muur
verdiepend naar steeds helder schijnend licht
vervagend weer naar in duistere hoeken
terug naar schaduw van balken en gebint

om te keren in gedaante, vormen
van herkenbaarheid in helder licht beschenen
van zon die door open vensters
gemoed weer rusten laat in goed vertrouwen
als iedere schaduwvorm verder gaat

naar nieuwe ruimte steeds vervagend
nu in nevelige verte van verschiet
waar niet onze ogen kunnen volgen
en gedachten nog zo ver niet gaan
is voor ons onmogelijk stil te blijven staan

Verborgen innerlijk

ASCII

Vlak en spiegelend watervlak
dat glanzend als kristal
rimpelloos licht weerkaatst
als fragiel glaswerk
dat de wereld omkeert
alsof geen windzucht
het ooit kan breken

geen stroming die diepte verraadt
van wat eeuwen rust
onder emotieloze vlakte
die eens aangewakkerd door storm
barsten en scheuren
tot schreien deed ontstaan
de ziel kneedde tot andere vorm.

Veel wind


Veel winden doen water waaien
slopen kust na kust
in branding voor de duinen
breken daar de rust
verstoren gelijkmatige deining
overspoelen ’t blanke strand.

In werveling stuiven duinen
het helm golft over land
en in de diepe pannen
staan fier de kleine struiken
waar zelfs geen blad van kreukt
terwijl uit hoge bomen
de kruin zelfs breekt.